ជំរំបាត់ថ្កៅ ខេត្តឧត្តរមានជ័យ ដែលធ្លាប់មានសភាពអ៊ូអរ ពេលនេះប្រែមកស្ងប់ស្ងាត់បន្តិច ក្រោយពលរដ្ឋនៅតំបន់ខ្លះត្រូវបានអាជ្ញាធរអនុញ្ញាតឱ្យត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ។ ប៉ុន្តែសម្រាប់ពលរដ្ឋនៅតំបន់អូរស្មាច់ ពួកគាត់ត្រូវបន្តរស់នៅក្នុងជំរំនេះ ដ្បិតមានផ្ទះ តែមិនអាចត្រឡប់ទៅរស់នៅបាន។ មិនអាចត្រឡប់ទៅវិញ ព្រោះថាតំបន់អូរស្មាច់ ត្រូវបានចាត់ចូលជាតំបន់ក្រហម ដែលនៅកៀកនឹងព្រំដែនកម្ពុជា-ថៃ ជាទីដែលយោធាថៃបាញ់ផ្លោងចូលជាច្រើនគ្រាប់។
អ្នកស្រី អិត អូន ជាពលរដ្ឋមកពីភូមិចម្ការចេក សង្កាត់អូរស្មាច់ ដែលភៀសខ្លួនមកជ្រកនៅជំរំបាត់ថ្កៅ តាំងពីថ្ងៃទី៨ខែធ្នូ។ ផ្ទះអ្នកស្រីមានចម្ងាយប្រហែល៥គីឡូម៉ែត្រ ពីកាស៊ីណូដែលយោធាថៃបាញ់ផ្លោង។ ក្រោយសភាពការណ៍ធូរស្រាល អ្នកស្រីបានទៅមើលផ្ទះសម្បែង និងឆ្លៀតយកបានសម្ភារៈមួយចំនួន តែអ្នកស្រីមិនហ៊ាននៅទីនោះយូរឡើយ។
អ្នកស្រី អិត អូន និយាយថា៖ «អត់ហ៊ានទៅទេ ខ្លាច! អត់ទាន់ហ៊ានទៅទេ ខ្លាច ណាមួយវានៅពីមុខផង និយាយទៅជិះម៉ូតូមិនបន្តិចដល់ហើយហ្នឹង។ ជាប់នឹងទាល់ នៅអញ្ចេះបណ្ដោយ តែខ្ញុំនៅផ្លូវ១១ វាឆ្ងាយបន្តិចដែរ និយាយទៅប្រហែលពីនេះដើរទៅសាលារៀន»។
ទោះជំរំភៀសសឹក ជាទីមានសុវត្ថិភាព តែអ្នកស្រីនៅតែចិញ្ចឹមចិត្តចង់ទៅផ្ទះវិញ ដ្បិតជីវភាពនៅក្នុងតំបន់ដាច់ស្រយាលមួយនេះ ពិតជាមិនងាយស្រួលឡើយ។ អាហារហូបចុក និងសម្ភារៈប្រើប្រាស់មួយចំនួន ត្រូវពឹងផ្អែកទាំងស្រុងទៅលើជំនួយមនុស្សធម៌។ គ្រាន់តែនិយាយដល់រឿងជីវភាព ទឹកភ្នែកអ្នកស្រី អិត អូន ក៏ស្រក់ចុះភ្លាម។
អ្នកស្រី អិត អូន និយាយថា៖ «រកអីទេអូនអើយ សូម្បីតែលុយក៏គ្មានចាយ។ ធ្វើការឱ្យចិន វាមិនចេះតែបើកលុយឱ្យ។ មួយខែបាន ២១០ដុល្លារ។ និយាយទៅយើងត្រូវបើកលុយថ្ងៃទី១០ ដល់ថ្ងៃទី៨ យើងរត់។ ចាស ហើយអំណោយអីក៏មាន គេឱ្យយើងហូបគ្រប់គ្រាន់ដែរ អំណោយ តែវាអត់លុយចាយ។ ចង់! ចង់ទៅផ្ទះ ទៅរកការងារធ្វើ។ ខ្ញុំធ្វើឡើង ៣-៤ ឆ្នាំនៅកន្លែងចិនហ្នឹង» ។
យ៉ាងណា អ្នកស្រី អិត អូន នៅរង់ចាំមើលសភាពការណ៍នៅថ្ងៃទី២០ ខែមករានេះ ដោយប្រសិនបើគ្មានបញ្ហាអ្វីទេ នោះអ្នកស្រីនឹងត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ បើទោះបីផ្ទះអ្នកស្រីរងការបំផ្លាញដោយអន្លើដោយសារអំបែងគ្រាប់។
ក្នុងស្ថានភាពប្រហាក់ប្រហែលគ្នា អ្នកស្រី មាស សារឿន នៅឃុំកូនក្រៀល ក្បែរតំបន់អូរស្មាច់ ពឹងផ្អែកទាំងស្រុងទៅលើជំនួយមនុស្សធម៌ និងប្រាក់កាសបន្តិចបន្តួចពីកូន ដែលកំពុងធ្វើពលករនៅប្រទេសថៃ។ ភៀសខ្លួនមកជំរំបាត់ថ្កៅ តែពីរនាក់ចៅប្រុសអាយុបីឆ្នាំ អ្នកស្រី សារឿន បណ្ដោយជីវិតទៅតាមដំណើរ ដោយមិនដាក់ក្ដីរំពឹងខ្ពស់ថាបានត្រឡប់ទៅផ្ទះនោះឡើយ។
អ្នកស្រី មាស សារឿន និយាយថា៖ «នៅខាងហ្នឹងគេបិទតំបន់ក្រហមដែរ គេមិនឱ្យចូល។ យាយរត់មកតែពីរនាក់ហ្នឹង អត់មានដឹងដំណឹងដឹងអី បានតែខោអាវមួយ និងចៅ និងឆ្នាំងបាយពីរប៉ុណ្ណេះ។ ទេ តាមគេតាមឯងទៅ បើថាចូលបានក៏ចូលទៅ បើថាចូលមិនបាន តាមដំណើរទៅអូនអើយ តាមមើលទៅគេចុះ»។
ក្នុងរយៈពេល២០ថ្ងៃនៃការបាញ់ប្រហារនៅតំបន់ព្រំដែន យោធាថៃបានប្រើប្រាស់អាវុធធុនធ្ងន់ជាច្រើនប្រភេទ ផ្លោងចោលភូមិសាស្ត្រសង្កាត់អូរស្មាច់ និងធ្លាយដល់ឃុំកូនគ្រៀល ទឹកដីស្រុកសំរោង។ អាវុធរបស់យោធាថៃបានបំផ្លាញសំណង់ជាច្រើននៅតាមបណ្ដោយព្រំដែន ពិសេសអគារពាណិជ្ជកម្ម និងកាស៊ីណូ ដែលយោធាថៃថាជាមជ្ឈមណ្ឌលឆបោកតាមប្រព័ន្ធអនឡាញ។
ប៉ុន្តែជាក់ស្ដែង យោធាថៃបានបាញ់បំផ្លាញ និងទម្លាក់គ្រាប់កម្ទេចព្រះវិហារវត្តគិរីមង្គលអូរស្មាច់ ព្រមទាំងហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធសាធារណៈ និងស៊ីវិលជាច្រើន ដែលបង្ខំឱ្យពលរដ្ឋ និងព្រះសង្ឃ ភៀសខ្លួនដោយតក់ក្រហល់ ជាមួយភាពភ័យខ្លាចនូវសន្ធឹកស្នូរគ្រាប់ដែលប្រដេញតាមពីក្រោយ។
នៅតំបន់អូរស្មាច់ដដែលនោះ កាលពីថ្ងៃទី២៣ ខែធ្នូ ទាហានថៃបានចាប់ពលរដ្ឋខ្មែរ ៣នាក់ ចង់ស្លាបសេកវាយដំធ្វើទារុណកម្មសួររកទីតាំងយោធាកម្ពុជា និងបានបាញ់សម្លាប់មន្ត្រីនគរបាលម្នាក់ពេលចុះល្បាតនៅតំបន់រមណីយដ្ឋានអូរស្មាច់ ផងដែរ៕
