ដំណើរចុះល្បាតព្រៃរបស់ប្រជាសហគមន៍ដែលរស់នៅជុំវិញតំបន់ព្រៃឡង់ តែងធ្វើឡើងមិនថាពេលមានភ្លៀងធ្លាក់ជោគជាំឬពេលក្តៅហួតហែងនោះទេ។ ការចុះល្បាតនេះ ជាផ្នែកមួយក្នុងការជួយការពារធនធានព្រៃឡង់ឱ្យនៅគង់វង្ស ក៏ដូចជាជួយទប់ស្កាត់ការកាប់បំផ្លាញព្រៃក្នុងតំបន់នោះពីសំណាក់ក្រុមជនល្មើសផងដែរ។
នៅពេលចុះល្បាតព្រៃម្ដងៗ ប្រជាសហគមន៍ត្រូវធ្វើដំណើរលើស្ថានភាពផ្លូវដ៏លំបាក ពោលគឺក្នុងព្រៃចម្ងាយជាច្រើនគីឡូម៉ែត្រ។ សកម្មភាពរបស់ពួកគាត់ ត្រូវធ្វើឡើងជាក្រុមដែលមានគ្នាចាប់ពី១០នាក់ឡើងទៅ។ ក្នុងរយៈពេលស្នាក់នៅក្នុងព្រៃ ពួកគាត់បរិភោគអាហាររួមគ្នាដែលពួកគាត់បានរៀបចំបម្រុងទុក។
ប៉ុន្តែក្នុងរយៈពេលចុងក្រោយនេះ ប្រជាសហគមន៍មួយចំនួន បានសម្រេចចិត្តបោះបង់ចោលសកម្មភាពនេះ ឬ មិនបានចូលរួមការងារនេះជាទៀងទាត់ទេ ដោយថាពួកគាត់ត្រូវងាកមកធ្វើការងារដើម្បីរកចំណូលផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពគ្រួសារវិញ។
អ្នកសម្របសម្រួលសហគមន៍ការពារព្រៃឡង់ប្រចាំខេត្តព្រះវិហារលោក ស្រី ថី មានប្រសាសន៍ថា បច្ចុប្បន្នការចុះល្បាតព្រៃរបស់សហគមន៍គឺ មានជំនួយពីអង្គការក្រៅរដ្ឋាភិបាលខ្លះ ប៉ុន្តែមិនបានគ្រាប់គ្រាន់ទេ។ លោកបន្តថា សហគមន៍ភាគច្រើនបំពេញការងារនេះ ដោយស្ម័គ្រចិត្ត និងការស្រលាញ់ព្រៃឈើ។ លោកកត់សម្គាល់ថាដោយបញ្ហាជីវភាពគ្រួសារខ្វះខាត និងជំពាក់បំណុលគេផង ប្រជាសហគមន៍មួយចំនួនដែលធ្លាប់សកម្ម ប្រែជាលែងសកម្មដូចមុន។
លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «គិតប្រៀបធៀបទៅនឹងជីវភាពគ្រួសាររបស់បណ្តាញយើងខ្លះក៏មានគ្រប់គ្រាន់ ខ្លះក៏អត់ដែរណា ហើយមួយថ្ងៃឱ្យគាត់បីដុល្លារ មិនរួចខ្លួនទេ។ ហើយពេលនោះហើយដែលយើងបាត់កម្លាំងចូលរួម ហើយប្រសិនបើអង្គការដៃគូផ្តល់ឱ្យគាត់មួយថ្ងៃ៥ ដុល្លារ អាចនឹងកើតឡើងវិញកម្លាំងចូលរួម»។
លោក ស្រី ថី បន្ថែមថាសកម្មភាពការពារព្រៃឈើនៅតំបន់ព្រៃអភិរក្សមួយនេះ ប្រជាសហគមន៍ត្រូវជួបបញ្ហាប្រឈមច្រើន ទាំងការធ្វើដំណើរក្នុងព្រៃ ការប្រឈមមុខជាមួយក្រុមជនល្មើស ដោយពួកគេមានអាវុធកែច្នៃ។ មិនតែប៉ុណ្ណោះ លោកថា ពួកគាត់ក៏ត្រូវប្រឈមនឹងអាជ្ញាធរមូលដ្ឋាន ព្រមទាំងមានការគំរាមកំហែងពីសំណាក់មេខ្លោងដែលនៅពីក្រោយខ្នងជនល្មើសផងដែរ។
អ្នកសម្របសម្រួលសហគមន៍ការពារព្រៃឡង់ប្រចាំខេត្តក្រចេះ លោក ឯក សុវណ្ណា មានប្រសាសន៍ថា មូលហេតុដែលលោកសម្រេចចិត្តចូលរួមការពារព្រៃឡង់ ព្រោះលោកស្រលាញ់ព្រៃឈើ និងមើលឃើញពីវិនាសសកម្មព្រៃឈើនាពេលបច្ចុប្បន្នផង។ លោកបន្តថាប្រជាសហគមន៍បានលះបង់ច្រើនទាំងកម្លាំងចិត្ត កម្លាំងកាយ សម្ភារៈ និងពេលវេលាផ្ទាល់ខ្លួនដើម្បីការពារព្រៃឈើ។
លោក ឯក សុវណ្ណា លើកឡើងទៀតថាព្រៃឈើពិតជាមានសារៈសំខាន់សម្រាប់ប្រជាពលរដ្ឋ ពិសេសពលរដ្ឋដែលរស់នៅពឹងអាស្រ័យលើផលអនុផលព្រៃឈើ។ លោកថាចាប់តាំងពីធនធានព្រៃឈើបានបាត់បង់បន្តិចម្តងៗ ប្រជាសហគមន៍ជាច្រើនត្រូវចំណាកស្រុកស្វែងរកការងារធ្វើ ជាហេតុធ្វើឱ្យសកម្មភាពចូលរួមអភិរក្សព្រៃឈើកាន់តែថយចុះ។
លោក ឯក សុវណ្ណា មានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកស្ម័គ្រចិត្តការពារព្រៃឡង់រាល់ថ្ងៃ គឺពួកគាត់សុទ្ធសឹងតែមានជីវភាពខ្វះខាត មិនមែនអ្នកធូធារទេ។ ទីពីរយើងចង់ឱ្យសំណូមពរដល់អង្គការដៃគូ ដែលចង់ជួយទៅលើព្រៃឡង់ ទីមួយគឺជួយលើផ្នែកជីវភាពរបស់ពួកគាត់។ នៅពេលយើងជួយលើផ្នែកជីវភាពឱ្យថាគ្រួសារពួកគាត់ ថាប្តីចូលព្រៃ ប្រពន្ធមានការងារធ្វើអីចឹងទៅ »។
បណ្តាញស្នូលការពារព្រៃឡង់ប្រចាំខេត្តកំពង់ធំ លោក មិញ នី លើកឡើងថា ប្រជាសហគមន៍គ្មានមុខរបរដែលអាចរកចំណូលបានទៀងទាត់នោះទេ ហើយពួកគាត់បានចំណាយពេលច្រើនទៅលើសកម្មភាពការពារព្រៃឈើ ពិសេសព្រៃឡង់។ លោកថា ទោះបីមានបញ្ហាប្រឈមក្នុងជីវភាពក៏ដោយ ប៉ុន្តែសហគមន៍នៅតែមានឆន្ទៈក្នុងការថែរក្សាធនធានព្រៃឈើសម្រាប់មនុស្សជំនាន់ក្រោយ។
លោកមិញ នី បន្ថែមថា ៖«ការពិតហើយ រឿងផ្តល់ជំនួយ បើនិយាយទូទាត់ទៅនឹងការចំណាយជីវភាពគ្រួសារ វាទូទាត់មិនរួចទេ។ ប៉ុន្តែម៉េចគឺឆន្ទះប្រជាពលរដ្ឋសហគមន៍ ខ្លួនឯងធ្វើម៉េចត្រូវតែការពារ បើមិនការពារគឺអស់»។
ចំណែកលោក ខេង ឃឿន ដែលជាតំណាងសហគមន៍ព្រៃឡង់មកពីខេត្តស្ទឹងត្រែងវិញ និយាយថាមានហេតុផលមួយចំនួន ដែលធ្វើប្រជាសហគមន៍មួយចំនួនដកខ្លួនចេញពីការងារការពារព្រៃឈើ គឺ បញ្ហាស្ថានភាពបទល្មើសនៅតែកើតមានឡើងឥតឈប់ឈរ ការមិនសហការរបស់មន្រ្តីមួលដ្ឋាន ការភ័យខ្លាចនៅពេលមានការគំរាមកំហែងពីសំណាក់ជនល្មើស ហើយបញ្ហាសំខាន់ គឺជីវភាពក្នុងគ្រួសាររបស់ពួកគាត់តែម្ដង។
លោក ខេង ឃឿន មានប្រសាសន៍បន្ថែមថា៖ «រាល់ថ្ងៃគាត់មានការថយចុះ ទីមួយថវិកា ដូចថាបីដុល្លារគាត់មិនគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការដោះស្រាយជីវភាពទិញម្ហូបអាហារ ចំណីចំណុកផ្គត់ផ្គង់គ្រួសាររបស់គាត់។ ទីពីរមកភាពអស់សង្ឃឹមរបស់គាត់ ដូចថាការពារប៉ុណ្ណឹងហើយនៅតែមានការកាប់ឈើ ដឹកជញ្ជូនលក់ជាប្រចាំ» ។
ឆ្លើយតបចំពោះការលើកឡើងរបស់តំណាងសហគមន៍ទាំងបួនខេត្ត អ្នកនាំពាក្យក្រសួងបរិស្ថាន លោក នេត ភ័ក្រ្តា មានប្រសាសន៍ថាខាងមន្ត្រីបរិស្ថានតែងរួមសហការគ្នាជាមួយប្រជាសហគមន៍ជាប្រចាំដើម្បីការពារ និងចុះល្បាតក្នុងតំបន់ព្រៃឡង់។ លោកបន្តថា គោលដៅរួម គឺដើម្បីថែរក្សា និងការពារធនធានធម្មជាតិនៅតំបន់ព្រៃអភិរក្សមួយនេះសម្រាប់មនុស្សជំនាន់ក្រោយ។ លោកថា ខាងក្រសួងកន្លងមកបានជួយឧបត្ថម្ភខ្លះដល់ប្រជាសហគមន៍ ក្នុងសកម្មភាពការពារព្រៃឈើផងដែរ។
លោក នេត ភ័ក្ត្រា មានប្រសាសន៍ដូច្នេះថា៖ «អីចឹងហើយយើងបានសហការក្នុងការផ្តល់នូវការការពារ ក៏ដូចជាការចុះល្បាតរួមគ្នា។ មានន័យថាយើងការពារគ្នាទៅវិញទៅមក ទីមួយ។ទីពីរយើងក៏មានគោលការណ៍មួយ គឺថាជួយផ្តល់ប្រេងសាំង ឬក៏អីផ្សេងៗ សម្រាប់ពួកគាត់ក្នុងការបម្រើឱ្យការល្បាតដែរ ព្រោះយើងមានគោលដៅរួមគ្នា»។
តំណាងសហគមន៍ព្រៃឡង់ទាំងបួនខេត្តអះអាងថា ក្នុងមួយខែពួកគាត់ត្រូវចុះល្បាតមួយដងឬពីរដង។ ក្នុងការចុះល្បាតព្រៃម្តងៗ មានរយៈពេលលើសពីបួនថ្ងៃ ដោយមានមន្ត្រីឧទ្យានុរក្ស និងមន្ត្រីនគរបាលមូលដ្ឋានទៅជាមួយ ហើយប្រជាសហគមន៍តែងប្រទះឃើញបទល្មើសកាប់ឈើ ដឹកជញ្ជូនឈើ និងការរានព្រៃយកដីធ្វើចម្ការជាដើម។
អ្នកសម្របសម្រួលលេខាធិការដ្ឋានបណ្តាញការពារព្រៃឡង់ លោក សេង សុខហេង មានប្រសាសន៍ថា បញ្ហាជីវភាពគ្រួសារ ការគំរាមកំហែងពីសំណាក់ជនល្មើសឬ អ្នកមានអំណាចដែលពាក់ព័ន្ធជនល្មើស និងការបាក់ទឹកចិត្តដោយសារបទល្មើសនៅតែកើតឡើង ពិតជាធ្វើប្រជាសហគមន៍មួយចំនួនឃ្លាតឆ្ងាយពីសកម្មភាពការពារព្រៃឈើប្រាកដមែន។ លោកបន្តថា សហគមន៍មូលដ្ឋានបានដើរតួនាទីយ៉ាងសំខាន់ ក្នុងកិច្ចការពារធនធានធម្មជាតិនៅតំបន់ព្រៃឡង់។ លោកថាប្រសិនបើពួកគាត់ដកខ្លួនចេញពីការងារសង្គមមួយនេះ កាន់តែច្រើន ព្រៃឡង់នឹងកាន់តែប្រឈមក្តីវិនាសបន្ថែមទៀត។
លោក សេង សុខហេង បន្ថែមថា៖ «បើសិនគាត់មានការបាក់ទឹកចិត្ត ពួកគាត់មានការរអា។ ខ្ញុំគិតថាព្រៃឈើ នៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា ពិសេសព្រៃឡង់ តែម្តងប្រឈមទៅនឹងកាប់បំផ្លាញខ្លាំងមែនទែន។ ហើយទំនងជាអាចឈានទៅបាត់បង់ព្រៃឈើ នៅតំបន់ព្រៃឡង់ ហើយក៏អាចក្លាយជាគោលបំណងនៃការវិនិយោគ ដូចជាព្រៃការពារឬដែនជម្រកព្រៃអីជាដើម» ។
ប្រភពដដែលឱ្យដឹងដែរថា មុនឆ្នាំ២០១៥ សកម្មជន និង សមាជិកបណ្តាញការពារព្រៃឡង់ ទាំងបួនខេត្តដែលសកម្មមានចំនួនប្រមាណ៧០០ ទៅ ៨០០រយនាក់ ប៉ុន្តែបច្ចុប្បន្នចំនួននេះថយចុះមកនៅប្រមាណ៣០០នាក់។
លោក សេង សុខហេង ផ្តល់អនុសាសន៍ថា ដើម្បីលើកទឹកចិត្តប្រជាសហគមន៍មូលដ្ឋាន និងដើម្បីឱ្យការងារថែរក្សាព្រៃឈើបន្តនិរន្តន៍ភាព រាជរដ្ឋាភិបាលគប្បីបង្កើនកញ្ចប់ថវិកាដល់សកម្មភាពការពារព្រៃឈើ ពិសេសផ្តល់ដល់សហគមន៍មូលដ្ឋាន។ បន្ថែមពីនេះរដ្ឋាភិបាលនិងអង្គការដៃគូគប្បីបង្កើតមុខរបរផ្សេងៗ ដល់ប្រជាសហគមន៍ដូចជាលើកតម្កើនមុខរបរប្រពៃណី ឬ កែច្នៃតំបន់ព្រៃឡង់ទៅជាតំបន់អេកូទេសចណ៍។ លោកថា រដ្ឋត្រូវបង្កើនកិច្ចការពារសុវត្ថិភាពដល់ប្រជាសហគមន៍ផងដែរ។
រាជរដ្ឋាភិបាល បានចេញអនុក្រឹត្យកាលពីថ្ងៃទី៩ ខែឧសភា ឆ្នាំ២០១៦ បង្កើតតំបន់ព្រៃឡង់ ជាតំបន់ដែនជម្រកសត្វព្រៃ មានផ្ទៃដីជាង ៤៣ម៉ឺនហិកតា (៤៣១.៦៨៣) គ្របដណ្ដប់លើខេត្តចំនួន ៤ រួមមានខេត្តព្រះវិហារ ខេត្តកំពង់ធំ ក្រចេះ និងខេត្តស្ទឹងត្រែង។ តាមអនុក្រឹត្យដដែល តំបន់នេះស្ថិតក្រោមការគ្រប់គ្រងផ្ទាល់របស់ក្រសួងបរិស្ថាន ដោយមានការសហការជាមួយអាជ្ញាធរពាក់ព័ន្ធផ្សេងទៀត៕
