ការថ្លែងសារនយោបាយរបស់ប្រធានព្រឹទ្ធសភាកម្ពុជា លោក ហ៊ុន សែន ដែលបានប្រកាសជាសាធារណៈនាពេលថ្មីៗនេះ ក្នុងការតាមកម្ទេចពលរដ្ឋ និងអ្នកនយោបាយបក្សប្រឆាំងណាដែលមានបំណង ឬនិយាយរឿងចង់ផ្ដួលរំលំរដ្ឋាភិបាលត្រកូលហ៊ុន ដោយគ្មានញញើតដៃ ព្រមទាំងការសង្កត់ធ្ងន់នូវទស្សនៈ «ងើបមួយវាយមួយ» គឺជាព្រឹត្តិការណ៍នយោបាយដ៏ស្រួចស្រាវមួយ។
ភាសាបែបនេះ ត្រូវបានលោក ហ៊ុនសែន លើកឡើងជាញឹកញាប់ រួមទាំងលើកឡើងជាថ្មីទៀត ក្នុងកម្មវិធីមួយនៅរាជធានីភ្នំពេញ កាលពីថ្ងៃទី២ ខែមិថុនា ឆ្នាំ២០២៦។
នៅក្នុងសុន្ទរកថានោះ លោក ហ៊ុន សែន បានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ៗថា កម្ពុជានេះ មិនអាចឱ្យនរណាដឹកនាំនោះទេ ក្រៅពីរដ្ឋាភិបាលត្រកូលហ៊ុន និងសមាជិកគណបក្សប្រជាជនកម្ពុជា។
ការដឹកនាំតាមបែបគំរាមកំហែងនេះ គឺជារូបភាពនៃការដើរថយក្រោយយ៉ាងគំហុកនៃរបបប្រជាធិបតេយ្យសេរីពហុបក្ស ដែលមានចែងនៅក្នុងរដ្ឋធម្មនុញ្ញនៃព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា។
នៅពេលដែលប្រធានស្ថាប័ននីតិបញ្ញត្តិជាន់ខ្ពស់ និងជាប្រមុខបក្សកាន់អំណាច ប្រកាសប្រើប្រាស់កម្លាំងបាយ ឬវិធានការក្តៅដើម្បីកម្ទេចសត្រូវនយោបាយ និងពលរដ្ឋដែលមានគំនិតផ្ទុយ វាកំពុងបង្ហាញពីការរលាយរលត់នៃនីតិរដ្ឋ និងការជំនួសមកវិញនូវនីតិរដ្ឋដោយអំណាចបុគ្គល។
យុទ្ធសាស្ត្រ «ងើបមួយវាយមួយ» មិនត្រឹមតែជាការព្រមានដល់ក្រុមប្រឆាំងនៅក្រៅប្រទេសប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាជាការដាក់សម្ពាធផ្លូវចិត្តយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរទៅលើពលរដ្ឋស្លូតត្រង់នៅក្នុងស្រុក ឱ្យធ្លាក់ចូលទៅក្នុងវប្បធម៌នៃការភ័យខ្លាចមិនហ៊ានរិះគន់ ឬចូលរួមមតិក្នុងកិច្ចការអភិវឌ្ឍន៍សង្គមជាតិ។
ការណ៍នេះ ធ្វើឱ្យលំហសេរីភាពសង្គមស៊ីវិល និងសារព័ត៌មានឯករាជ្យកាន់តែរួមតូចទៅៗ រហូតដល់ស្ទើរតែបាត់បង់ទាំងស្រុង ព្រោះព្រំដែនរវាងការរិះគន់ដើម្បីស្ថាបនា និងការចោទប្រកាន់ពីបទប៉ុនប៉ងផ្ដួលរំលំរដ្ឋាភិបាល ត្រូវបានកំណត់តាមអំពើចិត្តរបស់ប្រមុខមេដឹកនាំគណបក្សកាន់អំណាច។
លើសពីនេះទៅទៀត ការប្រកាសជាចំហថា ប្រទេសជាតិត្រូវតែដឹកនាំដោយរដ្ឋាភិបាលត្រកូលហ៊ុន និងសមាជិកគណបក្សប្រជាជនកម្ពុជាតែមួយគត់ គឺជាការលុបបំបាត់ចោលនូវខ្លឹមសារពិតប្រាកដនៃការបោះឆ្នោត និងសិទ្ធិស្វ័យសម្រេចរបស់ប្រជាពលរដ្ឋ។
គោលការណ៍គ្រឹះនៃលទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យចែងថា អំណាចគឺជារបស់ប្រជាពលរដ្ឋ ហើយការផ្លាស់ប្តូរអ្នកដឹកនាំតាមរយៈការបោះឆ្នោតដោយសេរី ត្រឹមត្រូវ និងយុត្តិធម៌ គឺជាសិទ្ធិមិនអាចកាត់ថ្លៃបាន។
នៅពេលដែលអំណាចរដ្ឋត្រូវបានកំណត់ជាមុនថាជាកម្មសិទ្ធិផ្តាច់មុខរបស់វង្សត្រកូលណាមួយ ឬគណបក្សណាមួយ វានឹងធ្វើឱ្យស្ថាប័នជាតិទាំងមូលប្រែក្រឡាទៅជាឧបករណ៍បម្រើផលប្រយោជន៍ក្រុមគ្រួសារ និងបក្ខពួកនិយម ជាជាងការបម្រើផលប្រយោជន៍សាធារណៈ។
និន្នាការបែបនេះ រុញច្រានកម្ពុជាឱ្យដើរចេញឆ្ងាយពីប្រព័ន្ធនយោបាយទំនើបដែលមានការត្រួតពិនិត្យ និងតុល្យភាពអំណាច រួចធ្លាក់ទៅក្នុងរបបនយោបាយនាយទុនផ្តាច់ការ ដែលអំណាច និងធនធានសេដ្ឋកិច្ចត្រូវបានប្រមូលផ្តុំនៅក្នុងដៃមនុស្សមួយក្រុមតូច។
នៅក្នុងទិដ្ឋភាពសង្គម និងការឯកភាពជាតិ ការប្រើប្រាស់ធម៌ក្តៅ និងវោហាសាស្ត្រវាយកម្ទេចបែបនេះ បង្កើតឱ្យមានការបែកបាក់ផ្ទៃក្នុងជាតិយ៉ាងជ្រៅ។
ប្រវត្តិសាស្ត្រកម្ពុជា បានបង្ហាញរួចមកហើយថាវប្បធម៌ «ទឹកឡើងត្រីស៊ីស្រមោច ទឹកខ្សោះស្រមោចស៊ីត្រី» ឬការចាត់ទុកអ្នកមានមតិផ្ទុយជាសត្រូវសាសន៍ដទៃ មិនដែលនាំមកនូវសន្តិភាពប្រកបដោយចីរភាពនោះឡើយ។
ការបង្ក្រាបដោយគ្មានការយោគយល់ អាចរក្សាបាននូវភាពស្ងប់ស្ងាត់តែសំបកក្រៅ ឬជាសន្តិភាពដោយបង្ខំ ប៉ុន្តែវានឹងបង្កើតឱ្យមានកំហឹងសង្គម និងការមិនពេញចិត្តដោយស្ងប់ស្ងាត់នៅក្នុងចិត្តរបស់ពលរដ្ឋ។
នៅពេលដែលពលរដ្ឋមានអារម្មណ៍ថា ពួកគេមិនមែនជាម្ចាស់ប្រទេស ប៉ុន្តែជាអ្នកចំណុះអំណាចរបស់ត្រកូលណាមួយ ស្មារតីស្នេហាជាតិ និងការលះបង់ដើម្បីវឌ្ឍនភាពសង្គមនឹងត្រូវចុះខ្សោយ ដែលធ្វើឱ្យប៉ះពាល់ដល់ការកសាងដើមទុនសង្គម និងការអភិវឌ្ឍធនធានមនុស្សប្រកបដោយសមធម៌។
ងាកមកពិនិត្យលើទិដ្ឋភាពសេដ្ឋកិច្ច និងឱកាសចំណេញខាតរបស់ប្រទេសជាតិវិញ របបដឹកនាំបែបនេះ នាំមកនូវការខាតបង់យុទ្ធសាស្ត្រធំធេងជាងផលចំណេញរយៈពេលខ្លី។
ពិតណាស់ អ្នកគាំទ្ររដ្ឋាភិបាលអាចលើកឡើងថា ការក្តាប់អំណាចណែនក្នុងដៃ និងការកម្ទេចក្រុមប្រឆាំង និងអ្នកមានគំនិតផ្ទុយ ជួយរក្សាបាននូវស្ថិរភាពនយោបាយដែលជាលក្ខខណ្ឌចាំបាច់ ដើម្បីទាក់ទាញការវិនិយោគ។
ទោះជាយ៉ាងណា ស្ថិរភាពដែលកើតចេញពីការគំរាមកំហែង និងការភ័យខ្លាច គឺជាស្ថិរភាពដែលមានហានិភ័យខ្ពស់ និងមិនមានភាពយូរអង្វែងឡើយ ព្រោះវាមិនមានគ្រឹះរឹងមាំផ្អែកលើស្ថាប័នច្បាប់ឯករាជ្យ។
អ្នកវិនិយោគទុនអន្តរជាតិខ្នាតធំមកពីបណ្តាប្រទេសប្រជាធិបតេយ្យ ដែលនាំមកនូវបច្ចេកវិទ្យាខ្ពស់ និងស្តង់ដារការងារល្អៗ តែងតែមានការរារែកក្នុងការបោះទុននៅក្នុងប្រទេសដែលមានហានិភ័យផ្នែកនយោបាយខ្ពស់ និងប្រព័ន្ធតុលាការដែលស្ថិតនៅក្រោមបង្គាប់របស់អ្នកនយោបាយ។
ជាលទ្ធផល កម្ពុជានឹងបាត់បង់ឱកាសក្នុងការធ្វើពិពិធកម្មសេដ្ឋកិច្ច និងការទាក់ទាញទុនវិនិយោគប្រកបដោយគុណភាព។ ការខាតបង់ផ្នែកសេដ្ឋកិច្ចមួយទៀតដែលមើលឃើញយ៉ាងច្បាស់ គឺការប៉ះពាល់ដល់ទំនាក់ទំនងពាណិជ្ជកម្មជាមួយដៃគូអន្តរជាតិធំៗ ដូចជាសហភាពអឺរ៉ុប និងសហរដ្ឋអាមេរិក។
ការបន្តរឹតបន្តឹងសិទ្ធិមនុស្ស និងការបោសសម្អាតសំឡេងប្រឆាំងតាមរបៀបគ្មានញញើតដៃ គឺជាការផ្តល់លេស និងភស្តុតាងកាន់តែរឹងមាំដល់សហគមន៍អន្តរជាតិក្នុងការអនុវត្តទណ្ឌកម្មសេដ្ឋកិច្ច ឬការដកហូតប្រព័ន្ធអនុគ្រោះពាណិជ្ជកម្មបន្ថែមទៀត ដូចជាប្រព័ន្ធអ្វីៗទាំងអស់លើកលែងតែអាវុធ និងប្រព័ន្ធអនុគ្រោះទូទៅជាដើម។
នៅពេលដែលប្រព័ន្ធអនុគ្រោះទាំងនេះត្រូវបានបាត់បង់ វិស័យកាត់ដេរ និងផលិតកម្មនានានៅកម្ពុជាដែលជាឆ្អឹងខ្នងសេដ្ឋកិច្ច និងជាប្រភពចំណូលរបស់កម្មកររាប់លាននាក់ នឹងត្រូវប្រឈមមុខនឹងការប្រកួតប្រជែងយ៉ាងខ្លាំង ដែលអាចបណ្តាលឱ្យមានការបិទរោងចក្រ និងការបាត់បង់ការងារធ្វើ។
ផលវិបាកទាំងនេះ នឹងធ្លាក់ទៅលើស្មារបស់ពលរដ្ឋក្រីក្រ និងស្រទាប់វណ្ណៈកណ្តាល ដែលមិនមែនជាអ្នកបង្កើតជម្លោះនយោបាយនោះឡើយ។
ក្នុងបរិបទនៃភូមិសាស្ត្រនយោបាយតំបន់ និងសកលលោក យុទ្ធសាស្ត្រដឹកនាំបែបដាច់ខាត និងការការពារអំណាចវង្សត្រកូលរបស់ លោក ហ៊ុន សែន នឹងរុញច្រានកម្ពុជាឱ្យធ្លាក់ចូលទៅក្នុងភាពឯកោនៅលើឆាកអន្តរជាតិកាន់តែខ្លាំង។
ការងាកចេញពីតម្លៃប្រជាធិបតេយ្យជាសកល ធ្វើឱ្យកម្ពុជាបាត់បង់មិត្តភក្តិ និងដៃគូយុទ្ធសាស្ត្រនៅក្នុងប្លុកលោកខាងលិច ដែលជាទីផ្សារនាំចេញដ៏ធំបំផុតរបស់ខ្លួន។
ដើម្បីរស់រាន និងរក្សាអំណាច ទណ្ឌកម្ម និងសម្ពាធពីលោកខាងលិច នឹងបង្ខំឱ្យរដ្ឋាភិបាលត្រកូលហ៊ុន ត្រូវតែងាកទៅពឹងផ្អែកស្ទើរតែទាំងស្រុងលើការគាំទ្រផ្នែកនយោបាយ យោធា និងសេដ្ឋកិច្ចពីបណ្តាប្រទេសមហាអំណាចផ្តាច់ការ ជាពិសេសគឺប្រទេសចិន។
ការពឹងផ្អែកលើប៉ូលអំណាចតែមួយជ្រុងយ៉ាងខ្លាំងក្លាបែបនេះ គឺជាគ្រោះថ្នាក់ដ៏ធំធេងចំពោះឯករាជ្យភាព អធិបតេយ្យភាពជាតិ និងភាពបត់បែនផ្នែកការទូតរបស់កម្ពុជា ដែលផ្ទុយទៅនឹងនយោបាយការបរទេសអព្យាក្រឹត អចិន្ត្រៃយ៍ និងមិនចូលបក្សសម្ព័ន្ធ ដែលមានចែងក្នុងច្បាប់រដ្ឋធម្មនុញ្ញរបស់ជាតិ។
លើសពីនេះ និន្នាការនៃការផ្ទេរអំណាចតាមបែបតំណពូជ និងការការពារអំណាចនោះដោយប្រើវិធីវោហាសាស្ត្រហិង្សាដូចលោក ហ៊ុន សែន បានលើកឡើង ក៏ធ្វើឱ្យខូចខាតដល់កេរ្តិ៍ឈ្មោះ និងកិត្យានុភាពរបស់កម្ពុជានៅលើឆាកអន្តរជាតិផងដែរ។
កម្ពុជា នឹងត្រូវបានមើលឃើញថាជាប្រទេសដែលមិនគោរពតាមកិច្ចព្រមព្រៀងសន្តិភាពទីក្រុងប៉ារីសឆ្នាំ ១៩៩១ ដែលជាគ្រឹះនៃការបង្កើតរបបគ្រប់គ្រងថ្មី និងជាការសន្យារបស់រដ្ឋកម្ពុជាចំពោះសហគមន៍អន្តរជាតិក្នុងការកសាងរដ្ឋប្រជាធិបតេយ្យដែលគោរពសិទ្ធិមនុស្ស។
ការបំពានលើការសន្យាជាសកលនេះ ធ្វើឱ្យកម្ពុជាបាត់បង់ទម្ងន់ជឿទុកចិត្តក្នុងការចរចា ឬការដើរតួនាទីជាអ្នកសម្របសម្រួលនៅក្នុងក្របខណ្ឌតំបន់ ដូចជាអាស៊ានជាដើម។
ជារួម សារព្រមាន និងតាមកម្ទេច និងការសង្កត់ធ្ងន់លើយុទ្ធសាស្ត្រ «ងើបមួយវាយមួយ» របស់លោក ហ៊ុន សែន ម្តងហើយម្តងទៀតរបស់លោក ហ៊ុន សែន គឺជាការឆ្លុះបញ្ចាំងពីទស្សនៈនយោបាយ «មានអញ់ អត់ឯង» ពោលគឺការរស់របស់ភាគីម្ខាង គឺជាការស្លាប់របស់ភាគីម្ខាងទៀត។
ទោះបីជាវិធីសាស្ត្រនេះ អាចផ្តល់ផលចំណេញភ្លាមៗ ដល់រដ្ឋាភិបាលគណបក្សប្រជាជនកម្ពុជាក្នុងការរក្សាអំណាច និងការបង្ក្រាបរាល់ការគំរាមកំហែងចំពោះវង្សត្រកូល ប៉ុន្តែវាបានបង្កើតនូវការខាតបង់យ៉ាងធំធេង និងរ៉ាំរ៉ៃសម្រាប់អនាគតប្រទេសជាតិ។
ការបំផ្លាញប្រព័ន្ធប្រជាធិបតេយ្យ ការបង្កើតបរិយាកាសភ័យខ្លាចក្នុងសង្គម ការបែកបាក់ជាតិ ការប្រឈមនឹងទណ្ឌកម្មសេដ្ឋកិច្ច និងការបាត់បង់ឯករាជ្យភាពផ្នែកការបរទេស គឺជាតម្លៃដ៏ខ្ពស់ហួសហេតុដែលកម្ពុជាត្រូវបង់ គ្រាន់តែដើម្បីធានាការក្តាប់អំណាចផ្តាច់មុខរបស់ក្រុមគ្រួសារលោក ហ៊ុន សែន។
វឌ្ឍនភាព និងសន្តិភាពពិតប្រាកដរបស់កម្ពុជា មិនអាចកើតមានឡើងបានឡើយ ដរាបណាវប្បធម៌នយោបាយនៃការគំរាមកំហែង និងការចាត់ទុកពលរដ្ឋខ្លួនឯងជាសត្រូវ នៅតែបន្តប្រើប្រាស់ជាស្នូលនៃការដឹកនាំរដ្ឋ ដូចការលើកឡើងរបស់លោក ហ៊ុន សែន នោះ៕
