ការចរចាប្រាក់ឈ្នួលអប្បបរមាសម្រាប់ឆ្នាំ២០២៧ បង្ហាញពីគម្លាតរវាងតម្រូវការរបស់កម្មករ និងជំហរនិយោជក ខណៈដែលកម្មករសុំដំឡើងប្រាក់ឈ្នួល តែអំណះអំណាងរបស់រដ្ឋាភិបាល គឺរោងចក្រអាចនឹងបិទទ្វារ ឬរើទៅប្រទេសផ្សេង។
ការព្រួយបារម្ភពីការបាត់បង់ការងារមានហេតុផល ប៉ុន្តែរដ្ឋាភិបាល និងក្រសួងការងារមិនគួរយកវាមកបញ្ចប់ការពិភាក្សាទេ។ សំណួរសំខាន់គឺ តើកម្មករអាចរស់នៅសមរម្យដោយប្រាក់ឈ្នួលបច្ចុប្បន្នយ៉ាងដូចម្តេច ហើយរដ្ឋអាចកាត់បន្ថយបន្ទុកអាជីវកម្មអ្វីខ្លះ ដើម្បីបង្កើនលទ្ធភាពដំឡើងប្រាក់ឈ្នួល?។
នៅថ្ងៃទី១៣ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០២៦ សហជីពចំនួន៧ បានប្រកាសទាមទារប្រាក់ឈ្នួលគោល ២៥០,៦៦ដុល្លារ ហើយមានលិខិតរួមចុះថ្ងៃទី១៤ ខែកញ្ញា។ សំណើនេះពាក់ព័ន្ធនឹងការពិនិត្យតម្រូវការរស់នៅ និងការស្ទង់មតិកម្មករប្រមាណ ៤២២នាក់ នៅរោងចក្រចំនួន ២៨។ ទិន្នន័យនេះ គួរត្រូវបានពិនិត្យ និងពិភាក្សា មិនគួរបដិសេធថាជាការទាមទារតាមអារម្មណ៍ឡើយ។
ក្នុងការចរចាត្រីភាគីថ្ងៃទី១៤ និងថ្ងៃទី១៨ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០២៦ និយោជកនៅតែស្នើរក្សាប្រាក់ឈ្នួល ២១០ដុល្លារ។ តំណាងកម្មករមានសំណើ ២២៥,៣០ដុល្លារ និងប្រមាណ ២៥០,៦៦ដុល្លារ។ កិច្ចប្រជុំថ្ងៃទី១៨ ខែកញ្ញា មិនទាន់ឯកភាព ហើយគ្រោងចរចាបន្តថ្ងៃទី២៨ ខែកញ្ញា។ ដូច្នេះគិតត្រឹមថ្ងៃទី២០ ខែកញ្ញា សំណើដំឡើងប្រាក់ឈ្នួលមិនទាន់ទទួលបានការយល់ព្រម ប៉ុន្តែមិនមែនជាលទ្ធផលចុងក្រោយទេ។
នៅថ្ងៃទី១៩ ខែកញ្ញា លោកស្រី យ៉ាង សុភ័ណ្ឌ ប្រធានសម្ព័ន្ធសហជីពកម្ពុជា បានលើកឡើងថា បើប្រាក់ឈ្នួលមិនកើន កម្មករនឹងបន្តប្រឈមការខ្វះអាហារ បំណុល និងថ្លៃស្នាក់នៅ។ កម្មករជាច្រើន ក៏បានលើកពីតម្លៃទំនិញ និងការពឹងលើការថែមម៉ោង។ ក្រសួងការងារ ត្រូវយកកង្វល់ទាំងនេះ មកគណនាជាតម្រូវការចាំបាច់។ ការប្រកាសថាខ្លួនយកចិត្តទុកដាក់ មិនគ្រប់គ្រាន់ទេ បើគ្មានដំណោះស្រាយដែលកម្មករអាចមើលឃើញក្នុងជីវភាពប្រចាំថ្ងៃ។
សេចក្តីថ្លែងការណ៍រួមដែលសង់ត្រាល់ផ្សព្វផ្សាយថ្ងៃទី១៨ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០២៦ យោងការសិក្សាឆ្នាំ២០២៥ បង្ហាញចំណូលទទួលបានជាមធ្យម ២៨៧ដុល្លារ ធៀបនឹងចំណាយគ្រួសារប្រមាណ ៣៩១ ដុល្លារក្នុងមួយខែ។ នេះជាការប្រៀបធៀបចំណូលបុគ្គលនឹងចំណាយគ្រួសារ មិនមែនមានន័យថា គ្រួសារទាំងអស់មានអ្នករកចំណូលតែម្នាក់ទេ។ ប៉ុន្តែវាបង្ហាញពីតម្រូវការសិក្សាជីវភាពឱ្យច្បាស់ ជាជាងមើលតែប្រាក់ឈ្នួលលើក្រដាស។
ការប្រៀបធៀបថា ប្រាក់ឈ្នួលកម្ពុជាខ្ពស់ជាងប្រទេសខ្លះ ក៏ត្រូវគិតថ្លៃអាហារ បន្ទប់ជួល ទឹកភ្លើង និងការព្យាបាលផង។ ប្រាក់រង្វាន់មានលក្ខខណ្ឌ និងប្រាក់ថែមម៉ោង មិនគួរយកមកជំនួសប្រាក់ឈ្នួលគោលទេ។ បើកម្មករត្រូវធ្វើការលើសម៉ោងជាប្រចាំ ទើបអាចបំពេញតម្រូវការមូលដ្ឋាន នោះគួរជាសញ្ញាឱ្យក្រសួងពិនិត្យភាពគ្រប់គ្រាន់នៃប្រាក់ឈ្នួល។
អ្នកជំនាញសេដ្ឋកិច្ចដែលគាំទ្រជំហររដ្ឋាភិបាល ហើយព្រមានថាសំណើនេះខ្ពស់ពេក ត្រូវបង្ហាញការគណនាថ្លៃដើម។ ការឡើងពី ២១០ ទៅ ២៥០,៦៦ ដុល្លារ គឺប្រហែល ១៩,៤% ប៉ុន្តែថ្លៃដើមសរុបមិនកើនដូចគ្នាដោយស្វ័យប្រវត្តិទេ។ ចំណែកសហជីពដែលគាំទ្ររដ្ឋាភិបាល ត្រូវពន្យល់ថាជំហររបស់ខ្លួនឆ្លើយតបតម្រូវការសមាជិកយ៉ាងដូចម្តេច។ ការគាំទ្ររដ្ឋ មិនអាចជំនួសភារកិច្ចការពារកម្មករបានឡើយ។
របាយការណ៍ធនាគារពិភពលោក ខែមិថុនា ឆ្នាំ២០២៦ លើកពីថ្លៃដឹកជញ្ជូន និងថាមពលខ្ពស់ ដែលរារាំងអាជីវកម្មក្នុងស្រុក។ រដ្ឋាភិបាលត្រូវកាត់បន្ថយបន្ទុកទាំងនេះ ហើយនិយោជកត្រូវកែលម្អបច្ចេកវិទ្យា និងការគ្រប់គ្រង។ ផលិតភាព មិនមែនជាការទទួលខុសត្រូវរបស់កម្មករតែម្នាក់ឯងទេ។
នេះមិនទាន់និយាយពីអំពើពុករលួយ និងការបង់ប្រាក់ក្រៅផ្លូវការ ដែលអាចបង្កើនថ្លៃដើមនៃការវិនិយោគផង។ ទោះអត្ថបទនេះមិនមានទិន្នន័យបញ្ជាក់ទំហំនៃចំណាយនោះ ក៏រដ្ឋត្រូវស៊ើបអង្កេត។ ជំហានជាក់ស្តែងគឺផ្សព្វផ្សាយតម្លៃសេវា និងរយៈពេលបំពេញសេវា កាត់បន្ថយបែបបទស្មុគស្មាញ និងតម្រូវឱ្យមានបង្កាន់ដៃគ្រប់ការទូទាត់។ ប្រព័ន្ធអេឡិចត្រូនិកត្រូវមានការត្រួតពិនិត្យ ដើម្បីកុំឱ្យការសូកប៉ាន់គ្រាន់តែប្តូររូបភាព។
រដ្ឋត្រូវការពារម្ចាស់រោងចក្រ និងកម្មករដែលរាយការណ៍ពីការទារប្រាក់ខុសច្បាប់។ ការស៊ើបអង្កេតត្រូវតាមដល់អ្នកបញ្ជា និងអ្នកទទួលផល ហើយផ្សព្វផ្សាយលទ្ធផលឱ្យសាធារណជនតាមដាន។ ក្រសួងការងារគួរជំរុញការសិក្សាថ្លៃដើមរួម ដោយមានសហជីពឯករាជ្យចូលរួម។
ការបំបាត់អំពើពុករលួយ អាចជួយកាត់បន្ថយថ្លៃដើម និងបង្កើនលទ្ធភាពដំឡើងប្រាក់ឈ្នួល ទោះមិនអាចធានាថារោងចក្រគ្រប់កន្លែងនឹងដំឡើងភ្លាមៗក៏ដោយ។ នេះជាការទទួលខុសត្រូវរបស់រដ្ឋាភិបាល ដែលមិនអាចគេចវេះបាន។ កម្មករមិនត្រូវបន្តទ្រាំនឹងប្រាក់ឈ្នួលមិនគ្រប់រស់ ដើម្បីតែទូទាត់ភាពយឺតយ៉ាវនៃការកែទម្រង់របស់រដ្ឋឡើយ៕
អត្ថបទដោយ៖ សុក្រឹត ពុទ្ធិ
