ក្រោមការដឹកនាំរបស់ លោក ហ៊ុន ម៉ាណែត កម្ពុជាបានឈានចូលដល់យុគសម័យថ្មីមួយ ដែលការគ្រប់គ្រងរដ្ឋមើលពីសម្បកក្រៅ ហាក់លែងពឹងផ្អែកតែលើការបំភិតបំភ័យដោយកម្លាំងបាយសុទ្ធសាធដូចមុនទៀតហើយ ប៉ុន្តែវាបានវិវត្តទៅជាការគ្រប់គ្រងតាមរយៈការកសាងទំនុកចិត្ត និងការតុបតែងសោភ័ណភាពរដ្ឋបាលយ៉ាងសម្រិតសម្រាំង។
យុទ្ធសាស្ត្រដែលរដ្ឋាភិបាលបច្ចុប្បន្ន កំពុងអនុវត្តយ៉ាងសកម្ម គឺការប្រើប្រាស់ពាក្យស្ថិរភាពធ្វើជាអាវុធនយោបាយដ៏មុតស្រួច ដើម្បីបិទបាំងការបដិសេធមិនធ្វើការកែទម្រង់ប្រជាធិបតេយ្យពិតប្រាកដ។
អំណះអំណាងដែលរដ្ឋាភិបាលតែងតែលើកឡើងថា កម្ពុជាត្រូវការភាពស្ងប់ស្ងាត់ជាដាច់ខាត ដើម្បីអភិវឌ្ឍសេដ្ឋកិច្ចតាមប្រព័ន្ធអេឡិចត្រូនិក និងបច្ចេកវិទ្យាទំនើបនោះ ធាតុពិតគឺជាល្បិចកលក្នុងការបង្វែរស្មារតីសាធារណជនឱ្យមើលរំលងនូវការរលាយរលត់នៃប្រព័ន្ធពហុបក្ស និងការដួលរលំនៃសសរស្តម្ភតុល្យភាពអំណាចជាតិដែលជាគ្រឹះនៃលទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យ។
ហេតុផលដ៏ស៊ីជម្រៅបំផុតមួយនៃយុទ្ធសាស្ត្រដែលលើកតម្កើងស្ថិរភាពលើសការកែទម្រង់ គឺការព្យាយាមបង្កើតនូវរបបផ្ដាច់ការបែបអ្នកចេះដឹង ដែលជារូបភាពថ្មីនៃអំណាចប្រមូលផ្ដុំ។
ក្នុងរបបបែបនេះ រដ្ឋាភិបាលព្យាយាមបង្ហាញយ៉ាងខ្លាំងក្លាថា បញ្ហារបស់ជាតិ គឺជាបញ្ហាបច្ចេកទេសសុទ្ធសាធដែលត្រូវការតែអ្នកមានចំណេះដឹងខ្ពង់ខ្ពស់មកដោះស្រាយតាមបែបវិទ្យាសាស្ត្ររដ្ឋបាល វាមិនមែនជាបញ្ហានយោបាយដែលត្រូវការការដោះស្រាយតាមរយៈការបោះឆ្នោតដោយសេរី ត្រឹមត្រូវ និងយុត្តិធម៌ឡើយ។
តាមរយៈការលើកស្ទួយមន្ត្រីវ័យក្មេងដែលទទួលបានការរៀនសូត្រខ្ពង់ខ្ពស់ពីបស្ចិមប្រទេស រដ្ឋាភិបាលចង់ផ្ដល់សារទៅកាន់ពលរដ្ឋខ្លួនឯងផង និងសហគមន៍អន្តរជាតិផងថា របបដឹកនាំបច្ចុប្បន្នមានលក្ខណៈវិទ្យាសាស្ត្រ ទាន់សម័យ និងមានលក្ខណៈបច្ចេកទេសខ្ពស់។
ប៉ុន្តែនៅពីក្រោយរូបភាពដ៏ស៊ីវិល័យនេះ ធាតុពិតនៃការពង្រឹងសមត្ថភាពរដ្ឋបាល គឺត្រូវបានធ្វើឡើងដើម្បីតែបង្កើនប្រសិទ្ធភាពក្នុងការប្រមូលចំណូលពន្ធឱ្យបានកាន់តែច្រើន និងការគ្រប់គ្រងទិន្នន័យឯកជនរបស់ពលរដ្ឋឱ្យកាន់តែណែនក្នុងដៃអំណាចកណ្ដាល ជាជាងការផ្ដល់អំណាចពិតប្រាកដដល់ម្ចាស់ឆ្នោតដែលជាម្ចាស់វាសនាជាតិ។
ការធ្វើទំនើបកម្មរចនាសម្ព័ន្ធរដ្ឋបាលដោយគ្មានតម្លាភាពនយោបាយ និងគ្មានការត្រួតពិនិត្យពីស្ថាប័នឯករាជ្យ គឺមិនខុសអ្វីពីការកសាងគុកឌីជីថលដ៏មានផាសុកភាពមួយ ដែលពលរដ្ឋអាចទទួលបានសេវាសាធារណៈលឿន និងល្អជាងមុន ប៉ុន្តែពួកគេគ្មានសិទ្ធិមាត់ក ឬសិទ្ធិរិះគន់ការដឹកនាំឡើយ។
លើសពីនេះទៅទៀត បើពិនិត្យឱ្យបានគ្រប់ជ្រុងជ្រោយលើសកម្មភាពបង្វែរមតិសាធារណៈ យើងនឹងឃើញថា រដ្ឋាភិបាលបានប្រើប្រាស់យុទ្ធសាស្ត្រកំណែទម្រង់ដោយគ្មានការផ្លាស់ប្តូរខ្លឹមសារ។ គេប្រើប្រាស់បច្ចេកវិទ្យា ព័ត៌មានវិទ្យាដ៏ទំនើបបំផុតដើម្បីតាមដាននិន្នាការមតិលើបណ្តាញសង្គមគ្រប់វិនាទី រួចរៀបចំខ្លឹមសារផ្សព្វផ្សាយ និងការឆ្លើយតបឱ្យស្របតាមចិត្តសាស្ត្ររបស់ពលរដ្ឋដើម្បីទាក់ទាញប្រជាប្រិយភាព។
នៅពេលដែលមានបញ្ហាអយុត្តិធម៌សង្គមធ្ងន់ធ្ងរផ្ទុះឡើងតាមបណ្ដាញសង្គម រដ្ឋាភិបាលតែងតែចេញមុខដោះស្រាយបញ្ហាបុគ្គលភ្លាមៗដើម្បីយកមុខមាត់ និងបង្កើតឱ្យមានរូបភាពថាខ្លួនជាមេដឹកនាំយកចិត្តទុកដាក់ និងចេះឈឺឆ្អាលនឹងទុក្ខវេទនារបស់រាស្ត្រ។
ក៏ប៉ុន្តែសកម្មភាពទាំងនេះ គ្រាន់តែជាការដោះស្រាយនៅចុងឈើដើម្បីកាត់បន្ថយកម្ដៅនយោបាយតែប៉ុណ្ណោះ រីឯដើមហេតុនៃបញ្ហាពិតប្រាកដ ដូចជា អំពើពុករលួយជាប្រព័ន្ធដែលចាក់ឫសយ៉ាងជ្រៅ ការរំលោភដីធ្លីទ្រង់ទ្រាយធំ និងការកាប់បំផ្លាញធនធានធម្មជាតិដោយក្រុមគ្រួសារអ្នកមានអំណាច និងបក្សពួកនិយម នៅតែបន្តកើតមានយ៉ាងអនាធិបតេយ្យដោយគ្មានការប៉ះពាល់ពីច្បាប់ឡើយ។
ការធ្វើបែបនេះ គឺជាការអនុវត្តយុទ្ធសាស្ត្រចិត្តសាស្ត្រ ដើម្បីបង្រៀនឱ្យពលរដ្ឋចេះសុំសេចក្តីមេត្តាករុណាពីបុគ្គលមេដឹកនាំ ជាជំនួសឱ្យការប្រើប្រាស់សិទ្ធិអំណាចតាមច្បាប់ ដើម្បីទាមទារយុត្តិធម៌ពីស្ថាប័នរដ្ឋដែលឯករាជ្យ និងមានវិជ្ជាជីវៈ។
ទន្ទឹមនឹងនេះដែរ ហេតុផលសេដ្ឋកិច្ចនយោបាយក៏បានដើរតួនាទីយ៉ាងសំខាន់ និងជាគ្រឹះក្នុងការទប់ស្កាត់ការកែទម្រង់ប្រជាធិបតេយ្យពិតប្រាកដ។ ស្ថិរភាពដែលរដ្ឋាភិបាលបច្ចុប្បន្នកំពុងការពារយ៉ាងប្ដូរផ្ដាច់ គឺជាស្ថិរភាពនៃអាណាចក្រសេដ្ឋកិច្ចគ្រួសារនិយម និងបណ្ដាញផលប្រយោជន៍របស់ក្រុមឥស្សរជនជាន់ខ្ពស់។ ការបើកលំហប្រជាធិបតេយ្យពិតប្រាកដ មានន័យថា ត្រូវមានការត្រួតពិនិត្យដោយតម្លាភាពលើទ្រព្យសម្បត្តិ និងជំនួញរបស់មន្ត្រីជាន់ខ្ពស់ទាំងអស់ ដែលចំណុចនេះគឺជាចំណុចស្លាប់រស់របស់របបនយោបាយនៅភ្នំពេញ។
ហេតុដូច្នេះហើយ ការបង្វែរមតិសាធារណៈឱ្យទៅជឿជាក់លើអភិបាលកិច្ចឌីជីថល គឺជាយុទ្ធសាស្ត្រដ៏វៃឆ្លាតបំផុតក្នុងការទាក់ទាញវិនិយោគទុនពីបរទេស ដោយមិនចាំបាច់កែប្រែរចនាសម្ព័ន្ធអំណាចពុករលួយនៅខាងក្នុងឡើយ។
វាគឺជាការលក់ផលិតផលនយោបាយដដែល នៅក្នុងការវេចខ្ចប់ថ្មីដែលមើលទៅមានស្តង់ដារអន្តរជាតិ ប៉ុន្តែធាតុពិតវាបម្រើឱ្យតែផលប្រយោជន៍របស់ក្រុមបុគ្គលដែលមានបុណ្យស័ក្តិ និងខ្សែស្រឡាយមួយក្ដាប់តូចតែប៉ុណ្ណោះ។
ភាពផ្ទុយគ្នារវាងការរីកចម្រើនខាងរូបវន្ត និងការចុះខ្សោយនៃសីលធម៌នយោបាយ បានក្លាយជាចំណុចសញ្ញាសម្គាល់នៃយុគសម័យនេះ។ នៅពេលដែលទីក្រុងភ្នំពេញពោរពេញដោយស្ពានអាកាស និងអគារខ្ពស់ៗ ស្ថាប័នជាតិសំខាន់ៗ ដូចជា តុលាការ និងរដ្ឋសភា បែរជាបាត់បង់ព្រលឹង និងឯករាជ្យភាពរបស់ខ្លួនកាន់តែធ្ងន់ធ្ងរទៅវិញ។
តុលាការដែលគួរតែជាទីបង្អែកយុត្តិធម៌ចុងក្រោយរបស់រាស្ត្រ បានក្លាយជាឧបករណ៍សម្រាប់កម្ចាត់សត្រូវនយោបាយ និងបង្ក្រាបសំឡេងអ្នកតស៊ូមតិ។ រីឯរដ្ឋសភាដែលជាតំណាងឱ្យឆន្ទៈរាស្ត្រ បានក្លាយជាកន្លែងសម្រាប់តែអនុម័តច្បាប់ដែលរដ្ឋាភិបាលចង់បាន ដើម្បីបម្រើឱ្យការគ្រប់គ្រងអំណាច។
ការដែលរដ្ឋាភិបាលព្យាយាមបង្វែរមតិឱ្យពលរដ្ឋទុកចិត្តលើការដឹកនាំរបស់ខ្លួន ជាជាងការទាមទារឱ្យស្ថាប័នជាតិទាំងនេះមានឯករាជ្យភាព គឺជាការបំផ្លាញគ្រឹះនៃរដ្ឋធម្មនុញ្ញ និងអនាគតវែងឆ្ងាយរបស់ប្រទេសជាតិ។
ក្នុងបរិបទនៃការគ្រប់គ្រងមតិសាធារណៈ រដ្ឋាភិបាលបានបង្កើតយន្តការឃោសនាដ៏ទំនើប ដែលប្រើប្រាស់ទាំងចិត្តសាស្ត្រ និងបច្ចេកវិទ្យា។ គេបង្កើតឱ្យមានរូបភាពនៃភាពជោគជ័យ និងសុភមង្គលតាមរយៈប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយដែលស្ថិតក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ខ្លួន ដើម្បីឱ្យពលរដ្ឋមានអារម្មណ៍ថាជីវភាពរបស់ពួកគេ កំពុងតែល្អប្រសើរឡើង។
ប៉ុន្តែនៅពីក្រោយរូបភាពដ៏ត្រកាលនេះ ពលរដ្ឋជាច្រើននៅតែប្រឈមនឹងបញ្ហាបំណុលវាយលុក ការបាត់បង់ដីធ្លី និងកង្វះខាតឱកាសសេដ្ឋកិច្ចស្មើភាពគ្នា។
ការប្រើប្រាស់ស្ថិរភាពជាលេសដើម្បីបង្កកការផ្លាស់ប្តូរផ្នែកសីលធម៌ដឹកនាំ និងការទទួលខុសត្រូវ គឺជាកំហុសប្រវត្តិសាស្ត្រដែលនឹងនាំមកនូវវិបត្តិនៅថ្ងៃអនាគត។ ស្ថិរភាពដែលមិនផ្អែកលើភាពត្រឹមត្រូវ និងយុត្តិធម៌ គឺជាស្ថិរភាពដែលផុយស្រួយបំផុត ដែលអាចនឹងរលាយបាត់ភ្លាមៗនៅពេលដែលសម្ពាធសង្គមកើនឡើងដល់ចំណុចកំពូល។
ជារួមមក ការសង្កត់ធ្ងន់យ៉ាងខ្លាំងក្លាលើស្ថិរភាព និងការកែលម្អរដ្ឋបាលបន្តិចបន្តួច មិនមែនជាជំហានឆ្ពោះទៅរកប្រជាធិបតេយ្យសេរីពហុបក្សនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការសម្របខ្លួនយ៉ាងប៉ិនប្រសប់នៃរបបផ្ដាច់ការដើម្បីឱ្យអាចរស់បានក្នុងពិភពលោកទំនើប ដែលពោរពេញដោយបច្ចេកវិទ្យា។
ការកែទម្រង់ពិតប្រាកដដែលជាតិត្រូវការ មិនមែនវាស់វែងលើចំនួនកម្មវិធីទូរស័ព្ទរបស់រដ្ឋាភិបាល ឬល្បឿននៃប្រព័ន្ធអ៊ីនធឺណិតនោះឡើយ ប៉ុន្តែវាត្រូវវាស់វែងលើសិទ្ធិអំណាចពិតប្រាកដរបស់ពលរដ្ឋ ក្នុងការផ្លាស់ប្តូរអ្នកដឹកនាំ តាមរយៈសន្លឹកឆ្នោតដោយគ្មានការគំរាមកំហែង និងការភ័យខ្លាច។
ដរាបណាការផ្លាស់ប្តូរតាមបែបបច្ចេកវិទ្យានៅតែត្រូវបានប្រើប្រាស់ដើម្បីតែបង្វែរមតិសាធារណៈ និងពង្រឹងការគ្រប់គ្រងអំណាចប្រមូលផ្ដុំរបស់មនុស្សមួយក្រុម នោះស្ថិរភាពដែលកម្ពុជាមាននាពេលនេះ ក៏គ្រាន់តែជាភាពស្ងប់ស្ងាត់នៃផ្ទៃទឹកដែលកំពុងពុះកញ្ជ្រោលនៅខាងក្រោមតែប៉ុណ្ណោះ។
យុវជន និងបញ្ញវន្តខ្មែរ ដើរតួនាទីយ៉ាងសំខាន់ក្នុងការរក្សាស្មារតីភ្ញាក់រលឹក ក្នុងយុគសម័យនៃបញ្ញាសិប្បនិម្មិតនេះ។ ពួកគេមិនត្រូវបណ្ដោលឱ្យភាពស៊ីវិល័យខាងសម្ភារៈ និងភាពងាយស្រួលបន្តិចបន្តួចនៃសេវារដ្ឋបាលមកបិទបាំងភ្នែក និងខួរក្បាលរបស់ពួកគេ ឱ្យមើលមិនឃើញពីការបាត់បង់សេរីភាពជាមូលដ្ឋានឡើយ។
ចំណេះដឹង និងបច្ចេកវិទ្យាដែលទទួលបានពីការសិក្សាគួរតែត្រូវបានប្រើប្រាស់ដើម្បីវិភាគរកការពិត និងទាមទារឱ្យមានការផ្លាស់ប្តូរជាវិជ្ជមានដែលផ្អែកលើគុណធម៌ និងយុត្តិធម៌សង្គម។ ប្រជាធិបតេយ្យមិនមែនជាការគ្រាន់តែមានការបោះឆ្នោតបង្គ្រប់កិច្ចនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការមានប្រព័ន្ធដែលគ្រប់គ្រងដោយច្បាប់ស្មើភាពគ្នា ដែលអ្នកមានអំណាចត្រូវតែទទួលខុសត្រូវចំពោះមុខរាស្ត្រ និងច្បាប់។
កម្ពុជាត្រូវការការកែទម្រង់ដែលផ្ដល់អំណាចដល់ម្ចាស់ស្រុកពិតប្រាកដ មិនមែនការកែទម្រង់ដែលផ្ដល់អំណាច និងប្រសិទ្ធភាពដល់ប្រព័ន្ធគ្រប់គ្រងអំណាចផ្តាច់ការនោះឡើយ។
សន្តិភាព និងស្ថិរភាពយូរអង្វែងអាចកើតមានទៅបាន លុះត្រាតែមានយុត្តិធម៌ និងការបើកចំហឱ្យមានការចូលរួមពីគ្រប់មជ្ឈដ្ឋានដោយគ្មានការរើសអើងនយោបាយ។ ទំនើបកម្មដែលគ្មានប្រជាធិបតេយ្យ គឺជាការបោកប្រាស់ដ៏ធំធេងបំផុតចំពោះអនាគតកូនចៅខ្មែរ។
ប្រសិទ្ធភាពរដ្ឋបាលដែលគ្មានយុត្តិធម៌សង្គម គឺជាការជិះជាន់ដែលស្រោបដោយគ្រឿងអលង្ការបច្ចេកវិទ្យា។ ពលរដ្ឋកម្ពុជាគ្រប់រូបត្រូវតែយល់ឱ្យច្បាស់ថា ស្ថិរភាពពិតប្រាកដកើតចេញពីការគោរពសិទ្ធិរាស្ត្រ និងការកសាងស្ថាប័នជាតិឱ្យរឹងមាំ មានឯករាជ្យភាព មិនមែនកើតចេញពីការតុបតែងសំបកក្រៅនៃរដ្ឋបាលនោះឡើយ។
ការណ៍នេះ ទាមទារឱ្យយើងទាំងអស់គ្នារក្សាស្មារតីរឹងមាំ មិនចាញ់បោកការកសាងទំនុកចិត្តក្លែងក្លាយរបស់របបដឹកនាំដែលចង់ពន្យារអំណាចគ្រួសារនិយមជាអមតៈនោះឡើយ។
ជាទីបំផុត ដំណើរឆ្ពោះទៅរកប្រជាធិបតេយ្យពិតប្រាកដនៅកម្ពុជា គឺជាការតស៊ូផ្នែកមនោគមវិជ្ជា និងសីលធម៌ដឹកនាំ។ យើងមិនត្រូវអនុញ្ញាតឱ្យស្ថិរភាព ក្លាយជាផ្នូរសម្រាប់កប់សេរីភាព និងយុត្តិធម៌ឡើយ។ រាល់ការបោះជំហានឆ្ពោះទៅរកទំនើបកម្ម ត្រូវតែដើរទន្ទឹមគ្នាជាមួយនឹងការកែលម្អគុណតម្លៃមនុស្ស និងការគោរពឆន្ទៈម្ចាស់ឆ្នោត។
មានតែការរួមគ្នាទាមទារឱ្យមានការកែទម្រង់រចនាសម្ព័ន្ធអំណាចពិតប្រាកដប៉ុណ្ណោះ ទើបអាចធានាបានថា អនាគតកម្ពុជានឹងមិនក្លាយជាចំណាប់ខ្មាំងនៃរបបផ្តាច់ការវៃឆ្លាត ដែលប្រើប្រាស់បច្ចេកវិទ្យាដើម្បីសង្កត់សង្កិនរាស្ត្ររបស់ខ្លួនឯងឡើយ។ កម្ពុជាត្រូវតែជាប្រទេសដែលមានទាំងភាពទំនើបខាងសម្ភារៈ និងភាពរុងរឿងខាងសេរីភាពនយោបាយ ទើបអាចរស់នៅដោយមោទនភាពលើឆាកអន្តរជាតិ៕
