បទវិចារណកថា៖ មេដឹកនាំ​ផ្តាច់​ការ​ក្នុង​ពិភព​លោក​ដែល​​ស្រេក​​ឃ្លាន​ចង់​បាន​ការ​សរ​សើរ​ពី​ប្រជាជន​ខ្លាំង​បំផុត

ដោយ​មើល​ឃើញ​ពី​សកម្ម​ភាព​របស់​បណ្តាញ​ឃោសនា​ការ​ក្នុង​ស្រុក ជាពិសេស​ការ​ផ្សព្វ​ផ្សាយ​យ៉ាង​គគ្រឹក​គគ្រេង​ពី​សំណាក់​រដ្ឋ​មន្ត្រី​ក្រសួង​ព័ត៌​មាន លោក នេត ភក្ត្រា ចំពោះ​សៀវ​ភៅដែ​ល​មាន​ចំណង​ជើង​ថា​ «The Father Who Shielded and Never Left» និពន្ធ​ដោយ​កញ្ញា ហ្វារី សូនីតា (Fari Sonita) ដែល​រៀប​រាប់​ពី​ភាព​ជា​មេដឹក​នាំ​ការ​ពារ​សន្តិ​ភាព​របស់​លោក​អតីត​នាយក​រដ្ឋ​មន្ត្រី ហ៊ុន សែន ព្រម​ទាំង​ស្នាដៃ​អ្នក​និពន្ធ​ដទៃ​ទៀត​របស់​អ្នក​និពន្ធ​ក្នុង​ស្រុក ដែល​លើក​សរ​សើរ​ពី​សមាជិក​គ្រួសារ​ត្រកូល​ហ៊ុន ដូច​ជា លោក​ ហ៊ុន ម៉ាណែត និងលោក ហ៊ុន ម៉ានី ជាដើម បាន​ធ្វើ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ឃើញ​ដល់​ល្បិច​កល និង​យុទ្ធ​សាស្ត្រ​របស់​មេ​ដឹក​នាំ​ផ្តាច់​ការ​នៅ​បរទេស​ក្នុង​សតវត្សរ៍​ទី២០ និង​ដើម​សតវត្សរ៍​ទី​២១ កន្លង​មក។

រឿងរ៉ាវមេដឹកនាំផ្តាច់ការដែលព្យាយាមធ្វើខ្លួនជាអ្នកនិពន្ធ ឬប្រើប្រាស់ប៊ិចរបស់អ្នកដទៃ​ឱ្យ​សរ​សេរ​សរ​សើរ​បុណ្យ​ខ្លួន​ឯង គឺ​ជា​ល្បិច​កល​ចាស់​វស្សាមួ​យ ដើម្បី​គ្រប់​គ្រង​ទាំងអំណាច និងការគិតរបស់មនុស្ស។

​ក្នុងន័យនេះ ខ្ញុំសូមលើកយកករណីសិក្សាមួយចំនួន ​ដែលបានកើតឡើងនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ​ពិភព​លោក​ ដើម្បី​ទុក​ជា​​មូល​​ដ្ឋាន​ឱ្យ​មិត្ត​អ្នក​អាន និង​អ្នក​ស្តាប់ ប្រើ​ប្រាស់​វិចារណ​ញ្ញាណក្នុ​ង​ការ​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង និង​ប្រៀប​ធៀប​ដោយ​ខ្លួន​ឯង រឿង​​រ៉ាវ​មេដឹក​នាំ​ផ្តាច់​ការ​ដែល​ព្យាយាម​ធ្វើ​ខ្លួន​ជា​អ្នក​និពន្ធ និង​ជួល​គេ​ឱ្យ​សរ​សេរ​សរ​សើរ​ខ្លួន​ឯង គឺ​ជា​ល្បិច​កល​ដើម្បី​​គ្រប់​គ្រង​ទាំង​អំណាច និង​ការ​គិត​របស់​ប្រជា​ពលរដ្ឋ។

ក្នុងសតវត្សទី២០ និងទី២១ មេដឹកនាំកាចសាហាវនៃប្រទេសមួយ​ចំនួន មិនត្រឹមតែចង់ត្រួតត្រាលើជីវិតប្រជា​ពលរដ្ឋ​ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងចង់បង្កប់មនោគមវិជ្ជាតាមរយៈសៀវភៅទៀតផង។ តាមពិតទៅ ស្នាដៃ​ទាំង​នោះមិន​មែនកើតចេញពីសមត្ថភាពផ្ទាល់ខ្លួនរបស់មេដឹកនាំឡើយ ប៉ុន្តែវាគឺជាការរៀបចំជាប្រព័ន្ធ ដោយបង្ខំ ឬ​​ជួលអ្នកនិពន្ធអាជីពឱ្យមកសរសេររៀបរៀង ដើម្បីលើកតម្កើងមេដឹកនាំឱ្យមើលទៅដូចជា​មានប្រាជ្ញាវិសេសវិសាល។

ការធ្វើបែបនេះ គឺដើម្បីបោកបញ្ឆោតប្រជាជនឱ្យគោរពបូបុគ្គលម្នាក់ដូចជាព្រះ ដែលជាហេតុធ្វើឱ្យយើងពិបាក​បែង​ចែកថា តើមួយណា​​ជាគំនិតពិតរបស់មេដឹកនាំ ហើយមួយណាជាសំណេរ​របស់អ្នកនិពន្ធ​ស្រមោល​​ដែលសរសេរតាមបញ្ជារបស់រដ្ឋ។ គោលបំណងពិតប្រាកដនៃល្បិច «មេដឹកនាំជាអ្នកនិពន្ធ ឬ​​ជួល​​គេឱ្យសរសេរលើកតម្កើងខ្លួន​ឯង» គឺដើម្បីបំប្លែងរូបភាពមេដឹកនាំពីមនុស្សដែលពូកែប្រើកម្លាំងបាយ ឱ្យ​ទៅជាមេដឹកនាំដែលមានចំណេះដឹង និង​ភាពជាមេដឹកនាំខ្ពង់ខ្ពស់វិញ។

ជាក់ស្តែង នៅក្នុងសហភាពសូវៀត យ៉ូសែប ស្តាលីន បានយល់ច្បាស់ថា ដើម្បីឱ្យពលរដ្ឋទទួលស្គាល់លោក​ជាអ្នកបន្ត​វេន​ពី លេនីន លោកត្រូវតែធ្វើឱ្យគេជឿថា លោកគឺជាអ្នកប្រាជ្ញដ៏អស្ចារ្យម្នាក់។ ហេតុនេះហើយ ទើបសៀវភៅ «ប្រវត្តិ​សាស្ត្រ​បក្ស​កុម្មុយ​និស្ត»  (History of the Communist Party of the Soviet Union (Bolsheviks): Short Course) ត្រូវបានបង្កើតឡើង។

​ទោះបីជាស្តាលីន ដាក់ឈ្មោះខ្លួនឯងជាអ្នកនិពន្ធក៏ដោយ ប៉ុន្តែការពិតគឺក្រុមអ្នកប្រវត្តិសាស្ត្រដែលធ្វើការទាំងភ័យខ្លាច ជាអ្នករៀបរៀងឡើងតាមបញ្ជា។ ពួកគេត្រូវបានបង្ខំឱ្យសរសេរប្រវត្តិសាស្ត្រឡើងវិញ ដើម្បីធ្វើឱ្យ​​គេយល់ថា រាល់ជ័យជម្នះទាំងអស់ក្នុងសម័យបដិវត្តន៍ គឺកើតចេញពីគំនិតឆ្លាតវៃរបស់ ស្តាលីន តែម្នាក់​គត់។

ក្នុងរឿងនេះ ស្តាលីន គឺជាអ្នកត្រួតពិនិត្យដ៏កាចសាហាវម្នាក់ ដែលចាំកាត់ចោលអត្ថបទណាដែលលោកមិនពេញចិត្ត ហើយបញ្ចូលរូបលោកទៅក្នុងហេតុការណ៍ប្រវត្តិសាស្ត្រនានា ដែលលោកមិនដែលបានចូលរួម​សោះ។ សៀវភៅនេះ មិន​មែន​ត្រឹមតែជាសំណេរធម្មតានោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាសៀវភៅមេរៀនគោលដែលគេបង្ខំឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាត្រូវតែរៀន។

សៀវភៅរាប់លានច្បាប់ត្រូវបានបោះពុម្ព ដើម្បីបង្វិលគំនិតមនុស្សឱ្យជឿតាមការរៀបចំរបស់អ្នកនិពន្ធស្រ​មោល ដែលព្យាយាមលើកតម្កើង ស្តាលីន ថាជាអ្នកបង្កើត «សន្តិភាព» ដល់មនុស្សជាតិ។ រឿងរ៉ាវនៅកូរ៉េខាង​ជើង កាន់​តែ​ហួស​ចិត្ត​ជាង​នេះទៅទៀត ដោយគ្រួសារត្រកូល គីម បានលើកតម្កើងរូបភាពមេដឹកនាំជាអ្នកនិពន្ធ ឱ្យក្លាយទៅ​ជា​រឿងអព្ភូតហេតុមិនគួរឱ្យជឿ។ រដ្ឋបានប្រកាសថា លោក គីម ជុងអ៊ីល អាចសរសេរ​សៀវភៅ​បានរហូតដល់ទៅជាង ១ ៥០០ ក្បាល ក្នុងរយៈពេលត្រឹមតែ ៣ ឆ្នាំ ដែលលោកនៅរៀនសាកល​វិទ្យាល័យ ដែលនេះជារឿងមិនអាចទៅ​រួច​​ទាល់​តែសោះសម្រាប់មនុស្សធម្មតា។

ការពិតទៅ ចំនួនសៀវភៅដ៏ច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់នេះ គឺកើតចេញពីការធ្វើការរបស់​នាយក​ដ្ឋាន​ឃោសនា​ការ​ដ៏​ធំ​មួយ ដែល​មាន​តួនាទី​ផលិត​អត្ថ​បទ​គ្រប់​វិស័យ ចាប់​ពី​វិស័យ​ភាព​យន្ត រហូត​ដល់​កសិ​កម្ម រួច​ដាក់​ឈ្មោះ​មេដឹក​នាំ​ជា​អ្នក​និពន្ធ។

អ្នកដែលសរសេរពិតប្រាកដ គឺជាក្រុមអ្នកនិពន្ធឆ្នើមៗប្រចាំប្រទេស ប៉ុន្តែពួកគេត្រូវលាក់​ឈ្មោះ​បាំង​មុខ​ជា​រៀង​រហូត ដើម្បី​រុញ​ឱ្យ​កិត្តិ​យស និង​ទេព​កោស​ល្យ​ទាំង​នោះទៅ​​ជារ​បស់​មេដឹក​នាំ​កំពូល​តែ​ម្នាក់​គត់។

ការសរសើរចំពោះសៀវភៅទាំងនេះ មិនមែនចេញពីចិត្តពិតរបស់ប្រជាជនឡើយ ប៉ុន្តែវាជាច្បាប់ដែលគ្រប់គ្នាត្រូវតែធ្វើតាម។ ការអានសៀវភៅទាំងនោះ គឺជាការបង្ខំឱ្យគោរពបូជារដ្ឋ និងដើម្បីឱ្យគេជឿជាក់លើមនោ​គម​វិជ្ជា «ជូជេ»​ (Juche Ideology) ឬការរស់នៅដោយពឹងផ្អែកលើខ្លួនឯង ដែលរបបនេះបានដាក់ចេញ។

នៅតំបន់មជ្ឈិមបូព៌ា មហិច្ឆតាផ្នែកសរសេរសៀវភៅរបស់មេដឹកនាំផ្តាច់ការ ក៏មិនចាញ់ខាងឃោសនាការកូរ៉េ​ខាងជើងប៉ុន្មានដែរ ប៉ុន្តែពួកគេចូលចិត្តប្រើវិធីច្នៃប្រឌិតបន្តិច។ ជាក់ស្តែង លោក មូអាម៉ា ហ្គាដាហ្វី បានបញ្ចេញ​សៀវ​ភៅ​មួយ​ដែល​មាន​ឈ្មោះថា «សៀវភៅបៃតង» (The Green Book) ដោយអះអាងថា វាគឺជាដំណោះ​ស្រាយដ៏ល្អបំផុតសម្រាប់​ពិភព​លោក។

ទោះបីជា ហ្គាដាហ្វី ជាម្ចាស់គំនិតមែន ប៉ុន្តែអ្នកដែលរៀបចំអត្ថបទដែលមិនសូវស៊ីគ្នារបស់លោក ឱ្យទៅជាសៀវ​ភៅ​ដែលអាចអានបាន និងមានលក្ខណៈជានយោបាយ គឺក្រុមបញ្ញវន្ត និងអ្នកកែសម្រួលរបស់រដ្ឋ។ ពួកគេ​បានយកគំនិត​ប្លែកៗរបស់លោក មកកែច្នៃដោយប្រើភាសានយោបាយ ដើម្បីឱ្យពិភពលោកមើលឃើញ​ថា វាគឺជាទ្រឹស្តីដែលមានតម្លៃ។

ចំណែក​ ឯនៅអ៊ីរ៉ាក់វិញ លោក សាដាម ហ៊ូសេន បានប្រើវិធីមួយបែបទៀតនៅចុងរជ្ជកាលរបស់លោក ដោយ​​​​ងាក​មក​ចាប់​អារម្មណ៍លើការសរសេរប្រលោមលោកមនោសញ្ចេតនាទៅវិញ។ សៀវភៅរបស់លោកដែល​មានចំណងជើង​​ថា «ហ្សាប៊ីបា និងព្រះមហាក្សត្រ»  (Zabiba and the King ) គឺជាសាច់រឿងប្រៀបធៀប ដោយតួអង្គ​មហា​ក្សត្រ​តំណាង​​​ឱ្យ​រូប​លោកផ្ទាល់ ហើយស្ត្រីកសិករតំណាងឱ្យប្រជាជនអ៊ីរ៉ាក់។

ខណៈដែលប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយក្នុងស្រុកនាំគ្នាសរសើរថា វាគឺជាស្នាដៃអក្សរសាស្ត្រដ៏អស្ចារ្យ ប៉ុន្តែអ្នកជំនាញ និង​ភ្នាក់​ងារ​ចារកម្មបានដឹងថា សៀវភៅនេះទំនងជាត្រូវបានសរសេរដោយអ្នកនិពន្ធអាជីព ដែលគេជួលឱ្យ​មក​ជួយ​រៀបចំសាច់​រឿង​ឱ្យមានរបៀបរៀបរយ ព្រោះសមត្ថភាពពិតរបស់ សាដាម មិនអាចសរសេរបានល្អបែប​នេះឡើយ។ អ្នកនិពន្ធ​ទាំងនេះ ប្រៀបដូចជាអ្នកសាងសង់ពិភពសុបិនតាមរយៈអក្សរ ដើម្បីបិទបាំងភាព​សាហាវយង់ឃ្នងនៃរបបដែល​ពួកគេកំពុងបម្រើតែប៉ុណ្ណោះ។

ការជួលគេឱ្យសរសេរសរសើរនេះ មិនមែនមានត្រឹមតែក្នុងរង្វង់មន្ត្រីរដ្ឋភិបាលរបស់ខ្លួនឯងនោះទេ។ ជួន​កាល ជន​ផ្តាច់​ការ​បានប្រើប្រាស់ទ្រព្យសម្បត្តិដ៏ច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់ ឬឥទ្ធិពលនយោបាយ ដើម្បីអូសទាញអ្នកនិពន្ធល្បីៗ មក​ពី​លោក​ខាងលិចឱ្យមកជួយសរសើរពួកគេ។ នេះគឺជាល្បិចឃោសនាដ៏ឆ្លាតវៃមួយ ព្រោះ​នៅពេលដែលការសរសើរចេញ​ពី​មាត់​អ្នកក្រៅដែលមើលទៅហាក់ដូចជាឯករាជ្យ វានឹងធ្វើឱ្យមនុស្សជាច្រើនជឿថាជាការពិត។

ឧទាហរណ៍ជាក់ស្តែង គឺមិត្តភាពរវាងអ្នកនិពន្ធម្ចាស់រង្វាន់ណូបែល លោក ហ្គាប្រ៊ីយ៉ែល ហ្គាស៊ីយ៉ា ម៉ាកេស និងលោក ហ្វីដែល កាស្ត្រូ។ ទោះបីជាលោក ម៉ាកេស ជាអ្នកនិពន្ធដ៏អស្ចារ្យម្នាក់ ប៉ុន្តែការដែលលោកចេញមុខ​ការ​ពារ​​របប​ដឹក​​នាំ​​របស់​​គុយបា និងជួយកែសម្រួលសុន្ទរកថាឱ្យ កាស្ត្រូ បានជួយឱ្យមេដឹកនាំផ្តាច់ការរូប​នេះ​ទទួលបានកិត្តិយស និង​​ការ​គាំទ្រផ្នែកវប្បធម៌ដែលកាសែតរដ្ឋមិនអាចធ្វើបាន។

ក្រៅពីការប្រើអ្នកដទៃ ជនផ្តាច់ការខ្លះទៀតបានប្រើល្បិចផ្លូវចិត្តដោយប្រើឈ្មោះក្លែងក្លាយ។ ដូចជាលោក ហ្វ្រង់​ស៊ីស្កូ ហ្វ្រង់កូ នៅប្រទេសអេស្ប៉ាញ លោកបានសរសេរប្រលោមលោក និងស្គ្រីបភាពយន្តក្រោមឈ្មោះផ្សេង។ ការធ្វើបែប​នេះ គឺដើម្បីឱ្យលោកអាចទទួលបានការសរសើរពីសំណាក់អ្នករិះគន់ និងកាសែត​ដែលនៅក្រោមបង្គាប់លោក ដោយ​ពួកគេធ្វើជាមិនដឹងថាអ្នកនិពន្ធថ្មី ដែលមានទេពកោសល្យម្នាក់នោះ គឺជាមេដឹកនាំរបស់ខ្លួនឡើយ។

ល្បិចនេះ បានអនុញ្ញាតឱ្យជនផ្តាច់ការរីករាយនឹងការកោតសរសើរពីសាធារណជន មិនត្រឹមតែក្នុងនាមជាអ្នក​​នយោ​​បាយ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងក្នុងនាមជាសិល្បករម្នាក់ទៀតផង បើទោះបីជាស្នាដៃនោះលោកសរសេរបាន​តែ​បន្តិច​បន្តួចក៏ដោយ។ ការធ្វើបែបនេះ គឺគ្រាន់តែជាការបង្កើតការសរសើរខ្យល់ ដើម្បីបំពេញចិត្តខ្លួនឯងតែប៉ុណ្ណោះ។

ការធ្វើជាអ្នកនិពន្ធឱ្យរបបផ្តាច់ការ គឺជាការងារដែលប្រឈមនឹងគ្រោះថ្នាក់បំផុត។ ការដែលមេដឹកនាំជួលឱ្យសរ​សេរ​រឿងជីវិត ឬទ្រឹស្តីនយោបាយរបស់ពួកគេ មើលទៅហាក់ដូចជាទទួលបានកិត្តិយសធំដុំ ប៉ុន្តែការពិត វាគឺជាបន្ទុក​​ដ៏ធ្ងន់ និងគួរឱ្យខ្លាចទៅវិញទេ។ ជាពិសេស ប្រសិនបើសំណេរនោះ មិនសូវជក់ចិត្ត ឬមានចំណុចណាមួយដែល​ប៉ះ​ពាល់ដល់បំណងប្រាថ្នារបស់មេដឹកនាំ អ្នកនិពន្ធអាចនឹងត្រូវជាប់គុក ឬបាត់បង់ជីវិតភ្លាមៗ។

ជាក់ស្តែង ក្នុងសម័យ ស្តាលីន ក្រុមអ្នកប្រវត្តិសាស្ត្រដែលសរសេរសៀវភៅឱ្យលោក បានដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា ឈ្មោះរបស់ពួកគេនឹងមិនត្រូវបានគេដាក់លើក្របសៀវភៅឡើយ ប៉ុន្តែរាល់កំហុសឆ្គងបន្តិចបន្តួចរបស់ពួកគេ នឹងត្រូវបានប៉ូលីស​សម្ងាត់តាមដាន និងកត់ត្រាទុកយ៉ាងហ្មត់ចត់។

កត្តានេះ បានបង្ខំឱ្យអ្នកនិពន្ធត្រូវសរសេរបែបបញ្ជោរ បំផ្លើសហួសពីការពិត និងគ្មានភាពត្រឹមត្រូវទាល់តែសោះ។ ពួកគេត្រូវបានបង្ខំឱ្យប្រើពាក្យសរសើរដដែលៗ ដូចជា «មេដឹកនាំដ៏ឈ្លាសវៃ» «មានមេត្តា» ឬ «មហាអស្ចារ្យ» មកពិពណ៌នាអំពីជនផ្តាច់ការ ប្រៀបដូចជាម៉ាស៊ីនដែលគេបញ្ជាឱ្យសរសេរដើម្បីតែការរស់រានមានជីវិតប៉ុណ្ណោះ។

ក្រៅពីការបង្ខំឱ្យសរសេរសៀវភៅជាក់លាក់ណាមួយ ជនផ្តាច់ការបានបង្កើតប្រព័ន្ធត្រួតត្រាវិស័យអក្សរសាស្ត្រ​ទាំង​មូល ដើម្បីបម្រើការសរសើរពួកគេ។ ជាក់ស្តែង ក្នុងសម័យ ណាស៊ីអាឡឺម៉ង់ លោក យ៉ូសែប ហ្គោប៊ែល បានរកឃើញវិធី​សាស្ត្រដ៏មានប្រសិទ្ធភាពបំផុតក្នុងការជួលអ្នកនិពន្ធ គឺការគ្រប់គ្រងលើឆ្នាំងបាយរបស់​ពួកគេតែម្តង។ តាម​រយៈ​ការ​បង្កើត​ស្ថាប័នគ្រប់គ្រងអក្សរសាស្ត្រ របបនេះបានធានាថា រាល់ពាក្យពេចន៍​ដែលបោះពុម្ពចេញមក គឺជាសំណេរ​របស់អ្នកដែលធ្វើការឱ្យរដ្ឋ។

អ្នកនិពន្ធ មិនត្រឹមតែត្រូវសរសេរសរសើរ ហ៊ីត្លែរ ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែពួកគេត្រូវធានាថា គ្រប់អត្ថបទកំណាព្យ រឿងភាគ ឬ​ប្រលោមលោកទាំងអស់ ត្រូវតែលើកតម្កើងអំណាចមេដឹកនាំ និងមនោគមវិជ្ជារបស់បក្ស។ កត្តានេះ បានធ្វើឱ្យវិស័យ​អក្សរសាស្ត្រជន់ជោរទៅដោយសំណេរបញ្ជោរពីការរើសអើងពូជសាសន៍ និងមហិច្ឆតា​សង្គ្រាម។

អ្នកនិពន្ធដែលសុខចិត្តបម្រើរបបនេះ នឹងទទួលបានលុយកាក់ និងរង្វាន់លើកទឹកចិត្តពីរដ្ឋ ប៉ុន្តែអ្នកដែលហ៊ាន​បដិសេធ​នឹងត្រូវគេហាមឃាត់មិនឱ្យសរសេរ ហើយសៀវភៅរបស់ពួកគេនឹងត្រូវគេយកទៅដុតចោលនៅ​ទី​សាធារណៈ​យ៉ាង​អាម៉ាស់។

សៀវភៅដែលសរសេរដោយអ្នកនិពន្ធស្រមោល និងសៀវភៅដែលរដ្ឋបង្ខំឱ្យផលិតទាំងនេះ បានបន្សល់ទុក​នូវ​បណ្ដុំ​នៃ «ស្នាដៃឯក» ដ៏ចម្លែកដែលគ្មានអ្នកណាចង់ចងចាំ។ នៅពេលដែលរបបផ្តាច់ការដួលរលំ សៀវភៅដែលគេធ្លាប់​តម្កើង​ថា ជាអត្ថបទដ៏វិសុទ្ធ ច្រើនតែបាត់រូបរាងទៅវិញត្រឹមតែមួយប៉ព្រិចភ្នែក។

ជាក់ស្តែង នៅពេលដែលលោក សាប៉ាមូរ៉ាត នីយ៉ាហ្សូវ មេដឹកនាំប្រទេសតួកម៉េនីស្ថានបានស្លាប់ សៀវភៅ «Ruhnama» ​ដែលលោកធ្លាប់អះអាងថាជាពន្លឺផ្លូវចិត្តសម្រាប់ប្រជាជន ក៏ចាប់ផ្ដើមបាត់បង់ឥទ្ធិពល និងលែងជា​សៀវ​ភៅបង្ខំឱ្យក្មេងសិស្សសាលា និងមន្ត្រីរាជការរៀនទៀតដែរ។

ភាពអស្ចារ្យនៃសំណេរដែលធ្លាប់ត្រូវបានអ្នករិះគន់ក្រោមបង្គាប់រដ្ឋសរសើរមិនដាច់ពីមាត់នោះ ទីបំផុតត្រូវបានគេលាតត្រដាងថា គ្រាន់តែជាការចងក្រងនូវរឿងព្រេងជាតិនិយម និងការរវើរវាយផ្ទាល់ខ្លួនរបស់មេដឹកនាំ ដែលរៀបរៀងឡើងដោយក្រុមមន្ត្រីដែលរស់នៅក្នុងភាពភ័យខ្លាច និងពួកអែបអបតែប៉ុណ្ណោះ។

ជាចុងក្រោយ ការដែលជនផ្តាច់ការជួលគេឱ្យសរសេរសរសើរបញ្ជោរខ្លួនបែបនេះ បានបង្ហាញឱ្យឃើញពីភាពទន់ជ្រាយ និងការភ័យព្រួយដែលលាក់កំបាំងនៅក្នុងអំណាចដាច់ខាត។ បុរសម្នាក់ដែលមានអំណាចបញ្ជាទាំងកងទ័ព ប៉ូលីស និងក្តាប់លុយក្នុងដៃទៅហើយ នៅតែមានអារម្មណ៍ថាខ្វះខាត និងចង់ឱ្យគេមើលឃើញថា ខ្លួនគឺជាអ្នកប្រាជ្ញ​ដ៏អស្ចារ្យម្នាក់ទៀត។

ការធ្វើបែបនេះ ក៏ព្រោះតែពួកគេដឹងថា កម្លាំងបាយអាចគ្រប់គ្រងបានត្រឹមតែរាង​កាយ​មនុស្ស​ប៉ុណ្ណោះ​ ប៉ុន្តែមា​ន​តែ​ការ​និទាន​រឿង និង​ការ​សរ​សេរ​ប៉ុណ្ណោះ ទើប​អាច​គ្រប់​គ្រង​ដល់​ស្មារតី​របស់​មនុស្ស​បាន។

តាមរយៈ​​ការជួលអ្នកនិពន្ធឱ្យបង្កើតអត្ថបទទាំងនេះ ជនផ្តាច់ការព្យាយាមបង្កើតកេរ្តិ៍ឈ្មោះអមតៈក្លែងក្លាយ​​មួយ។ ពួក​គេ​យល់​ថា នៅ​ពេល​ដែល​រូប​សំណាក​របស់​ពួក​គេត្រូ​វ​បាន​គេ​វាយ​កម្ទេច​ចោល ពាក្យពេចន៍​ដែ​ល​​ពួកគេបានចំណាយ​លុយទិញ ប្រហែលជានៅសេសសល់ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ។ យ៉ាងណាក្តី ប្រវត្តិសាស្ត្រ​​បាន​បង្ហាញច្បាស់ថា កាលណាអ្នក​និពន្ធគ្មានសេរីភាព សំណេរទាំងនោះក៏មិនអាចរស់បានយូរដែរ​។ សៀវ​ភៅរបស់ជនផ្តាច់ការមិនមែនជាតំណាងនៃ​​ប្រាជ្ញាឡើយ ប៉ុន្តែវាគឺជាមេរៀនព្រមានអំពីការបំផ្លាញស្មា​រតី​​មនុស្ស នៅពេលដែលប៊ិចត្រូវបានបង្ខំឱ្យបម្រើមេដឹក​​នាំផ្តាច់ការ។

ចំណែកអ្នកនិពន្ធពិតប្រាកដ រួមមានអ្នកប្រវត្តិសាស្ត្រដែលមិនបញ្ចេញឈ្មោះ អ្នកកែសម្រួលដែលរស់ក្នុងភាពភ័យខ្លាច និងអ្នកកាសែតឆ្លៀតឱកាស ភាគច្រើនត្រូវបានគេបំភ្លេចចោល។ ទេពកោសល្យរបស់ពួកគេត្រូវ​បានខ្ជះ​ខ្ជាយ​ទៅ​លើការសាងសង់ប្រាសាទក្រដាស ដើម្បីលើកជើងបុរសម្នាក់ដែលស្រឡាញ់អំណាច និង​ភាពស្ងប់ស្ងាត់នៃផ្នូរ ជា​ជាង​ការទទួលយកសម្លេងនៃការពិត៕

បញ្ជាក់៖ រាល់ទស្សនៈ និងមតិយោបល់ដែលបានលើកឡើងក្នុងអត្ថបទនេះ គឺជាមតិផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នកនិពន្ធតែប៉ុណ្ណោះ និងមិនឆ្លុះបញ្ចាំងពីគោលជំហរ ឬទស្សនៈរបស់ VOD ឡើយ៕

ដោយ លោក​ សុក្រឹត ពុទ្ធិ