ការដោះលែងអតីតនាយករដ្ឋមន្ត្រីថៃ លោក ថាក់ស៊ីន ស៊ីណាវ៉ាត្រា ឱ្យមានសេរីភាពឡើងវិញនៅព្រឹកថ្ងៃទី១១ ខែឧសភា ឆ្នាំ២០២៦ បន្ទាប់ពីការជាប់ឃុំអស់រយៈពេល ២៤៣ ថ្ងៃ បានក្លាយជាព្រឹត្តិការណ៍ដ៏សំខាន់មួយដែលឆ្លុះបញ្ចាំងពីសក្ដានុពលនៃនយោបាយផ្សះផ្សាជាតិរបស់ថៃ។
ទោះបីជា លោក ថាក់ស៊ីន ធ្លាប់ជាសត្រូវនយោបាយរបស់ក្រុមអ្នកអភិរក្សនិយម ប៉ុន្តែការសម្រេចចិត្តដោះលែងរូបលោក បង្ហាញឱ្យឃើញថា ឥស្សរជននយោបាយថៃយល់ដឹងពីតម្លៃនៃសាមគ្គីភាពផ្ទៃក្នុង ដើម្បីពង្រឹងអំណាចជាតិ។
ផ្ទុយស្រឡះពីស្ថានភាពនេះ បរិបទនយោបាយនៅកម្ពុជាបែរជាស្ថិតក្នុងសភាពដុនដាប ដោយមេដឹកនាំបន្តប្រើប្រាស់យុទ្ធសាស្ត្រកម្ទេចអ្នកមានគំនិតផ្ទុយ និងបំបែកបំបាក់ស្មារតីឯកភាពជាតិ ដើម្បីតែបុព្វហេតុរក្សាអំណាចផ្ទាល់ខ្លួន។
ភាពខុសគ្នាដែលគួរឱ្យកត់សម្គាល់បំផុត គឺវាសនារបស់អ្នកនយោបាយចាស់វស្សារវាងប្រទេសទាំងពីរ ខណៈដែល លោក ថាក់ស៊ីន ទទួលបានសេរីភាព និងនៅតែរក្សាបាននូវឥទ្ធិពលក្នុងជួររដ្ឋាភិបាល តាមរយៈគណបក្សភឿថៃ ឥស្សរជននយោបាយប្រឆាំងនៅកម្ពុជា ដូចជា លោក កឹម សុខា លោក សម រង្ស៊ី និងលោក ស៊ុន ចន្ធី បែរជាត្រូវរងគ្រោះដោយការជាប់បម្រាមធ្វើនយោបាយអស់មួយជីវិត។
ការកាត់ទោសលោក កឹម សុខា ឱ្យជាប់ឃុំ ២៧ ឆ្នាំ និងលោក សម រង្ស៊ី ជាង ១០០ ឆ្នាំ គឺជាការប្រើប្រាស់ប្រព័ន្ធតុលាការជាឧបករណ៍នយោបាយយ៉ាងអយុត្តិធម៌បំផុត។ សូម្បីតែអនុប្រធានគណបក្សប្រឆាំង លោក ថាច់ សេដ្ឋា ក៏ត្រូវបន្តឃុំខ្លួន និងធ្វើទុក្ខបុកម្នេញ ទោះបីជាដល់កាលកំណត់ត្រូវដោះលែងក៏ដោយ ដែលទង្វើនេះបានធ្វើឱ្យកម្ពុជាបាត់បង់ឱកាសក្នុងការកសាងធ្លុងសាមគ្គីភាពជាតិ។
រឹតតែគួរឱ្យអាម៉ាស់សម្រាប់មេដឹកនាំកម្ពុជាថែមទៀតនោះ គឺសូម្បីតែរបបសឹកមីយ៉ាន់ម៉ា ដែលទទួលរងការរិះគន់ពីសហគមន៍អន្តរជាតិ ក៏បានសម្រេចចិត្តដោះលែងអ្នកទោសនយោបាយជាង ៤ ពាន់នាក់ និងផ្ទេរលោកស្រី អ៊ុង សានស៊ូជី មកឃុំក្នុងផ្ទះដើម្បីបើកផ្លូវឱ្យមានការផ្សះផ្សាជាតិ។
នេះគឺជាមេរៀននៃភាពបត់បែនខាងនយោបាយដែលកម្ពុជាអាចធ្វើបាន ប៉ុន្តែបែរជាមិនព្រមធ្វើ។ ផ្ទុយទៅវិញ លោក ហ៊ុន សែន បែរជាជ្រើសរើសផ្លូវនៃការបង្ក្រាបយ៉ាងចាស់ដៃទៅលើអ្នកមានមនសិការស្នេហាជាតិ ដែលហ៊ាននិយាយរឿងព្រំដែន និងអធិបតេយ្យភាពជាតិ ដោយសុខចិត្តកម្ចាត់ខ្មែរគ្នាឯងដើម្បីការពារបល្ល័ង្កអំណាច ជាជាងការការពារបូរណភាពទឹកដីដែលកំពុងរងការរំលោភបំពាន។
យុទ្ធសាស្ត្រ «ខ្លាំងជាមួយខ្មែរ កំសាកជាមួយថៃ» របស់លោក ហ៊ុន សែន បានក្លាយជាគ្រោះថ្នាក់ដ៏ធំបំផុតសម្រាប់អនាគតប្រទេសជាតិ។ ក្នុងខណៈដែលមេដឹកនាំថៃបង្រួបបង្រួមផ្ទៃក្នុង ដើម្បីពង្រឹងអំណាចជាតិសម្រាប់ឈ្លានពាន និងរំលោភយកទឹកដីខ្មែរតាមតំបន់ព្រំដែន មេដឹកនាំកម្ពុជាបែរជាបន្តបំបែកបំបាក់ជាតិឯង ដែលធ្វើឱ្យកម្ពុជាចុះខ្សោយ និងគ្មានកម្លាំងតតាំងជាមួយបរទេស។
ចំពោះការប៉ុនប៉ងផ្តល់គោរមងារដល់លោក ហ៊ុន សែន ជា «បិតាឯកភាពជាតិ» ពីសំណាក់ក្រុមអ្នកគាំទ្រ វាហាក់បីដូចជាផ្ទុយស្រឡះពីតថភាពសង្គមជាក់ស្តែង។ ឯកភាពជាតិ មិនអាចកើតមានឡើងបានឡើយ ដរាបណាមេដឹកនាំនៅតែបន្តចាប់ខ្មែរដែលមានគំនិតផ្ទុយដាក់ពន្ធនាគារ និងនិរទេសអ្នកនយោបាយប្រឆាំងមិនឱ្យចូលស្រុក។
ការបែកបាក់សាមគ្គីភាពក្នុងស្រុកដែលបង្កឡើងដោយមេដឹកនាំខ្លួនឯង គឺជាអាវុធដ៏មុតស្រួចដែលបរទេសប្រើប្រាស់ដើម្បីទាញយកផលប្រយោជន៍ពីកម្ពុជា។ ដូច្នេះ គោរមងារដែលស័ក្តិសមបំផុតក្នុងកាលៈទេសៈនេះ គឺមេដឹកនាំដែលនាំមកនូវការបែកបាក់ និងការបាត់បង់ទឹកដីលើសពីពេលណាៗទាំងអស់ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រទំនើប។
នៅក្នុងបរិបទដែល លោក ថាក់ស៊ីន ត្រឡប់មកមានឥទ្ធិពលវិញ វាគឺជាការប្រកាសអាសន្នសម្រាប់កម្ពុជា ព្រោះថៃនឹងប្រើប្រាស់កម្លាំងសរុបនៃសាមគ្គីភាពថ្មីរបស់គេ ដើម្បីដាក់សម្ពាធលើកម្ពុជាកាន់តែខ្លាំង មិនថាលើបញ្ហាព្រំដែនគោក ឬតំបន់ត្រួតស៊ីគ្នានៅក្នុងសមុទ្រ (OCA) នោះទេ។
ប្រសិនបើមេដឹកនាំកម្ពុជានៅតែបន្តយុទ្ធសាស្ត្រកម្ទេចខ្មែរគ្នាឯង និងមិនព្រមបើកផ្លូវឱ្យមានការផ្សះផ្សាជាតិពិតប្រាកដទេនោះ កម្ពុជានឹងកាន់តែងាយរងគ្រោះ និងត្រូវបរទេសឈ្លានពានតាមអំពើចិត្ត។ ភាពកំសាករបស់មេដឹកនាំចំពោះមុខបរទេស និងភាពឃោរឃៅចំពោះមុខប្រជារាស្ត្រខ្លួនឯង នឹងនាំមកនូវមហន្តរាយដល់ជាតិទាំងមូល។
សរុបមក ភាពផ្ទុយគ្នារវាងការផ្សះផ្សាជាតិនៅថៃ និងមីយ៉ាន់ម៉ា ជាមួយការបំបែកបំបាក់ជាតិនៅកម្ពុជា គឺជាសញ្ញាណដ៏គ្រោះថ្នាក់។ មេដឹកនាំកម្ពុជាគួរតែមានភាពអៀនខ្មាសចំពោះមុខមេដឹកនាំជិតខាង ដែលគេចេះប្រើប្រាស់ការដោះលែងអ្នកនយោបាយជាថ្នូរនឹងភាពរឹងមាំនៃជាតិសាសន៍គេ។
ប្រសិនបើលោក ហ៊ុន សែន នៅតែជ្រើសរើសការពារអំណាចជាជាងការពារទឹកដី និងជ្រើសរើសការបំបែកបំបាក់ជាជាងការបង្រួបបង្រួម នោះលោកនឹងត្រូវប្រវត្តិសាស្ត្រចារឹកទុកថាជាមេដឹកនាំដែលធ្វើឱ្យខ្មែរចុះខ្សោយ និងបាត់បង់អធិបតេយ្យភាពជាតិទៅក្នុងដៃបរទេសដោយសារតែភាពអាត្មានិយមរបស់ខ្លួន។
ដោយឡែក ក្នុងនាមជាមេដឹកនាំបន្តវេន លោក ហ៊ុន ម៉ាណែត គួរតែចេះឆ្លៀតយកឱកាសមាសនេះដើម្បីរៀនសូត្រពីភាពបត់បែននៃនយោបាយផ្សះផ្សាជាតិនៅប្រទេសជិតខាង ហើយហានបោះជំហានងាកចេញពីគន្លងនយោបាយបង្ក្រាបរបស់លោក ហ៊ុន សែន ដែលនាំមកតែភាពបែកបាក់ និងភាពចុះខ្សោយនៃអំណាចជាតិ។
ប្រសិនបើលោកអាចផ្លាស់ប្តូរមកអនុវត្តយុទ្ធសាស្ត្របើកចំហ ដោះលែងអ្នកទោសមនសិការ និងកសាងការបង្រួបបង្រួមខ្មែរគ្រប់និន្នាការឡើងវិញ នោះលោកនឹងអាចកសាងខែលការពារអធិបតេយ្យភាពជាតិដ៏រឹងមាំបំផុតដើម្បីទប់ទល់នឹងមហិច្ឆតាឈ្លានពានរបស់បរទេស ជាជាងការចំណាយកម្លាំងកម្ទេចខ្មែរគ្នាឯងដើម្បីតែការពារបល្ល័ង្កអំណាច។
ការជ្រើសរើសផ្លូវផ្សះផ្សាជាតិនៅពេលនេះ មិនត្រឹមតែជួយឱ្យលោកចាកចេញពីស្រមោលអវិជ្ជមាននៃឪពុកលោកប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការសង្រ្គោះវាសនាជាតិកម្ពុជាឱ្យផុតពីហានិភ័យនៃជម្លោះផ្ទៃក្នុង និងការរំលោភបំពានពីខាងក្រៅ មុនពេលដែលស្ថានការណ៍គ្រប់យ៉ាងត្រូវហួសពេលដោះស្រាយ៕
អត្ថបទដោយ៖ សុក្រឹត ពុទ្ធិ
