«វាហាក់ដូចជារង្វាន់សម្រាប់ការងារល្អ។ គេនិយាយថា ខ្ញុំប្រៀបបានទៅនឹងអំណោយ។ គេរំលោភខ្ញុំ»។ នេះគឺជាការលើកឡើងរបស់ស្ត្រីរងគ្រោះម្នាក់ ដែលផ្ដល់សម្ភាសន៍ឱ្យអង្គការលើកលែងទោសអន្តរជាតិ (Amnesty International) និងដែលត្រូវបានដាក់បញ្ចូលក្នុងរបាយការណ៍ចេញផ្សាយនៅថ្ងៃទី៧ ខែមិថុនា ក្រោមចំណងជើង «បរាជ័យនៃការបង្ក្រាបលើទីតាំងប្រព្រឹត្តអំពើឆបោក និងការជួយដល់ជនរងគ្រោះរបស់កម្ពុជា»។
របាយការណ៍នេះ បានពិពណ៌នាពីស្ត្រី ៦នាក់ ដែលបានផ្ដល់បទសម្ភាសន៍ ថាពួកគេបានរងការរំលោភសេពសន្ថវៈ កំឡុងពេលនៅក្នុងមជ្ឈមណ្ឌលអនឡាញនៅទីតាំងផ្សេងគ្នា ក្នុងប្រទេសកម្ពុជា ក្នុងនោះ មានស្ត្រី ៥នាក់ រងការរំលោភពីអ្នកគ្រប់គ្រង និងមេក្រុម។ ចំណែកស្ត្រីម្នាក់ទៀត ត្រូវបានរំលោភដោយមនុស្សជាច្រើននាក់ ក្រោមការបញ្ជាពីអ្នកគ្រប់គ្រង។
ម្នាក់នោះគឺនាង ស៊ីសិលា (Cecila) ជនជាតិប្រេស៊ីល ដែលត្រូវបានផ្ទេរពីកន្លែងមួយទៅកន្លែងមួយ ក្នុងនាមជាអំណោយ ឬកាដូ សម្រាប់ជនឆបោកណាដែលធ្វើការងារបានល្អ។ ស៊ីសិលា (Cecila) ជាឈ្មោះក្រៅ បានរៀបរាប់បន្ថែមថា នាងត្រូវបានពួកឧក្រិដ្ឋជនចល័តពីរបីកន្លែង រហូតត្រូវបានដកហូតសេរីភាពដោយឃុំឃាំងនាងនៅក្នុងមជ្ឈមណ្ឌលមួយឈ្មោះ PO16 នៅក្រុងប៉ោយប៉ែត។ នាងថែមទាំងបានបង្ហាញនូវស្លាកស្នាមជាំ និងរបួសនៅលើជើងដែលអ្នកគ្រប់គ្រងវាយដោយដំបងវាយកូនបាល់។ ពួកគេប្រើហិង្សាលើនាង ក្រោយឪពុកនាងរាយការណ៍ទៅប៉ូលីស។
ករណីមួយទៀត កើតឡើងទៅលើនាង អ៊ីនដា (Indah)។ នាងរងការរំលោភពីបុរសជាច្រើននាក់ ដោយអ្នកគ្រប់គ្រងបានចាក់សោរនាងនៅម្នាក់ឯងក្នុងបន្ទប់ ហើយបុរសៗនឹងចូលមករំលោភនៅពាក់កណ្ដាលយប់ ក្រោយពួកគេផឹកគ្រឿងស្រវឹង។
លើសពីនេះ ពួកនាងត្រូវបានបង្ខំឱ្យរំលូតកូនផងដែរ ដូចករណីនាង កេនយ៉ានហ្គី (Kenyangi) ជនជាតិអ៊ូហ្គង់ដា និងមិត្តភក្តិរបស់នាងម្នាក់ទៀត។ ក្រោយរំលោភដោយថៅកែជនជាតិចិន ពួកនាងមានទម្ងន់ តែត្រូវបានថៅកែនាំទៅពេទ្យគ្រប់គ្រងដោយជនជាតិចិនដូចគ្នា ដោយគេបានផ្ដល់ថ្នាំរំលូតកូនឱ្យពួកនាង។
ក្រោយលេបថ្នាំ នាងធ្លាក់ឈាមជាច្រើន ព្រមទាំងបានឃើញមិត្តភក្តិនាងម្នាក់ទៀត ដេកហូរឈាមនៅលើគ្រែ។ តែបុរសដែលរំលោភនាងបានប្រាប់ថា មិត្តនាងស្លាប់ហើយ និងហាមមិនឱ្យនាងខ្វល់ខ្វាយ។ បន្ទាប់ពីនោះមក កេនយ៉ានហ្គី មិនដឹងថា តើពួកឧក្រិដ្ឋជនធ្វើអ្វីទៅលើសាកសពរបស់មិត្តភក្តិនាងឡើយ ដោយដឹងត្រឹមថា មិត្តភក្តិនាងមានកូនពីរនាក់រង់ចាំនៅប្រទេសកំណើត។
កេនយ៉ានហ្គី និងមិត្តភក្តិ ត្រូវបានឧក្រិដ្ឋជនជនជាតិចិន បោកឱ្យមកធ្វើការជាតារាម៉ូដែល ដើម្បីធ្វើសកម្មភាពបោកប្រាស់អន្ទាក់ទឹកឃ្មុំ ឬ Romance Scam។ ពួកនាងត្រូវបានគេបង្រៀនឱ្យចេះភាសាអង់គ្លេសបន្តិចបន្តួច មុននាំចូលមជ្ឈមណ្ឌល ហើយក្រោយមកក៏រងការរំលោភជាច្រើនដង ក្រោមការយាមកាមរបស់សន្តិសុខប្រដាប់ដោយអាវុធនៅមាត់ទ្វារ។
ទោះយ៉ាងណា កេនយ៉ានហ្គី មិនត្រូវបានអាជ្ញាធរកម្ពុជាកំណត់ថាជាជនរងគ្រោះនៃការជួញដូរមនុស្សឡើយ ក្រោយការបង្ក្រាប។ ក្នុងពេលនាងផ្ដល់សម្ភាសន៍ឱ្យអង្គការលើកលែងទោសអន្តរជាតិ នាងកំពុងបន្តលាក់ខ្លួនក្នុងប្រទេសកម្ពុជារង់ចាំការត្រឡប់ទៅស្រុកកំណើត ខណៈបុរសចាប់រំលោភនាង ដែលជាអ្នកគ្រប់គ្រងនៅ សួន៨ ឬ Park 8 កំពុងតាមស្វែងរកនាង។
ថ្លែងប្រាប់សារព័ត៌មានក្នុងស្រុក អ្នកនាំពាក្យអគ្គស្នងការនគរបាលជាតិ លោក ឆាយ គឹមខឿន បានលើកឡើងថា អាជ្ញាធរបានអនុវត្តតាមនីតិវិធីដោយស៊ើបអង្កេត និងកំណត់អត្តសញ្ញាណមនុស្ស ដែលបានរកឃើញក្នុងអំឡុងពេលប្រតិបត្តិការប្រឆាំងឱក្រិដ្ឋកម្មឆបោក។
លោកបន្តថា មន្ត្រីបានបំបែកជនរងគ្រោះពីជនល្មើស តាមរយៈការសាកសួរចម្លើយ និងផ្តល់កន្លែងស្នាក់នៅ និងអាហារថែមទៀតផង។ លោកបន្ថែមថា ទោះបីមានការលំបាកដោយសារចំនួនមនុស្ស និងភាសាច្រើន តែនីតិវិធីមិនត្រូវបានបំពានឡើយ។
ទាក់ទិនរឿងនេះ អ្នកសម្របសម្រួលកម្មវិធីអប់រំ និងយេនឌ័រ នៃអង្គការខុមហ្វ្រែល អ្នកស្រី សឺនកេត សិរីលក្ខណ៍ ប្រាប់វីអូឌីនៅថ្ងៃទី៩ ខែមិថុនា ថា បញ្ហាអំពើហិង្សាលើស្ត្រីគ្រប់ទម្រង់ រួមទាំងបទល្មើសបច្ចេកវិទ្យា ឬអំពើហិង្សាតាមប្រព័ន្ធអនឡាញ (Online Criminals) កំពុងតែវិវត្តទៅរកភាពស្មុគស្មាញ និងមានសភាពកាន់តែធ្ងន់ធ្ងរ ដែលទាមទារឱ្យមានការយកចិត្តទុកដាក់ និងចាត់វិធានការជាបន្ទាន់។ ក្នុងន័យនេះ លោកស្រីអំពាវនាវ តំណាងជាប់ឆ្នោតទាំងថ្នាក់ជាតិ និងថ្នាក់មូលដ្ឋាន ព្រមទាំងសមាជិកព្រឹទ្ធសភា ទាំងស្ត្រីនិងបុរស ត្រូវតែបង្កើនសកម្មភាពកាន់តែសកម្ម និងលេចធ្លោជាងមុន ដើម្បីការពារសុវត្ថិភាព និងសិទ្ធិសេរីភាពរបស់ស្ត្រីគ្រប់រូប គ្រប់ជាតិសាសន៍ នៅលើទឹកដីកម្ពុជា។
អ្នកស្រី សឺនកេត សិរីលក្ខណ៍ បានថ្លែងថា៖ «គឺធ្វើសកម្មភាពឱ្យបានខ្លាំង ដោយការយកចិត្តទុកដាក់បំផុត ហើយធ្វើយ៉ាងណាស្រោចស្រង់ស្ត្រីដែលកំពុងប្រឈមនឹងបញ្ហាហិង្សាហ្នឹង ហើយនិងទប់ស្កាត់ចំពោះស្ត្រីដែលមិនទាន់បានប្រឈម ទប់ស្កាត់ឱ្យកាន់តែមានសុវត្ថិភាព មានសន្តិសុខ និងសន្តិភាពផ្លូវចិត្ត និងផ្លូវកាយផងដែរ»។
ក្រៅពីហិង្សាផ្លូវភេទដ៏ឃោរឃៅ ក្នុងរបាយការណ៍កម្រាស់១៧៨ទំព័រនេះ ក៏បានលើកឡើងពីចន្លោះប្រហោងនីតិវិធី ការបង្ក្រាបបទល្មើសគ្មានតម្លាភាព ការបិទបាំងរបាយការណ៍ បរាជ័យនៃជាប្រព័ន្ធនៃការបង្ក្រាប ការរំលោភសិទ្ធិមនុស្សយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរផងដែរ។
ក្នុងចំណោមជនរងគ្រោះដែលត្រូវបានសម្ភាសន៍សម្រាប់របាយការណ៍ទាំងមូលសរុប ៧៣ នាក់ ពួកគេមិនត្រូវបានអាជ្ញាធរកម្ពុជា ចាត់ជាជនរងគ្រោះនៃការជួញដូរមនុស្សឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ អាជ្ញាធរបានចាត់ទុកជនភៀសខ្លួន ឬអ្នកដែលរត់គេចខ្លួនទាំងនោះ ថាជាជនចំណាកស្រុកខុសច្បាប់។
ពួកគេត្រូវបានបញ្ជូនទៅកាន់មជ្ឈមណ្ឌលឃាត់ខ្លួនជនអន្តោប្រវេសន៍ ដែលមិនមានស្តង់ដារ ខ្វះខាតកន្លែងដេក និងអាហារ ហើយមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យជួបមេធាវី ឬតំណាងស្ថានទូតឡើយ។ អ្វីដែលកាន់តែអយុត្តិធម៌សម្រាប់ជនរងគ្រោះ គឺការដែលប៉ូលីសតម្រូវឱ្យពួកគេបង់ថ្លៃទិដ្ឋការហួសកំណត់ ដែលបង្ខំឱ្យជនរងគ្រោះខ្លះត្រូវខ្ចីប្រាក់បន្ថែម ដើម្បីអាចចាកចេញពីកម្ពុជាបាន។
តាមអង្កការលើកលែងទោសអន្តរជាតិ សកម្មភាពនេះ គឺជាការរំលោភបំពានដោយផ្ទាល់លើកាតព្វកិច្ចអន្តរជាតិ និងគោលការណ៍ណែនាំ ស្តីពី ការកំណត់អត្តសញ្ញាណជនរងគ្រោះឆ្នាំ២០១៥ របស់គណៈកម្មាធិការជាតិប្រឆាំងការជួញដូរមនុស្សរបស់កម្ពុជាខ្លួនឯង ដែលតម្រូវឱ្យអាជ្ញាធរសន្មតទុកជាមុននូវស្ថានភាពជាជនរងគ្រោះ ដើម្បីផ្តល់ការការពារប្រកបដោយមនុស្សធម៌៕
