ប្រជាកសិករមួយចំនួន បានស្នើឱ្យរដ្ឋាភិបាលបន្តរក្សាតម្លៃស្រូវជាង១ពាន់រៀលក្នុងមួយគីឡូ ដូចឆ្នាំមុន ក្រោមហេតុផលថា តម្លៃនេះ ទើបអាចទូទាត់ថ្លៃចំណាយលើជី ការភ្ជួររាស់ និងកម្លាំងពលកម្មបាន។
កសិករធ្វើស្រែមួយរូប អ្នកស្រី ម៉ែន ដាវី និយាយថា តម្លៃស្រូវនៅក្នុងឆ្នាំនេះ បានធ្លាក់ចុះពី១២០០រៀលក្នុងមួយគីឡូ មកនៅតែជាង ៩០០រៀលក្នុងមួយគីឡូប៉ុណ្ណោះ។
អ្នកស្រី បន្តថា ការចាប់ផ្ដើមធ្លាក់ចុះនៃតម្លៃស្រូវរបស់កសិករនេះ បានកើតមានរយៈពេលជាង ១ខែមកហើយ ក្រោយពេលដែលរដូវប្រមូលផលបានចូលមកដល់។
ដែលការណ៍នេះ អ្នកស្រី អះអាងថា ទាំងអ្នកស្រីដែលមានដីស្រែទំហំ ២ហិកតា ហើយអាចប្រមូលផលបាន ៤តោនក្នុងមួយឆ្នាំ និងកសិករផ្សេងទៀត ពុំអាចទូទាត់ថ្លៃចំណាយលើជី ការភ្ជួររាស់ និងកម្លាំងពលកម្មបាននោះទេ។
អ្នកស្រី ក៏បានស្នើឱ្យរដ្ឋាភិបាលទប់ស្កាត់ការធ្លាក់ចុះនៃតម្លៃស្រូវនេះកុំឱ្យស្ថិតនៅក្រោម ១ពាន់រៀលក្នុងមួយគីឡូ ដែលអ្នកស្រី យល់ថា តម្លៃប៉ុននេះទើបអាចសមរម្យសម្រាប់កសិករ។
ប្រជាពលរដ្ឋរស់នៅឃុំម៉ឺនជ័យ ស្រុករំដួល ខេត្តស្វាយរៀង អ្នកស្រី ដាវី និយាយថា៖ «យើងប្រឈមនឹងការខ្វះខាតខ្លាំង សូម្បីតែការហូបចុករបស់យើង ក៏មានការកាត់បន្ថយដែរ ពេលខ្លះយើងទិញម្ហូបតែប្រាំពាន់រៀល យើងហូបមួយថ្ងៃពេញ ចឹងការហូបចុករបស់យើង វាខ្វះសារធាតុវីតាមីនមែនទែនហ្មង»។
ចំណែកកសិករមួយរូបទៀត នៅស្រុកថ្មគោល ខេត្តបាត់ដំបង អ្នកស្រី ម៉ៃ រស្មី និយាយថា អ្នកស្រីក៏បានបង្ខំចិត្តលក់ស្រូវទាំងតម្លៃថោក ពោលគឺបានតែជាង ៧០០រៀលប៉ុណ្ណោះក្នុងមួយគីឡូ ដោយសារតែត្រូវទូទាត់ថ្លៃជី និងម៉ាស៊ីនច្រូត។
កសិករវ័យ ៤២ឆ្នាំរូបនេះ បន្តថា ក្នុងមួយឆ្នាំអ្នកស្រីអាចធ្វើការដាំដុះបានតែម្ដងប៉ុណ្ណោះលើផ្ទៃដីទំហំ ៤ហិកតា ដោយសារដីស្រែនៅឆ្ងាយពីតំបន់មានទឹក ខណៈការប្រមូលផលបានចំនួន ១២តោន លើផ្ទៃដី ៤ហិកតានេះ។ អ្នកស្រី ក៏បានស្នើរដ្ឋាភិបាលរក្សាតម្លៃស្រូវឱ្យដូចឆ្នាំមុនដែលមួយគីឡូបានជាង ១ពាន់រៀល។
អ្នកស្រី និយាយថា៖ «សម្រាប់កសិករឱ្យតែបានស្រូវបានតម្លៃសមរម្យតែប៉ុណ្ណឹង»។
វីអូឌី ពុំទាន់ទទួលបានការឆ្លើយតបពី លោក ឃឹម ហ្វីណង់ អ្នកនាំពាក្យក្រសួងកសិកម្មបានតាមរយៈប្រព័ន្ធតេលេក្រាមនៅឡើយទេ ដោយលោកចូលមើលតែពុំឆ្លើយតប។
កាលពីសប្ដាហ៍មុន ក៏មានកសិករដាំដំឡូងមីមួយចំនួន ត្អូញត្អែរជុំវិញតម្លៃដំឡូងមីធ្លាក់ថ្លៃ ដែលថាពិបាកក្នុងការទូទាត់លើការចំណាយថ្លៃដើម និងពេលវេលាក្នុងការដាំដុះ រួមទាំងប្រឈមនឹងបញ្ហាជីវភាព ដែលទាមទារឱ្យរដ្ឋាភិបាលជួយរកទីផ្សារលក់ផលិតផលក្នុងតម្លៃសមរម្យផងដែរ។
បញ្ហាគ្មានទីផ្សារ សម្រាប់លក់ផលិតផលកសិកម្មក្នុងតម្លៃសមរម្យនេះ ត្រូវបានអ្នកជំនាញពាក់ព័ន្ធបានលើកឡើងថា បានក្លាយទៅជាវិបត្តិសង្គមធំមួយ ដែលធ្វើឱ្យកសិករខ្មែរងើបមុខមិនរួចថែមទាំងធ្លាក់ខ្លួនជំពាក់បំណុលធនាគារ។
បញ្ហានេះ ជាផ្នែកជំរុញឱ្យកសិករខ្លះ ធ្វើចំណាកស្រុក ជះឥទ្ធិពលដំបូងគេលើកសិករងាយរងគ្រោះ ជំរុញឱ្យមានការបោះបង់ការសិក្សាទាំងនៅវ័យក្មេង និងក្លាយទៅជាក្មេងមិនល្អក្នុងសង្គមជាដើម។
ការបន្សល់ទុក នូវវិបត្តិទីផ្សារ លក់ផលិតផលកសិកម្មនេះ ហាក់បង្ហាញថា បរាជ័យទៅការអនុវត្តកម្មវិធីនយោបាយ ដែលបានអះអាង ពីការលើកកម្ពស់ជីវភាពកសិករ និងមិនបានបំពេញកាតព្វកិច្ចតបតាមស្មារតីរដ្ឋធម្មនុញ្ញផងដែរ។ កម្មវិធីគោលនយោបាយអាទិភាពចំនួន ៦របស់រដ្ឋាភិបាលថ្មីចំនុចទី៥បាននិយាយថា រដ្ឋាភិបាលបានដាក់ចេញនូវយន្តការសម្របសម្រួល និងកម្មវិធីហិរញ្ញប្បទាន សំដៅលើកស្ទួយផលិតកម្ម រកទីផ្សារ និង រក្សាលំនឹងថ្លៃកសិផលសំខាន់ៗក្នុងកម្រិតសមរម្យ។
ដោយឡែកមាត្រា៦២និង ៦៣ នៃរដ្ឋធម្មនុញ្ញចែងថា រដ្ឋយកចិត្តទុកដាក់ជួយដោះស្រាយមធ្យោបាយផលិត ការពារថ្លៃផលិតផល ជូនកសិករ សិប្បករ និងជួយរកទីផ្សារលក់ផលិតផល។ រដ្ឋយកចិត្តទុកដាក់គ្រប់គ្រងទីផ្សារ ជួយឱ្យជីវភាពរស់នៅរបស់ប្រជាពលរដ្ឋ មានកម្រិតសមរម្យ។
