បទយកការណ៍៖ ការ​​ប្រឈម​​របស់​​សហជីព​​ឯករាជ្យ​​នៅ​​តាម​​តំបន់​​សេដ្ឋកិច្ច​ពិសេស

ក្បួនដង្ហែររបស់ក្រុមកម្មករដើម្បីដាក់ញត្តិក្នុងទិវាពលកម្មអន្តជាតិឆ្នាំ២០១៩ ម្ដុំវត្តភ្នំ។ រូបភាព៖ ហួត វុទ្ធី

មានរយៈពេល៥ខែហើយដែលលោក កែវ វណ្ណៈ ត្រូវ​បាន​បញ្ឈប់​ពី​ការ​ងារ ដោយ​សារព្យាយាម​បង្កើត​សហជីព​កម្មករ​នៅ​រោង​ចក្រ​កាត់​ដេរ​​ដែលលោកកំពុងបម្រើការងារ ក្នុង​តំបន់សេដ្ឋ​កិច្ច​ពិសេស​អូរ​នាង ក្នុង​ក្រុង​ប៉ោយ​ប៉ែត ដែល​ស្ថិត​នៅ​ជាប់​ព្រំដែន​ប្រទេស​ថៃ។

ដោយបានធ្វើការនៅក្រុមហ៊ុន អិមអិល អ៊ីនធីមេត អឹភែរិល (ML Intimate Apparel) តាំងពីឆ្នាំ២០១៩មក លោក កែវ វណ្ណៈ បាននិយាយថា ក្នុងអំឡុងពេលរាតត្បាតនៃជំងឺ​កូវីដ-១៩ លោកត្រូវបានបញ្ឈប់ពីការងារ ដោយមិនទទួលបានសំណង និងយុត្តិធម៌ឡើយ។

លោកបាននិយាយថា៖ «យើង​ទទួលបាន​ប្រាក់​ខែ ៥០% ក្នុង​អំឡុង​ពេល​បិទ​ប្រទេស ប៉ុន្តែ​ប្រសិន​បើ​កម្មករ​ណាម្នាក់សុំច្បាប់ឈប់សម្រាកដោយសារជំងឺកូវីដ-១៩នោះ ​ក្រុមហ៊ុននឹងកាត់ប្រាក់ខែរបស់ពួកគេ»។

លោកបន្ថែមថា៖ «ខ្ញុំសង្កេតឃើញថា រោងចក្រមិនគោរពសិទ្ធិការងារឡើយ។ យើង​មិន​អាច​លើក​ឡើងពីក្តីបារម្ភរបស់​​យើង​​បាន​​ឡើយ»

លោក​បាន​បន្ត​បង្កើត​សហជីព​កម្មករ​ នៅ​ខែ​កុម្ភៈ ​ឆ្នាំ២០២២។

លោកបន្ថែមថា៖ «ខ្ញុំ​បាន​សម្រេច​ចិត្ត​បង្កើត​សហជីព​មួយ ​នៅ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ភាព​អយុត្តិធម៌​ជា​ច្រើន​មក​លើ​កម្មករ។ ខ្ញុំ​ចង់​ជួយ​ពួកគេ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​ត្រូវ​បាន​គេ​បណ្ដេញ​ចេញ​ដោយ​មិន​បាន​ប្រាប់​ពី​មូលហេតុឡើយ»។

លោកបានចូលធ្វើការវិញក្នុងខែមេសា ឆ្នាំ២០២២ បន្ទាប់ពីបានដាក់ពាក្យបណ្តឹងទៅក្រសួងការ​ងារ និងបណ្ដុះបណ្ដាលវិជ្ជាជីវៈ ប៉ុន្តែនៅក្នុងខែឧសភា លោកបានបាត់បង់ការងារជាថ្មីម្តងទៀត នៅពេលដែលក្រុមហ៊ុនបដិសេធបន្តកិច្ចសន្យារបស់លោក។ ចាប់តាំងពីពេលនោះមក លោក​បាន​ដាក់​ពាក្យបណ្តឹង​ទៅ​ក្រសួងការងារ និងបណ្តុះបណ្តាលវិជ្ជាជីវៈ រួចរាល់ហើយ ប៉ុន្តែលោកមិនទាន់បានទទួលការឆ្លើយតបពីក្រសួងឡើយ។

អង្គការដែលធ្វើការពាក់ព័ន្ធនឹង​សិទ្ធិ​ការងារ​ លើកឡើង​​​ថា កម្មករ​ដែល​បម្រើការឱ្យបណ្តា​ក្រុមហ៊ុន​ស្ថិតនៅក្នុង​តំបន់​សេដ្ឋកិច្ច​ពិសេស ​អាច​ប្រឈម​មុខ​នឹង​បញ្ហា​កាន់​តែ​ខ្លាំង​នៅ​ពេល​ដែល​ព្យាយាម​អះអាង​ពី​សិទ្ធិ​ការងារ​របស់​ខ្លួន ​បើ​ធៀប​នឹង​អ្នក​ធ្វើការ​នៅ​ខាង​ក្រៅ។

លោក វណ្ណៈ បន្ត​ថា អតីត​ក្រុមហ៊ុន​របស់​លោក​មិន​ដែល​មាន​ក្រុម​សហជីព​ទេ គឺ​មាន​តែ​តំណាង​​​​ក្រុមហ៊ុនប៉ុណ្ណោះ ទើបលោកបង្កើត​សហជីពឡើង។ ទោះយ៉ាងណា ​លោកថា នៅតាមរោងចក្រដែលលោកបានបម្រើការងារ នៅ​រាជធានីភ្នំពេញ តែងតែ​មាន​សហជីព​ឯករាជ្យ​។

ខ្វះតម្លាភាព

ពាក់ព័ន្ធនឹងបញ្ហានៅ​តំបន់​សេដ្ឋកិច្ច​ពិសេសនេះដែរ លោក មឿន តុលា ​​​​នាយកប្រ​​តិបត្តិ​ម​ជ្ឈមណ្ឌ​លស​​ម្ព័​ន្ធភាព​ការងារ​​​ និ​ងសិទ្ធិម​​នុស្ស មាន​ប្រសាសន៍​ថា តំបន់នេះនៅ​ឆ្ងាយ​ ហើយ​​សហជីព និង​អង្គការ​មិនមែន​រដ្ឋាភិបាល ​ពិបាកនឹងចូលទៅដល់។

លោកបន្តថា មានការព្យាយាមដើម្បីដាក់ចេញច្បាប់ដាច់ដោយឡែក សម្រាប់តំបន់សេដ្ឋកិច្ចពិសេស ក្នុងឆ្នាំ២០០៨ ដែលប្រតិបត្តិការ និងការងារក្នុងតំបន់នេះ នឹងស្ថិតនៅក្រៅដែនសមត្ថកិច្ចនៃច្បាប់ស្តីពីការងារ។

ទោះយ៉ាងណា ​ដោយមានការ​ជំទាស់​យ៉ាង​ខ្លាំង​ដោយ​សហជីព និង​សហគមន៍​ការងារ​អន្តរជាតិ​ ផែនការ​នេះ​ត្រូវ​បាន​យកទុកមួយឡែក។

នៅក្នុងច្បាប់នោះចែងថា ទីតាំងទាំងឡាយនៅក្នុងតំបន់សេដ្ឋកិច្ចពិសេស ត្រូវបានបកស្រាយថា​ជា «តំបន់ឯកជន» និងមានច្រកចេញចូលតែមួយ។ អង្គការមិនមែនរដ្ឋាភិបាល និងសហជីព អាចចូលបានលុះត្រាតែមានការអនុញ្ញាតពីអ្នកគ្រប់គ្រងតំបន់សេដ្ឋកិច្ចពិសេស ឬពីក្រុមហ៊ុនប៉ុណ្ណោះ។

ដោយមើលឃើញថា តំបន់សេដ្ឋកិច្ចពិសេសគឺជាតំបន់ឯកជន ក្តីកង្វល់ទាក់ទងនឹងលក្ខខណ្ឌការងារ និងការការពារមិនល្អ ឬការមិនបានទូទាត់ប្រាក់ឈ្នួលអប្បបរមា មិនអាចស៊ើបអង្កេតបានទេ។

លោក មឿន តុលា ថ្លែង​ថា៖​ «​សហជីពគ្រោង​​ចុះទៅមើល​ដល់ទីតាំង​ ប៉ុន្តែ​ភាគច្រើន​នៃកិច្ចការទាំងនេះត្រូវបានធ្វើឡើ​ង​​ដោយ​​សហជីព ​ដែល​ជា​ធម្មតាគឺ​ជា​មិត្ត​ភក្តិរបស់​គណៈ​គ្រប់​គ្រង ​ឬរបស់​គណបក្ស​កាន់​អំណាច​ ដែល​មិន​ត្រូវ​បាន​គេ​ចាត់​ទុក​ថា​ជា​អ្នក​ការពារ​កម្មករ​ ឬសមាជិក»។​

ឯកសារដែលចេញដោយមជ្ឈមណ្ឌលសិទ្ធិមនុស្សកម្ពុជាក្នុងឆ្នាំ២០១៨ បានលើកឡើង​ថា កម្មករនៅក្នុងតំបន់សេដ្ឋកិច្ចពិសេស ខ្វះតម្លាភាព និងព័ត៌មាន ដើម្បីការពារខ្លួនឱ្យបានត្រឹមត្រូវ។ ប្រភពដដែលបន្ត​ថា ពួក​គេ [កម្មករ] ​ទទួល​បាន​​ប្រាក់​​​ឈ្នួល​មិន​សម​រម្យ និង​​លក្ខ​ខណ្ឌ​​ការ​ងារ​មិន​​ល្អ ហើយ​ត្រូវ​បាន​រឹតត្បិត​​សេរីភាព​បញ្ចេញ​មតិ និងការ​ជួប​ជុំ។

លោក អាត់ ធន់ ប្រធាន​សហភាព​ការងារ​កម្ពុជា ​បាន​ថ្លែង​ថា ទោះ​បី​ជា​មិន​មាន​ការ​រឹត​ត្បិត​ក្នុង​ការ​រៀបចំ​សហជីព​ឯករាជ្យ​ក៏​ដោយ ក៏​មានការ​លំបាក​ក្នុង​ការ​បង្កើត​សហជីព​​ក្នុង​​តំបន់​​សេដ្ឋកិច្ច​​ពិសេស​ដែរ។

ដោយលើកឡើងស្រដៀងនឹងលោក មឿន តុលា ដែរ លោក អាត់ ធន់ មានប្រសាសន៍ថា ដោយ​សារ​តំបន់​សេដ្ឋកិច្ចពិសេសជាតំបន់ឯកជន ពិបាកទទួលបានព័ត៌មាន ដែលមានន័យថា គេមិនសូវដឹងអំពីកម្មករដែលត្រូវគេរំលោភបំពាន ឬបៀតបៀន។

លោក អាត់ ធន់ បានប្រាប់ វីអូឌី ថា៖ «យើងបានរៀបចំកិច្ចប្រជុំនៅតាមតំបន់សេដ្ឋកិច្ចពិសេស ដូចជា តំបន់សេដ្ឋកិច្ចពិសេសមេនហាត់ធេន [Manhattan] ក្នុងខេត្តស្វាយរៀង បន្ទាប់ពីទទួល​បានពាក្យបណ្ដឹងពីកម្មករមួយចំនួនដែលត្រូវបានបញ្ឈប់ពីការងារ។ បន្ទាប់​មកមាន​ក្រុមហ៊ុន​ពីរឬ​បី​ បាន​អនុញ្ញាត​ឱ្យ​យើង​រៀបចំ​សហជីព»។

ទោះយ៉ាងណា ក្រៅពីកត្តាទាំងនេះ សហភាពការងារកម្ពុជាមិនអាចបង្កើតសហជីពឯករាជ្យនៅតាមតំបន់​សេដ្ឋកិច្ច​ពិសេសធំ​ៗ ដូចជា តំបន់សេដ្ឋកិច្ចពិសេសក្រុងព្រះសីហនុ និងតំបន់សេដ្ឋកិច្ចពិសេសភ្នំពេញ។

លោក​ អាត់ ធន់ បាន​ថ្លែង​ថា៖​ «​នៅ​ក្នុង​តំបន់​សេដ្ឋកិច្ច​​ពិសេស​​ភ្នំពេញ យើង​បាន​ព្យាយាម​រៀបចំ​សហជីព​ពី៣ទៅ៤ ប្រហែល៥​ឆ្នាំ​មុន ប៉ុន្តែ​បច្ចុប្បន្ននេះ សហជីពទាំងនោះ​ត្រូវ​បាន​រំសាយ​ទាំងស្រុង​»។

ដោយ​លើក​ឡើង​ដដែលៗ​ពី​ការ​លំបាក​ក្នុង​ការ​ស្វែង​រក​យុត្តិធម៌​ដោយគ្មានសហជីព សូម្បីតែនៅខាង​ក្រៅតំបន់​សេដ្ឋកិច្ច​ពិសេស លោកបានលើកឡើងពីករណីក្រុមហ៊ុន Evergreen Apparel នៅរាជធានីភ្នំពេញ ដែលមនុស្សរាប់ពាន់នាក់ត្រូវបាន​បញ្ឈប់ដោយមិ​នទ​ទួល​បានសំណង​នៅ​ពេលដែលក្រុមហ៊ុនបានបិទទ្វារកាលពី៣ឆ្នាំមុន។

លោកបាននិយាយថា៖ «កម្មករ​នៅ​តែ​ទារ​សំណង​របស់​ពួក​គេ»។

ក្នុងករណីខ្លះ លោក អាត់ ធន់ បានបញ្ជាក់ថា និយោជកព្យាយាមរឹតត្បិតសិទ្ធិកម្មករ សូម្បីតែ​នៅក្នុង​ក្រុមហ៊ុន​ដែល​មាន​សហជីព​ឯករាជ្យ ដោយ​ផ្តល់​កិច្ច​សន្យារយៈពេ​ល​ខ្លី ឬបង្ខំកម្មករឱ្យធ្វើការច្រើនម៉ោង​ ដែលបណ្តាលឱ្យមានលក្ខខណ្ឌការងារមិនល្អ។

លោកបន្តថា ករណីនេះផ្អែកលើការពិត ដែលថាកម្មករត្រូវបានគេប្រាប់ថាពួកគេអាចត្រូវបានជំនួសដោយសារមាន «មនុស្សដែលចង់បង់ប្រាក់ដើម្បីទទួលបានការងារធ្វើនៅក្នុងតំបន់សេដ្ឋកិច្ចពិសេស»។ លោកថា តំបន់សេដ្ឋកិច្ចពិសេសមួយចំនួនផ្តល់ការងារតិចតួច។

គ្មានករណីលើកលែង

ការដាក់ឱ្យប្រើប្រាស់តំបន់សេដ្ឋកិច្ចពិសេសនៅចុងឆ្នាំ២០០៥ គឺជាអត្ថប្រយោជន៍មួយសម្រាប់ប្រទេសកម្ពុជា ដែលបានទាក់ទាញការវិនិយោគសរុបចំនួន៧,៥ពាន់លានដុល្លារ ទៅកាន់តំបន់​សេដ្ឋកិច្ចចំនួន៤១ដែលបានអនុម័ត គិតត្រឹមថ្ងៃទី៣០ ខែកញ្ញា ដែលក្នុងឆ្នាំ២០១៤ មានតំបន់សេដ្ឋកិច្ចពិសេសតែ៩ប៉ុណ្ណោះ។

ទោះយ៉ាងណា មានតែតំបន់សេដ្ឋកិច្ចពិសេសចំនួន២៤ប៉ុណ្ណោះដែលកំពុងដំណើរការ។

វិនិយោគិនទទួលបានការបន្ធូរបន្ថយពន្ធកាន់កាប់ ភស្តុភារ និងហេដ្ឋារចនាសម្ពន្ធសាធារណៈ និងសន្តិសុខល្អប្រសើរ។

យោងតាមឯកសារការងាររបស់ធនាគារអភិវឌ្ឍន៍អាស៊ី​ (ADB) ក្នុងឆ្នាំ២០១៥ តំបន់​សេដ្ឋ​កិច្ចពិសេស​មាន​គោលបំណងជួយប្រទេស​កំពុងអភិវឌ្ឍន៍ ទាក់​ទាញ​កា​រ​វិនិយោគ​ផលិត​កម្ម​ដែលផ្តោត​លើការ​នាំចេញ​ទៅ​បរទេស​ជាចម្បង។

របាយការណ៍នោះបន្ថែមថា៖ «ស្ថានភាពក្នុងស្រុកដែលនឹងបង្អាក់ការវិនិយោគនេះ រួមមាន ហេដ្ឋា​​រចនាសម្ពន្ធក្នុងស្រុកមិនល្អ សុវត្ថិភាពនៃការវិនិយោគ បទប្បញ្ញត្តិស្តីពីថ្លៃដើម និងការរឹតត្បិតពាណិជ្ជកម្ម»។

របាយការណ៍បន្ថែមទៀតថា៖ «គោលបំណងរបស់តំបន់សេដ្ឋកិច្ចពិសេស គឺដើម្បីកាត់បន្ថយការ​ចំណាយដែលទាក់ទងនឹងការរារាំងទាំងនេះ ដែលទាក់ទាញការវិនិយោគ និងបង្កើតការ​ងារ​ក្នុង​ប្រទេស»។

ទិន្នន័យរបស់ក្រុមប្រឹក្សាអភិវឌ្ឍន៍កម្ពុជា គិតត្រឹមថ្ងៃទី៣០ ខែកញ្ញា បង្ហាញថា កម្មករចំនួន១៧៥ ៤៨១នាក់ ត្រូវបានជួលដោយក្រុមហ៊ុនដែលកំពុងប្រតិបត្តិការនៅក្នុងតំបន់សេដ្ឋកិច្ចពិសេស ដែលមានគម្រោងវិនិយោគចំនួន៦០៧។

ដោយបដិសេធមិនឆ្លើយតបនឹងសំណួរស្តីពីប្រតិបត្តិការនៃតំបន់សេដ្ឋកិច្ចពិសេស លោក សុខ ចិន្តាសោភា អគ្គលេខាធិការក្រុមប្រឹក្សា​អភិវឌ្ឍន៍​កម្ពុជា (CDC) បាននិយាយថា គួរតែពិចារណាពីអត្ថប្រយោជន៍នៅពីក្រោយការអភិវឌ្ឍតំបន់នេះ។ លោកថា មានលក្ខណៈពិសេសគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ជាច្រើននៅក្នុងតំបន់សេដ្ឋកិច្ចពិសេស។

ស្រដៀងគ្នានេះដែរ ចំពោះបញ្ហាសិទ្ធិការងារ ប្រាក់ឈ្នួល និងអវត្តមានសហជីពនៅក្នុងតំបន់សេដ្ឋកិច្ចពិសេស លោក សុខ ចិន្តាសោភា បានប្រាប់ វីអូឌី ថា៖ «ខ្ញុំអាចប្រាប់ថា ច្បាប់ស្តីពីការងារត្រូវបានអនុវត្តនៅទូទាំងប្រទេស ដោយគ្មានករណីលើកលែងនៅក្នុងនិងក្រៅតំបន់សេដ្ឋកិច្ចពិសេស។ សម្រាប់​ប្រាក់​ឈ្នួល​ក៏​ដូចគ្នា​ដែរ»។

កំហុសបន្តិចបន្តួច

ត្រលប់មកនិយាយអំពីក្រុងប៉ោយប៉ែតឯណោះវិញ លោក កែវ វណ្ណៈ អតីតបុគ្គលិកក្រុមហ៊ុន ML Intimate Apparels បាននិយាយអំពីពេលមួយដែលលោកក្រោកឈរតំណាងឱ្យសហការីរបស់លោក ដែលគណៈ​គ្រប់​គ្រង​បញ្ជាឱ្យកម្មករធ្វើតេស្តរកជំងឺកូវីដ-១៩ នៅថ្ងៃអាទិត្យ ដែលជាថ្ងៃឈប់សម្រាក។

លោកបាននិយាយថា៖ «ខ្ញុំបានស្នើទៅអ្នកគ្រប់គ្រងឱ្យធ្វើតេស្តនៅថ្ងៃធ្វើការ ដូច្នេះយើង​អាច​សម្រាក​នៅ​ផ្ទះ។ កម្មករ​ភាគ​ច្រើន​ពិត​ជា​រីករាយ និងទះដៃគាំទ្រគំនិតរបស់ខ្ញុំ»។

លោកបន្ថែមថា៖ «អ្នកគ្រប់គ្រងបានមករកខ្ញុំ ហើយសួរថាតើខ្ញុំចង់ទៅផ្ទះ ឬបន្តធ្វើការនៅទីនេះ? នៅពេល​នោះ ​ខ្ញុំ​មិន​​យល់ពីអ្វីដែលគាត់និយាយទេ ប៉ុន្តែ​ក្រោយមក ខ្ញុំដឹង​ថា ​វា​ជា​ការ​គំរាម​កំហែង»។

លោកបានមានប្រសាសន៍ថា មានកម្មករប្រហែល១០០​នាក់ ក្នុងចំណោមកម្មករ៨០០​នាក់ បានក្លាយជាសមាជិកសហជីពរបស់លោកជាលើកដំបូង។ លោកបានបន្ថែមថា លោកបានទៅចុះឈ្មោះសហជីពនៅក្រសួងការងារ និងបណ្តុះបណ្តាលវិជ្ជាជីវៈ ប៉ុន្តែ «ពួកគេតែងតែរកឃើញកំហុសនៅក្នុងលិខិត»។

អ្នក​នាំ​ពាក្យ​ក្រសួង​ការងារ និងបណ្តុះបណ្តាលវិជ្ជាជីវៈ លោក ហេង សួរ មិន​បាន​ឆ្លើយ​តប​នឹង​សំណួរ​ទេ។

អ្នកស្រី កែវ ចាន់ណេត អាយុ៣៦ឆ្នាំ ដែលធ្វើការនៅក្នុងតំបន់សេដ្ឋកិច្ចពិសេស ក្នុងក្រុងប៉ោយប៉ែតដែរ ក៏បានជួបបញ្ហាប្រឈមក្នុងការព្យាយាមបង្កើតសហជីពឯករាជ្យនៅក្នុងរោងចក្រកាត់ដេរ Hitech Apparel ដែលអ្នកស្រីបម្រើការងារដែរ។

អ្នក​ស្រីបា​ន​​និយាយ​​ថា មាន​​សហជីព​មួយ​​ក្នុង​​ក្រុម​ហ៊ុន​​របស់​​អ្នក​ស្រី​ជា​ច្រើន​​ឆ្នាំ​​មក​​ហើយ ប៉ុន្តែ​​មិនមែនជាសហជីព​ឯករាជ្យដូចសហជីពរបស់អ្នកស្រីឡើយ។ ដូច្នេះ​ប្រហែល​ជា​៦ខែមុន អ្នកស្រី និង​​សហការី​បាន​បង្កើតស​ហជីព​ឯករាជ្យ​មួយ និង​បាន​ចុះបញ្ជី​ជា​ផ្លូវ​ការ។

អ្នកស្រី​បន្ថែម​ថា៖ ​«​​ក្រសួង​តែងតែ​បដិសេធការសុំចុះបញ្ជី​ដោយសារ​កំហុស​បន្តិចបន្តួច»​។

ដោយបានទទួលការបណ្តុះបណ្តាលស្តីពីសិទ្ធិនិងច្បាប់ស្តីពីការងារ ក៏ដូចជាការចូលរួមសិក្ខាសាលា​រៀបចំឡើងដោយសហភាពការងារកម្ពុជា អ្នកស្រី និងសហការី បានដឹងពីអត្ថប្រយោជន៍​របស់សហជីព។

អ្នកស្រីបានសម្រេចចិត្តបង្កើតសហជីព បន្ទាប់ពីប្រាក់ខែរបស់អ្នកស្រីត្រូវបានកាត់មួយថ្ងៃ បន្ទាប់ពីអ្នកស្រីបានជូនដំណឹងដល់អ្នកគ្រប់គ្រងថា ផ្ទះរបស់អ្នកស្រីលិ​ច​ទឹក ហើយ​មិន​អាចទៅ​ធ្វើ​ការ​បាន​ទេ ក្នុងអំឡុងពេលទឹកជំនន់កាលពីឆ្នាំមុន។

អ្នកស្រីបន្ថែមថា៖ «នៅពេលនោះ យើងមិនមានសហជីពឯករាជ្យទេ ដូច្នេះខ្ញុំបានរៀបចំបង្កើត​សហជីពឯករាជ្យឡើង។ មាន​​កម្មករ​ប្រមាណ៦​ពាន់​នាក់​ក្នុង​រោងចក្រ។ គណៈគ្រប់​គ្រង​របស់​យើងជាជនជាតិថៃ​អនុញ្ញាត​ឱ្យ​កម្មករ​បង្កើត​សហជីព។ ពួកគាត់យល់ពីសិទ្ធិការងារ»។

អ្នកស្រីបានកោតសរសើរចំពោះសហជីពនេះ ព្រោះបានជួយកម្មករក្នុងការទាមទារឱ្យមានការអនុញ្ញាតសម្រាប់ច្បាប់ឈប់សម្រាកពេលមានអាសន្ន និងច្បាប់ឈប់សម្រាកប្រចាំឆ្នាំ និងការជំនះនឹងការគំរាមកំហែង។

អ្នក​ស្រី​បន្ថែមថា៖​ «កម្មករ​ជាច្រើន​នាក់ទៀតចង់​ចូល​រួមក្នុងសហជីពនេះដែរ ប៉ុន្តែ​​រង់ចាំរហូតដល់ក្រសួងចុះបញ្ជីជា​ផ្លូវ​ការ ​ដែល​បាន​បដិសេធ​ពាក្យ​ស្នើសុំ​របស់​យើង​ដោយ​សារ​មាន​កំហុស ឬ​ដោយ​សារ​ភ្លេច​ដាក់​ឈ្មោះ​សមាជិក​ក្រុម​របស់​យើង»៕


បកប្រែនិងសម្រួលចេញពីអត្ថបទដើមភាសាអង់គ្លេស៖ A Long Road for Independent Unions in SEZs

អត្ថបទនេះត្រូវបានផលិតឡើងដោយមានការគាំទ្រផ្នែកហិរញ្ញវត្ថុពីមូលនិធិ Rosa-Luxemburg-Stiftung នៅអាស៊ីអាគ្នេយ៍ តាមរយៈការិយាល័យរបស់ខ្លួនក្នុងទីក្រុងហាណូយ ប្រទេសវៀតណាម។

រក្សាសិទ្វិគ្រប់យ៉ាងដោយ ស៊ីស៊ីអាយអឹម

សូមបញ្ជាក់ថា គ្មានផ្នែកណាមួយនៃអត្ថបទ រូបភាព សំឡេង និងវីដេអូទាំងនេះ អាចត្រូវបានផលិតឡើងវិញក្នុងការបោះពុម្ពផ្សាយ ផ្សព្វផ្សាយ ការសរសេរឡើងវិញ ឬ ការចែកចាយឡើងវិញ ដោយគ្មានការអនុញ្ញាតជាលាយលក្ខណ៍អក្សរឡើយ។
ស៊ីស៊ីអាយអឹម មិនទទួលខុសត្រូវចំពោះការលួចចម្លងនិងចុះផ្សាយបន្តណាមួយ ដែលខុស នាំឲ្យយល់ខុស បន្លំ ក្លែងបន្លំ តាមគ្រប់ទម្រង់និងគ្រប់មធ្យោបាយ។ ជនប្រព្រឹត្តិ និងអ្នកផ្សំគំនិត ត្រូវទទួលខុសត្រូវចំពោះមុខច្បាប់កម្ពុជា និងច្បាប់នានាដែលពាក់ព័ន្ធ។

អត្ថបទទាក់ទង

សូមផ្ដល់មតិយោបល់លើអត្ថបទនេះ

VODEnglish.news

VODEnglish.news

Everybody Well-Informed, Everybody Empowered