ការផ្លាស់ប្តូរមេដឹកនាំពី លោក ហ៊ុន សែន មក លោក ហ៊ុន ម៉ាណែត មិនមែនជាការផ្លាស់ប្តូរទម្រង់ ឬមនោគមវិជ្ជានយោបាយនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការបន្តរចនាសម្ព័ន្ធអំណាចបែបផ្តាច់ការ និងគ្រួសារនិយម ដែលត្រូវបានរៀបចំឡើងយ៉ាងម៉ត់ចត់ជាច្រើនទសវត្សរ៍។
ទោះបីជា លោក ហ៊ុន ម៉ាណែត ទទួលបានការអប់រំកម្រិតខ្ពស់ពីបណ្តាប្រទេសលោកខាងលិច ដែលជាទឹកដីនៃលទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យ និងការគោរពសិទ្ធិមនុស្សយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ការដឹកនាំជាក់ស្តែងរបស់លោកមិនបានបង្ហាញពីនិន្នាការនៃការកែទម្រង់ស៊ីជម្រៅ ឬការបើកចំហលំហសេរីភាពនោះឡើយ។
ផ្ទុយទៅវិញ របបដឹកនាំថ្មីនេះ កាន់តែបង្កើនការរឹតបន្តឹង និងការបង្ក្រាបលើប្រព័ន្ធតុលាការឯករាជ្យ អ្នកសារព័ត៌មានសេរី និងគណបក្សប្រឆាំងដែលមានសក្តានុពល។
ការភ័យខ្លាចរបស់ លោក ហ៊ុន ម៉ាណែត ចំពោះធាតុផ្សំសំខាន់ៗទាំងបីនៃសង្គមប្រជាធិបតេយ្យនេះ មិនមែនកើតឡើងដោយគ្មានហេតុផលនោះទេ ប៉ុន្តែវាជាយុទ្ធសាស្ត្ររស់រានមានជីវិតផ្នែកនយោបាយ ដើម្បីការពារស្ថិរភាពនៃអំណាចគ្រួសារ និងបណ្តាញផលប្រយោជន៍ស្របច្បាប់របស់បក្សកាន់អំណាច ដែលងាយនឹងរង្គោះរង្គើប្រសិនបើមានការត្រួតពិនិត្យ និងតុល្យភាពអំណាចពិតប្រាកដ។
ឫសគល់នៃការភ័យខ្លាចចំពោះប្រព័ន្ធតុលាការឯករាជ្យ គឺស្ថិតនៅលើតួនាទីរបស់តុលាការ ក្នុងនាមជាអ្នកការពារច្បាប់ និងយុត្តិធម៌សង្គម។ នៅក្នុងរបបនយោបាយកម្ពុជានាពេលបច្ចុប្បន្ន ស្ថាប័នតុលាការមិនមែនជាអំណាចទីបីដែលអាចបំបែកដាច់ពីអំណាចនីតិប្រតិបត្តិនោះទេ ប៉ុន្តែវាបានក្លាយជាឧបករណ៍នយោបាយដ៏ស្រួចស្រាវបំផុតមួយ សម្រាប់កម្ចាត់គូប្រជែង និងបង្ក្រាបការរិះគន់ទាំងឡាយ។
ប្រសិនបើ លោក ហ៊ុន ម៉ាណែត អនុញ្ញាតឱ្យមានប្រព័ន្ធតុលាការឯករាជ្យពិតប្រាកដ របាំងការពារច្បាប់ដែលធ្លាប់តែប្រើប្រាស់ដើម្បីការពារមន្ត្រីខូចពុករលួយ និងជនមានអំណាច នឹងត្រូវរលាយសាបសូន្យ។ តុលាការឯករាជ្យនឹងចាប់ផ្តើមស៊ើបអង្កេតលើករណីអំពើពុករលួយជាប្រព័ន្ធ ការរំលោភដីធ្លី ការកាប់បំផ្លាញព្រៃឈើ និងការរំលោភសិទ្ធិមនុស្ស ដែលសុទ្ធសឹងតែជាសកម្មភាពពាក់ព័ន្ធនឹងមន្ត្រីជាន់ខ្ពស់ និងបណ្តាញខ្នងបង្អែករបស់បក្សកាន់អំណាច។
ការណ៍នេះនឹងធ្វើឱ្យរចនាសម្ព័ន្ធគាំទ្រខាងក្រោមរបស់ លោក ហ៊ុន ម៉ាណែត មានការប្រេះឆា ពីព្រោះមន្ត្រីទាំងនោះលែងមានអារម្មណ៍ថាមានសុវត្ថិភាពនៅក្រោមឆ័ត្រការពាររបស់រដ្ឋាភិបាលទៀតហើយ។ ហេតុនេះ ការរក្សាប្រព័ន្ធតុលាការឱ្យស្ថិតក្រោមការបញ្ជាផ្នែកនយោបាយ គឺជារឿងចាំបាច់ដាច់ខាត ដើម្បីធានាថា រាល់ការសម្រេចក្តីទាំងឡាយនឹងបម្រើតែផលប្រយោជន៍ និងស្ថិរភាពនៃរបបដឹកនាំតែប៉ុណ្ណោះ។
ស្រដៀងគ្នានេះដែរ ការភ័យខ្លាចចំពោះអ្នកសារព័ត៌មានសេរី និងឯករាជ្យ គឺជារឿងដែលមិនអាចចៀសរួចនៅក្នុងរបបដែលខ្វះតម្លាភាព។ អ្នកសារព័ត៌មានឯករាជ្យប្រៀបដូចជាកញ្ចក់ឆ្លុះបញ្ចាំងពីតថភាពសង្គមពិតប្រាកដ និងជាអ្នកនាំពាក្យរបស់ប្រជាពលរដ្ឋដែលរងគ្រោះ។
នៅក្នុងយុគសម័យឌីជីថល ដែលព័ត៌មានអាចរីករាលដាលយ៉ាងឆាប់រហ័ស របបដឹកនាំរបស់លោក ហ៊ុន ម៉ាណែត មានការព្រួយបារម្ភយ៉ាងខ្លាំងចំពោះការលាតត្រដាងនូវភាពកម្សោយនៃការគ្រប់គ្រងរដ្ឋ អំពើពុករលួយ ការធ្លាក់ចុះសេដ្ឋកិច្ច ឬបញ្ហាសង្គមនានា ដូចជាបញ្ហាឧក្រិដ្ឋកម្មបច្ចេកវិទ្យា និងមជ្ឈមណ្ឌលឆបោកតាមប្រព័ន្ធអនឡាញ ដែលកំពុងតែបំផ្លាញកេរ្តិ៍ឈ្មោះជាតិលើឆាកអន្តរជាតិ។
សេរីភាពសារព័ត៌មាន នឹងធ្វើឱ្យរដ្ឋាភិបាលបាត់បង់ការគ្រប់គ្រងលើការនិទានរឿង ឬរៀបចំរបៀបវារៈព័ត៌មានទៅតាមអ្វីដែលខ្លួនចង់ឱ្យពលរដ្ឋឃើញ។ នៅពេលដែលប្រជាពលរដ្ឋទទួលបានព័ត៌មានគ្រប់ជ្រុងជ្រោយ និងពិតប្រាកដ ពួកគេនឹងចាប់ផ្តើមបង្កើតការយល់ដឹង បង្កើនការរិះគន់ និងទាមទារការទទួលខុសត្រូវពីរដ្ឋាភិបាល ដែលសកម្មភាពទាំងនេះគឺជាការគំរាមកំហែងយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរដល់ភាពស្របច្បាប់នៃអំណាចដែលមិនបានកើតចេញពីឆន្ទៈសេរីពិតប្រាកដរបស់រាស្ត្រ។
មួយវិញទៀត ចំណុចស្នូលនៃការរស់រានមានជីវិតរបស់គណបក្សប្រជាជនកម្ពុជា គឺការកាត់ផ្តាច់មិនឱ្យមានបក្សប្រឆាំងរឹងមាំ។ នេះក៏ព្រោះតែមេរៀននៃការបោះឆ្នោតឆ្នាំ២០១៣ និងឆ្នាំ២០១៧ បានបន្សល់ទុកនូវការបារម្ភ និងការរន្ធត់ចិត្តយ៉ាងខ្លាំងដល់បក្សកាន់អំណាច។
វត្តមានរបស់គណបក្សសង្គ្រោះជាតិពិតជាបានបង្ហាញថា ប្រសិនបើមានជម្រើសនយោបាយពិតប្រាកដ និងមានការប្រកួតប្រជែងដោយសេរី និងយុត្តិធម៌ ប្រជាពលរដ្ឋកម្ពុជារាប់លាននាក់នឹងបោះឆ្នោតផ្លាស់ប្តូររបបដឹកនាំ។
លោក ហ៊ុន ម៉ាណែត យល់ច្បាស់ថា ភាពស្របច្បាប់នៃការឡើងកាន់អំណាចរបស់លោកមិនទាន់មានគ្រឹះរឹងមាំនៅក្នុងចិត្តរបស់ប្រជាពលរដ្ឋទូទៅនៅឡើយទេ ហើយការមិនពេញចិត្តចំពោះបញ្ហាសេដ្ឋកិច្ច បំណុល និងអយុត្តិធម៌សង្គមនៅតែមានកម្រិតខ្ពស់។
ប្រសិនបើអនុញ្ញាតឱ្យមានគណបក្សប្រឆាំងដែលមានរចនាសម្ព័ន្ធរឹងមាំ មានថ្នាក់ដឹកនាំដែលមានប្រជាប្រិយភាព និងមានសមត្ថភាពកៀរគរមហាជន វានឹងបង្កើតជាកម្លាំងចលករមួយដែលអាចផ្ដួលរំលំរបបដឹកនាំគ្រួសារនិយមនេះ តាមរយៈសន្លឹកឆ្នោតយ៉ាងងាយស្រួល។ ដូច្នេះយុទ្ធសាស្ត្រតែមួយគត់ដើម្បីធានាជ័យជម្នះក្នុងការបោះឆ្នោត គឺការកម្ទេចចោលនូវរាល់ជម្រើសទាំងឡាយណា ដែលអាចប្រកួតប្រជែងជាមួយខ្លួនបាន។
ដើម្បីយល់កាន់តែច្បាស់អំពីការភ័យខ្លាចពិតប្រាកដ និងការអនុវត្តជាក់ស្តែងនៃយុទ្ធសាស្ត្របង្ក្រាបទាំងនេះ យើងត្រូវពិនិត្យមើលករណីជាក់ស្តែងនៃការបន្តឃុំខ្លួន និងការធ្វើទុក្ខបុកម្នេញលើសកម្មជននយោបាយ សង្គម និងបរិស្ថាន ដែលកំពុងតែកើតមានឡើងជាបន្តបន្ទាប់។
ករណីលេចធ្លោជាងគេគឺការបន្តឃុំខ្លួន និងរឹតត្បិតសេរីភាពលើលោក កឹម សុខា អតីតប្រធានគណបក្សសង្គ្រោះជាតិ ដែលត្រូវបានតុលាការកាត់ទោសឱ្យជាប់ពន្ធនាគាររយៈពេល ២៧ ឆ្នាំ ក្រោមបទចោទប្រកាន់ពីបទសន្និដ្ឋិភាពជាមួយបរទេស ឬការឃុបឃិតក្បត់ជាតិ។
ទោះបីជាមានការអំពាវនាវជាអន្តរជាតិ និងការដាក់សម្ពាធពីបណ្តាប្រទេសប្រជាធិបតេយ្យយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏របបដឹកនាំរបស់ លោក ហ៊ុន ម៉ាណែត មិនបានបង្ហាញសញ្ញានៃការដោះលែង ឬបន្ធូរបន្ថយលក្ខខណ្ឌនៃការឃុំខ្លួនក្នុងផ្ទះរបស់លោកឡើយ។
ការរក្សាលោក កឹម សុខា ឱ្យស្ថិតនៅក្រៅឆាកនយោបាយ ឆ្លុះបញ្ចាំងពីការភ័យខ្លាចចំពោះឥទ្ធិពល និងប្រជាប្រិយភាពរបស់លោក ដែលអាចក្លាយជាចំណុចប្រមូលផ្តុំកម្លាំងអ្នកប្រជាធិបតេយ្យជាថ្មីម្តងទៀត។
តាមរយៈការប្រើប្រាស់ប្រព័ន្ធតុលាការដើម្បីបង្កកសកម្មភាពរបស់មេដឹកនាំប្រឆាំងរូបនេះ រដ្ឋាភិបាលបានផ្ញើសារព្រមានយ៉ាងច្បាស់ទៅកាន់អ្នកនយោបាយផ្សេងទៀតថា គ្មាននរណាម្នាក់អាចមានសុវត្ថិភាពឡើយប្រសិនបើហ៊ានងើបឈរប្រជែងអំណាច។
ក្រៅពីលោក កឹម សុខា ការធ្វើទុក្ខបុកម្នេញលើថ្នាក់ដឹកនាំគណបក្សប្រឆាំងជំនាន់ក្រោយ ក៏ត្រូវបានអនុវត្តយ៉ាងដាច់ខាត ដូចជា ករណីរបស់ លោក ថាច់ សេដ្ឋា អនុប្រធានគណបក្សភ្លើងទៀន។
ការចាប់ខ្លួន និងការកាត់ទោស លោក ថាច់ សេដ្ឋា ក្រោមបទចោទប្រកាន់ពាក់ព័ន្ធនឹងបញ្ហាហិរញ្ញវត្ថុ និងការចេញសែកគ្មានសាច់ប្រាក់ ត្រូវបានសហគមន៍អន្តរជាតិ និងអ្នកឃ្លាំមើលសិទ្ធិមនុស្សមើលឃើញយ៉ាងច្បាស់ថា ជាល្បែងនយោបាយសុទ្ធសាធ ដែលមានគោលបំណងកាត់ក្បាលម៉ាស៊ីនដឹកនាំរបស់គណបក្សប្រឆាំង មុនពេល និងក្រោយពេលការបោះឆ្នោតជាតិ។
ការប្រើប្រាស់បទល្មើសព្រហ្មទណ្ឌធម្មតា ឬបញ្ហាផ្ទាល់ខ្លួនដើម្បីមកដោះស្រាយរឿងនយោបាយ គឺជាយុទ្ធសាស្ត្រដ៏ពេញនិយមមួយរបស់របបដឹកនាំកម្ពុជា ដើម្បីជៀសវាងការរិះគន់ចំៗថាជាការធ្វើទុក្ខបុកម្នេញខាងនយោបាយ ប៉ុន្តែវាកាន់តែបង្ហាញឱ្យឃើញពីភាពទន់ខ្សោយ និងការភ័យខ្លាចរបស់លោក ហ៊ុន ម៉ាណែត ចំពោះការរៀបចំរចនាសម្ព័ន្ធឡើងវិញនៃកម្លាំងប្រឆាំង។
នៅពេលដែលថ្នាក់ដឹកនាំសំខាន់ៗ ត្រូវបានដកចេញពីសមរភូមិនយោបាយ គណបក្សប្រឆាំងនឹងធ្លាក់ចូលក្នុងភាពទន់ខ្សោយ ខ្វះអ្នកដឹកនាំ និងមិនអាចដំណើរការសកម្មភាពរបស់ខ្លួនបានពេញលេញឡើយ។
បញ្ហានេះមិនត្រឹមតែប៉ះពាល់ដល់អ្នកនយោបាយដែលមានសញ្ជាតិខ្មែរប៉ុណ្ណោះទេ សូម្បីតែសកម្មជនដែលមានសញ្ជាតិពីរ ដូចជា កញ្ញា សេង ធារី មេធាវីសញ្ជាតិខ្មែរ-អាមេរិក ក៏ត្រូវរងគ្រោះដោយសារតែការបញ្ចេញមតិ និងការតស៊ូមតិដើម្បីប្រជាធិបតេយ្យផងដែរ។
កញ្ញា សេង ធារី ត្រូវបានកាត់ទោសឱ្យជាប់ពន្ធនាគាររយៈពេល ៦ ឆ្នាំ ពីបទរួមគំនិតក្បត់ និងញុះញង់ បន្ទាប់ពីនាងបានចូលរួមក្នុងការសម្តែងមតិគាំទ្រការវិលត្រឡប់របស់លោក សម រង្ស៊ី និងការរិះគន់រដ្ឋាភិបាលដោយត្រង់ៗ។
ការបន្តឃុំខ្លួនកញ្ញា សេង ធារី នៅក្នុងពន្ធនាគារខេត្តដាច់ស្រយាល បង្ហាញពីចេតនារបស់លោក ហ៊ុន ម៉ាណែត ក្នុងការបំបាក់ស្មារតីអ្នកចេះដឹង និងអ្នកតស៊ូមតិដែលមានខ្នងបង្អែក ឬការគាំទ្រពីអន្តរជាតិ។
របបដឹកនាំថ្មីចង់បង្ហាញឱ្យឃើញថា ទោះបីជាមានសញ្ជាតិអាមេរិក ឬមានការអន្តរាគមន៍ពីស្ថានទូតបរទេសយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏មិនអាចរួចផុតពីកណ្តាប់ដៃដែកនៃប្រព័ន្ធតុលាការកម្ពុជានោះឡើយ។
នេះជាយុទ្ធសាស្ត្របំភិតបំភ័យដើម្បីកុំឱ្យពលរដ្ឋខ្មែរនៅក្រៅប្រទេស ឬអ្នកមានឥទ្ធិពលអន្តរជាតិហ៊ានចូលមកជួយជ្រោមជ្រែងចលនាប្រជាធិបតេយ្យនៅក្នុងស្រុក។
ការភ័យខ្លាចពិតប្រាកដរបស់លោក ហ៊ុន ម៉ាណែត មិនត្រឹមតែបង្កកចលនានយោបាយផ្លូវការប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវារាលដាលទៅដល់ចលនាសង្គមស៊ីវិល និងក្រុមយុវជនដែលការពារធនធានធម្មជាតិ ដែលស្តែងឡើងយ៉ាងច្បាស់តាមរយៈការបង្ក្រាបលើសកម្មជនមាតាធម្មជាតិ។
សកម្មជនវ័យក្មេងនៃចលនាមាតាធម្មជាតិ រួមមានលោក យីម លាងហ៊ី លោក ថុន រដ្ឋា កញ្ញា ភួន កែវរស្មី កញ្ញា ឡុង គន្ធា និងលោក លី ចាន់ដារ៉ាវុធ ត្រូវបានតុលាការកាត់ទោសឱ្យជាប់ពន្ធនាគារពី ៦ ទៅ ៨ ឆ្នាំ ពីបទរួមគំនិតក្បត់ និងប្រមាថព្រះមហាក្សត្រ ដោយសារតែការបំពេញការងារការពារបរិស្ថាន ការលាតត្រដាងអំពីការបំផ្លាញធម្មជាតិ និងការរិះគន់លើការចាក់ដីលុបបឹងធម្មជាតិ ឬការកាប់បំផ្លាញព្រៃឈើ។
សហគមន៍អន្តរជាតិបានថ្កោលទោសយ៉ាងខ្លាំងចំពោះការសម្រេចក្តីនេះ ដោយចាត់ទុកថាជាការដាក់ទោសទណ្ឌដ៏ធ្ងន់ធ្ងរមិនសមហេតុផលទាល់តែសោះចំពោះយុវជនដែលគ្រាន់តែស្រឡាញ់ និងការពារបរិស្ថាន។
ការដែលរដ្ឋាភិបាលលោក ហ៊ុន ម៉ាណែត ភ័យខ្លាចសកម្មជនមាតាធម្មជាតិ រហូតដល់ថ្នាក់ចោទប្រកាន់ពួកគេពីបទក្បត់ជាតិ គឺដោយសារតែចលនានេះមានសមត្ថភាពខ្ពស់ក្នុងការបំផុសស្មារតីយុវជនជំនាន់ក្រោយឱ្យងើបឈរតវ៉ា និងយល់ដឹងពីសិទ្ធិរបស់ខ្លួន។
ជាងនេះទៅទៀត ការការពារបរិស្ថានជារឿយៗតែងតែទៅប៉ះពាល់ចំៗទៅលើគម្រោងអភិវឌ្ឍន៍របស់ក្រុមហ៊ុនធំៗ និងឧកញ៉ាមានអំណាច ដែលជាប្រភពចំណូល និងជាខ្នងបង្អែកហិរញ្ញវត្ថុដ៏សំខាន់របស់បក្សកាន់អំណាច។ ការបង្រ្កាបមាតាធម្មជាតិ គឺជាការកាត់ផ្តាច់ចលនាយុវជនមិនឱ្យបង្កើតជាកម្លាំងសង្គមដែលអាចរំភើបចិត្តដល់មហាជនទូទៅ។
ទម្រង់នៃការបង្ក្រាបមួយទៀតដែលបង្ហាញពីការរឹតត្បិតសិទ្ធិនយោបាយយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ គឺករណីរបស់លោក រ៉ុង ឈុន មេដឹកនាំសហជីព និងជាទីប្រឹក្សាគណបក្សកម្លាំងជាតិ។
លោក រ៉ុង ឈុន ត្រូវបានតុលាការផ្ដន្ទាទោស និងកាត់ផ្ដាច់សិទ្ធិនយោបាយ ធ្វើឱ្យលោកមិនអាចឈរឈ្មោះជាបេក្ខជនក្នុងការបោះឆ្នោតបាន។ ការផ្តាច់សិទ្ធិនយោបាយលើរូបលោក គឺជាយុទ្ធសាស្ត្របំផ្លាញស្ពានចម្លងរវាងចលនាសហជីពកម្មករ និងចលនានយោបាយប្រឆាំង។
លោក រ៉ុង ឈុន គឺជាតួអង្គដែលមានឥទ្ធិពលយ៉ាងខ្លាំងក្នុងចំណោមកម្មករកាត់ដេរ និងគ្រូបង្រៀន ដែលជាកម្លាំងពលកម្មដ៏ធំធេង និងមានសក្តានុពលខ្ពស់ក្នុងការបង្កើតឱ្យមានការតវ៉ា ឬការទាមទារផ្នែកសង្គមខ្នាតធំ។
ការភ័យខ្លាចរបស់របបលោក ហ៊ុន ម៉ាណែត គឺខ្លាចចរន្តនៃការមិនពេញចិត្តផ្នែកសេដ្ឋកិច្ច និងលក្ខខណ្ឌការងាររបស់កម្មករ បំប្លែងទៅជាចលនាគាំទ្រនយោបាយប្រឆាំង ដែលអាចរង្គោះរង្គើដល់ស្ថិរភាពសេដ្ឋកិច្ច និងនយោបាយរបស់ប្រទេស។
ដូច្នេះ ការដកសិទ្ធិនយោបាយរបស់លោក រ៉ុង ឈុន គឺជាការកាត់បន្ថយឥទ្ធិពលរបស់លោកជាផ្លូវការ និងជាការរារាំងមិនឱ្យលោកប្រើប្រាស់វេទិកានយោបាយដើម្បីបំផុសកម្លាំងកម្មករ និងយុវជន។
ក្រៅពីតួអង្គល្បីៗទាំងនេះ និន្នាការនៃការចាប់ខ្លួនសកម្មជនសង្គម សកម្មជនដីធ្លី និងអ្នករិះគន់តាមប្រព័ន្ធបណ្តាញសង្គមជាបន្តបន្ទាប់នាពេលថ្មីៗនេះ កាន់តែបង្ហាញឱ្យឃើញថា របបដឹកនាំរបស់លោក ហ៊ុន ម៉ាណែត កំពុងតែដើរតាមគន្លងចាស់នៃការគ្រប់គ្រងបែបបំភិតបំភ័យ។
ការចាប់ខ្លួនសកម្មជនជាបន្តបន្ទាប់នេះ មិនមែនជាការអនុវត្តច្បាប់ដើម្បីរក្សាសណ្តាប់ធ្នាប់សាធារណៈដូចអ្វីដែលអ្នកនាំពាក្យរដ្ឋាភិបាលតែងតែអះអាងនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការបង្កើតបរិយាកាសភ័យខ្លាចជាទូទៅនៅក្នុងសង្គម។
នៅពេលដែលពលរដ្ឋឃើញថាសូម្បីតែការបញ្ចេញមតិរិះគន់រឿងបន្តិចបន្តួច ឬការចូលរួមតវ៉ារឿងដីធ្លីក៏ត្រូវប្រឈមនឹងការចាប់ខ្លួន និងការចោទប្រកាន់ពីបទញុះញង់ដែរនោះ ពួកគេនឹងចាប់ផ្តើមដាក់ការចាប់ពិរុទ្ធលើខ្លួនឯង ហើយជ្រើសរើសយកភាពស្ងៀមស្ងាត់ដើម្បីសុវត្ថិភាពផ្ទាល់ខ្លួន។
យុទ្ធសាស្ត្រនៃការបំបិទមាត់ពលរដ្ឋនេះ មានសារៈសំខាន់ណាស់សម្រាប់លោក ហ៊ុន ម៉ាណែត ក្នុងដំណាក់កាលដែលលោកកំពុងតែពង្រឹងអំណាចផ្ទៃក្នុង និងដោះស្រាយបញ្ហាប្រឈមធំៗ ដូចជាការធ្លាក់ចុះនៃលំហូរវិនិយោគទុនបរទេសពិតប្រាកដ និងវិបត្តិវិស័យអចលនទ្រព្យ។
ទស្សនវិជ្ជានៃការគ្រប់គ្រងអំណាចរបស់លោក ហ៊ុន ម៉ាណែត ហាក់ដូចជាផ្អែកលើការយល់ឃើញថា ស្ថិរភាពអាចរក្សាទៅបាន លុះត្រាតែមានការគ្រប់គ្រងព័ត៌មាន និងកម្លាំងសង្គមទាំងស្រុង។ ការអនុញ្ញាតឱ្យមានស្ថាប័នឯករាជ្យ ទោះជាក្នុងទម្រង់ណាក៏ដោយ ត្រូវបានមើលឃើញថាជាការបើកទ្វារឱ្យមានអស្ថិរភាព និងការគំរាមកំហែងដល់ការបន្តវេនអំណាចតពូជ។
យ៉ាងណាក្តី ការប្រើប្រាស់យុទ្ធសាស្ត្រកណ្តាប់ដៃដែក និងការបង្ក្រាបជាបន្តបន្ទាប់នេះ ក៏កំពុងតែបង្កើតជាហានិភ័យដ៏ធំសម្រាប់រដ្ឋាភិបាលលោកខ្លួនឯងផងដែរ។ ការបិទលំហសេរីភាព និងការមិនផ្តល់ឱកាសឱ្យមានការបញ្ចេញមតិ ឬការតវ៉ាដោយសន្តិវិធី នឹងធ្វើឱ្យការមិនពេញចិត្តរបស់ប្រជាពលរដ្ឋកប់ទុកនៅក្នុងចិត្តកាន់តែជ្រៅទៅៗ ដែលវាប្រៀបដូចជាកម្ដៅភ្នំភ្លើងដែលកំពុងតែពុះកញ្ជ្រោលនៅក្រោមដី។
នៅពេលដែលប្រព័ន្ធតុលាការមិនផ្តល់យុត្តិធម៌ ហើយគ្មានបក្សប្រឆាំង ឬអ្នកសារព័ត៌មានជួយនិយាយជំនួស ពលរដ្ឋអាចនឹងបាត់បង់ទំនុកចិត្តទាំងស្រុងលើប្រព័ន្ធដឹកនាំរដ្ឋទាំងមូល។
សរុបមក ការដែលលោក ហ៊ុន ម៉ាណែត មិនអនុញ្ញាតឱ្យមានប្រព័ន្ធតុលាការឯករាជ្យ អ្នកសារព័ត៌មានសេរី និងគណបក្សប្រឆាំងដ៏រឹងមាំ គឺកើតចេញពីការយល់ដឹងថា ធាតុផ្សំទាំងនេះនឹងបំផ្លាញរចនាសម្ព័ន្ធអំណាចផ្តាច់ការដែលគ្រួសារលោកបានកសាងឡើង។
ករណីជាក់ស្តែងនៃការបន្តឃុំខ្លួនលោក កឹម សុខា លោក ថាច់ សេដ្ឋា កញ្ញ សេង ធារី សកម្មជនមាតាធម្មជាតិ ការផ្តាច់សិទ្ធិនយោបាយលើលោក រ៉ុង ឈុន និងការចាប់ខ្លួនសកម្មជនសង្គមជាបន្តបន្ទាប់ បង្ហាញថា របបដឹកនាំថ្មីនេះជ្រើសរើសយកផ្លូវនៃការរក្សាអំណាចតាមរយៈការបំភិតបំភ័យ និងការរឹតត្បិត ជាជាងការកែទម្រង់តាមគន្លងប្រជាធិបតេយ្យ។
យុទ្ធសាស្ត្រនេះ អាចនឹងជួយឱ្យលោក ហ៊ុន ម៉ាណែត រក្សាអំណាចបានក្នុងរយៈពេលខ្លី និងមធ្យម ប៉ុន្តែវាមិនមែនជាដំណោះស្រាយប្រកបដោយចីរភាពសម្រាប់អនាគតរបស់ប្រទេសជាតិ និងការអភិវឌ្ឍសង្គមដែលរីកចម្រើនពិតប្រាកដនោះឡើយ៕
ដោយ លោក សុក្រឹត ពុទ្ធិ
