របាយការណ៍ចុងក្រោយពីអង្គការលើកលែងទោសអន្តរជាតិ បានបង្ហាញពីការពិតដែលអាក្រក់មួយថា នៅប្រទេសកម្ពុជា មានកន្លែងបោកប្រាស់យ៉ាងហោចណាស់ ៥៣ទីតាំង បានក្លាយជាមជ្ឈមណ្ឌលនៃទាសភាពសម័យទំនើបការជួញដូរមនុស្ស ការធ្វើទារុណកម្ម និងពលកម្មដោយបង្ខំ។
ដឹឌីផ្លូម៉ាត(The Diplomat) បានឱ្យដឹងនៅថ្ងៃទី២០ ខែសីហា ឆ្នាំ២០២៥នេះថា បរិវេណទាំងនេះ ជារឿយៗបានក្លែងធ្វើជាសួនបច្ចេកវិទ្យាស្របច្បាប់ ឬមជ្ឈមណ្ឌលពាណិជ្ជកម្មដែលបានដំណើរការដោយបណ្តាញឧក្រិដ្ឋកម្មជាមួយនឹងនិទណ្ឌភាព។
ជនរងគ្រោះ ត្រូវបានទាក់ទាញដោយពាណិជ្ជកម្មបោកប្រាស់ និងត្រូវបានចាប់ដាក់គុក រំលោភបំពានចាប់បង្ខំឱ្យបោកប្រាស់មនុស្សទូទាំងពិភពលោក តាមរយៈការបោកប្រាស់តាមអ៊ីនធឺណិត។ របាយការណ៍ បានកត់ត្រាអំពីប្រតិបត្តិការទាំងនេះ ថាបានដំណើរការដោយអំពើរពុករលួយជាប្រព័ន្ធ ការអនុវត្តច្បាប់ខ្សោយ និងខ្វះឆន្ទៈនយោបាយក្នុងការរុះរើហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធឧក្រិដ្ឋកម្ម។
ជាមួយគ្នានេះ តៃវ៉ាន់ទោះបីមិនមែនជាក្រុមធំជាងគេ ដែលរងផលប៉ះពាល់ក៏ដោយ ប៉ុន្តែពួកគេប្រឈមនឹងហានិភ័យធ្ងន់ធ្ងរ ដោយសារស្ថានភាពអន្តរជាតិរបស់ពួកគេ។ ថ្មីៗនេះ មានជនជាតិតៃវ៉ាន់ត្រូវបានចាប់ខ្លួន ដោយឡែកមានមួយចំនួនទៀត ត្រូវកំណត់អត្តសញ្ញាណខុស ដោយចោទថាជាអ្នកប្រព្រឹត្តបទល្មើស ទាំងដែលអ្នកទាំងនោះជាជនរងគ្រោះនៃការជួញដូរមនុស្ស។
ព្រោះតែមិនមាននីតិវិធីត្រួតពិនិត្យឱ្យបានត្រឹមត្រូវ ជនទាំងនេះត្រូវបានដាក់បន្ទុកថា បានប្រព្រឹត្តបទល្មើស ហើយខ្លះទៀតត្រូវបានបញ្ជូនទៅប្រទេសចិន។
ស្ថានភាពកាន់តែធ្ងន់ធ្ងរទៅមនុស្សជាច្រើននៅវ័យក្មេង ហើយក៏ជាអនីតិជនផង ដែលត្រូវបោកបញ្ជោតដោយការផ្សាយពាណិជ្ជកម្មការងារក្លែងបន្លំនៅលើប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយសង្គម។
យ៉ាងណា ការផ្សាយពាណិជ្ជកម្មទាំងនេះ សន្យាថា ផ្តល់ឱ្យការរស់នៅយ៉ាងល្អ និងជាប្រភេទការងារដែលងាយស្រួលទទួលបានប្រាក់ខែខ្ពស់ និងងាយស្រួលនៅក្នុងតំបន់អាស៊ីអាគ្នេយ៍ផងដែរ។
ទោះជាយ៉ាងណា នៅពេលដែលមកដល់ បុគ្គលទាំងនោះត្រូវបានដកហូតឯកសារ បង្ខាំងក្រោមការយាមកាមដោយប្រដាប់អាវុធ និងទទួលរងនូវការរំលោភបំពានទាំងផ្លូវកាយ និងផ្លូវចិត្ត។ ប្រព័ន្ធឃ្លាំមើលឆ្មាំប្រដាប់អាវុធ រួមទាំងរបងបន្លាលួសដែលធ្វើឱ្យពួកគេស្ទើរតែមិនអាចរត់ចេញបាន។
ការរកឃើញដោយអង្គការលើកលែងទោសអន្តជាតិ(Amnesty International) គូរបញ្ជាក់អំពីភាពបរាជ័យរបស់រដ្ឋាភិបាលកម្ពុជា និងករណីខ្លះស្មុគស្មាញក្នុងការដោះស្រាយឧក្រិដ្ឋកម្មនេះ។ ភាពខ្វះការអនុវត្តនិងគណនេយ្យភាព អវត្តមាននៃការស៊ើបអង្កេតប្រកបដោយតម្លាភាព បានពង្រឹងក្រុមឧក្រិដ្ឋជននេះដោយអនុញ្ញាតឱ្យសេដ្ឋកិច្ចស្រមោលមានការរីកចម្រើនរាប់ពាន់លានដុល្លារ។
វិបត្តិនេះ ទាមទារឱ្យមានការឆ្លើយតបតាមតំបន់ដែលសម្របសម្រួល និងផ្អែកលើសិទ្ធិ ដោយឡែករដ្ឋាភិបាលក្នុងតំបន់អាស៊ីប៉ាស៊ីហ្វិក ត្រូវតែផ្តល់អាទិភាពដល់ការការពារជនរងគ្រោះ ពីការជួញដូរជាងការអនុវត្តន៍ច្បាប់អន្តោប្រវេសន៍។
កិច្ចសហប្រតិបត្តិការក្នុងតំបន់ មានសារៈសំខាន់ណាស់ ក្នុងការរុះរើបណ្តាញឆ្លងដែនដែលដំណើរការនៅបរិវេណទាំងនេះ។ បន្ថែមពីនេះ សហគមន៍អន្តរជាតិត្រូវតែទទួលខុសត្រូវលើរដ្ឋាភិបាលកម្ពុជា ចំពោះកាព្វកិច្ចខ្លួនក្រោមច្បាប់សិទ្ធិមនុស្សអន្តរជាតិ។
សម្ពាធការទូត ការដាក់ទណ្ឌកម្ម និងការគាំទ្រសង្គមស៊ីវិល អាចជួយបង្កើតបរិយាកាសសម្រួលដល់ជនរងគ្រោះដោយការការពារ ហើយអ្នកជួញដូរត្រូវបានកាត់ទោស៕
