ការបង្កើតអង្គភាពសម្របសម្រួលសហគ្រាស ក្នុងអំណាចលោកនាយករដ្ឋមន្ត្រី ហ៊ុន ម៉ាណែត គឺជាជំហាន និងជាសញ្ញាវិជ្ជមានមួយក្នុងការសម្រួលដល់ការចុះបញ្ជី ការផ្តល់អាជ្ញាបណ្ណ និងការទទួលយកការលើកទឹកចិត្តផ្សេងៗសម្រាប់ធុរកិច្ច។
យ៉ាងណាក៏ដោយ អ្នកវិភាគ និងអាជីវករ បានលើកឡើងថា ជោគជ័យពិតប្រាកដនៃគំនិតផ្តួចផ្តើមនេះ មិនមែនស្ថិតនៅលើតែការបង្កើតរចនាសម្ព័ន្ធថ្មីនោះទេ ប៉ុន្តែវាស្ថិតនៅលើប្រសិទ្ធភាព នៃការអនុវត្តជាក់ស្តែង និងលទ្ធផលផ្លាស់ប្តូរជីវភាពរបស់អ្នករកស៊ី។
នៅថ្ងៃទី៤ ខែតុលា ឆ្នាំ២០២៦ លោក ហ៊ុន ម៉ាណែត បានពិនិត្យការរៀបចំអង្គភាពសម្របសម្រួលសហគ្រាស។ អង្គភាពនេះ នឹងជួយសម្រួលការចុះបញ្ជី អាជ្ញាបណ្ណ និងការទទួលបានការលើកទឹកចិត្ត។ គំនិតនេះល្អ ប៉ុន្តែត្រូវកំណត់ថ្លៃសេវា រយៈពេលដោះស្រាយ និងអ្នកទទួលខុសត្រូវឱ្យច្បាស់។
បើដាក់ពាក្យនៅកន្លែងតែមួយ ប៉ុន្តែឯកសារនៅតែជាប់គាំងតាមក្រសួង នោះអាជីវករនៅតែខាតពេល និងខាតលុយដដែល។ ការជួយសហគ្រាសធុនតូច និងមធ្យម ត្រូវវាស់តាមភាពងាយស្រួលក្នុងការរកស៊ីរបស់អាជីវករ។ បើពួកគេនៅតែពិបាកចុះបញ្ជី ខ្វះទុន និងប្រឈមការទាមទារប្រាក់ក្រៅផ្លូវការ ការបង្កើតអង្គភាពថ្មី ក៏មិនទាន់អាចហៅថាជោគជ័យបានដែរ។
បើប្រៀបធៀបជាមួយវៀតណាម និងថៃ កម្ពុជាមានយន្តការជួយសហគ្រាសជាច្រើន ប៉ុន្តែរដ្ឋាភិបាលលោក ហ៊ុន ម៉ាណែត ត្រូវបង្ហាញថា ជំនួយទាំងនោះអាចទៅដល់អ្នករកស៊ីធម្មតា ដោយមិនចាំបាច់មានខ្សែបក្ខពួក។
កម្ពុជាមិនមែនគ្មានការជួយផ្នែកហិរញ្ញវត្ថុនោះទេ។ ធនាគារសហគ្រាសធុនតូច និងមធ្យមកម្ពុជា រាយការណ៍ថា នៅចុងឆ្នាំ២០២៥ ខ្លួនមានឥណទាន ២៣០លានដុល្លារ និងគាំទ្រសហគ្រាស ២៨៥០។ ចំណែកសាជីវកម្មធានាឥណទានកម្ពុជា គិតត្រឹមថ្ងៃទី៣១ ខែសីហា ឆ្នាំ២០២៦ រាយការណ៍ពីការធានា ១០៦២៣ គណនី និងកម្ចីមានការធានា ៦១០,៦៦លានដុល្លារ។ តួលេខចុងក្រោយនេះជាតួលេខចាប់ពីខែមេសា ឆ្នាំ២០២១ មិនមែនប្រាក់ដែលរដ្ឋផ្តល់ថ្មីក្នុងឆ្នាំ២០២៦ទាំងអស់នោះទេ។
បញ្ហាគឺ អ្នកខ្វះទ្រព្យធានា អាចទទួលបានកម្ចីប៉ុន្មាន? តាមគេហទំព័រធនាគារ ដែលបានពិនិត្យថ្ងៃទី៦ ខែតុលា ឆ្នាំ២០២៦ កម្មវិធីហិរញ្ញប្បទានសម្រាប់សហគ្រាសធុនតូច និងមធ្យមកម្ពុជា របស់ធនាគារសហគ្រាសធុនតូច និងមធ្យមកម្ពុជា (Cambodia SME Scheme) បង្ហាញអត្រាចាប់ពី ៥,៨% ជាដុល្លារ និង ៥,៦% ជារៀលក្នុងមួយឆ្នាំ ប៉ុន្តែនៅមានតម្រូវការទ្រព្យធានា។ កម្មវិធីជំរុញសហគ្រាសធុនតូច និងមធ្យម (SMEs Stimulus Scheme) ដែលបន្ធូរតម្រូវការទ្រព្យធានា មានអត្រាចាប់ពី ៧,៥% ជាដុល្លារ ឬ ៧,២៥% ជារៀល។ សម្រាប់អាជីវកម្មចំណេញតិច បន្ទុកការប្រាក់ និងកម្រៃនៅតែអាចរារាំងការពង្រីកផលិតកម្ម។
ថៃមានការភ្ជាប់រវាងស្ថាប័នជំរុញសហគ្រាស ធនាគារ និងសាជីវកម្មធានាឥណទាន។ សេចក្តីប្រកាសរដ្ឋាភិបាលថ្ងៃទី១៤ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០២៦ បង្ហាញថា កម្មវិធីមួយរបស់ធនាគារអភិវឌ្ឍន៍សហគ្រាសធុនតូច និងមធ្យមថៃ (SME D Bank) ផ្តល់កម្ចីដល់អាជីវកម្មតូចរហូតដល់ ១លានបាត ដោយមិនទាមទារទ្រព្យធានា និងមានអត្រា ៣% សម្រាប់ ៣ឆ្នាំដំបូង។ ការប្រើទិន្នន័យចំណូល និងការលក់ជួយវាយតម្លៃកម្ចី ក៏ជាមេរៀនសម្រាប់កម្ពុជាក្នុងការកាត់បន្ថយការពឹងផ្អែកលើប្លង់ដី។ ទោះយ៉ាងណា អត្រានេះមានលក្ខខណ្ឌ មិនមែនសម្រាប់គ្រប់សហគ្រាសនោះទេ។
វៀតណាមវិញ ភ្ជាប់ការជួយទុនជាមួយពន្ធ និងទីផ្សារ។ សេចក្តីសម្រេចរដ្ឋសភាលេខ ១៩៨ ចុះថ្ងៃទី១៧ ខែឧសភា ឆ្នាំ២០២៥ កំណត់ការលើកលែងពន្ធលើប្រាក់ចំណូល ៣ឆ្នាំសម្រាប់សហគ្រាសតូច និងមធ្យមចុះបញ្ជីលើកដំបូងដែលបំពេញលក្ខខណ្ឌ។ វាក៏កំណត់ការឧបត្ថម្ភការប្រាក់ ២ពិន្ទុភាគរយ សម្រាប់គម្រោងបៃតងដែលមានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់។ នេះមិនមែនមានន័យថា អ្នកខ្ចីបង់ការប្រាក់ត្រឹម ២% នោះទេ។ ចំណុចគួររៀនគឺការជួយឱ្យអាជីវកម្មមានទាំងទុន និងលទ្ធភាពរីកចម្រើន។
ប៉ុន្តែយន្តការល្អអាចបាត់ប្រសិទ្ធភាព បើការអនុវត្តត្រូវគ្រប់គ្រងដោយបក្ខពួកនិយម និងអំពើពុករលួយ។
សន្ទស្សន៍យល់ឃើញពីអំពើពុករលួយឆ្នាំ២០២៥ ចេញផ្សាយថ្ងៃទី១០ ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ២០២៦ ឱ្យកម្ពុជា ២០ពិន្ទុ ថៃ ៣៣ពិន្ទុ និងវៀតណាម ៤១ពិន្ទុ ក្នុង១០០។ នេះបង្ហាញហានិភ័យអភិបាលកិច្ច មិនមែនបញ្ជាក់ថា មន្ត្រីគ្រប់រូបពុករលួយនោះទេ។ រដ្ឋាភិបាលកម្ពុជាត្រូវធានាថា អ្នកគ្មានខ្សែក៏អាចទទួលសេវា និងជំនួយតាមលក្ខខណ្ឌដូចគ្នា។
យោងតាមទីភ្នាក់ងារសារព័ត៌មានកម្ពុជា (AKP) ចុះថ្ងៃទី១៩ ខែកក្កដា ឆ្នាំ២០២៦ លោក ហ៊ុន ម៉ាណែត បានស្នើឱ្យអាជីវករផ្តល់យោបល់ ប៉ុន្តែការបើកឱ្យនិយាយតែមួយមុខមិនគ្រប់គ្រាន់នោះទេ។ រដ្ឋាភិបាលត្រូវធានាថា អាជីវករអាចរាយការណ៍ពីការរំខាន និងការទាមទារប្រាក់ក្រៅផ្លូវការ ដោយមិនភ័យខ្លាចការសងសឹក ហើយបណ្តឹងរបស់ពួកគេត្រូវបានដោះស្រាយពិតប្រាកដ។ បើរបាយការណ៍មន្ត្រីបង្ហាញតែភាពល្អប្រសើរ ខណៈអ្នករកស៊ីនៅតែរងទុក្ខ លោក ហ៊ុន ម៉ាណែត ត្រូវស្តាប់អាជីវករដោយផ្ទាល់ ផ្ទៀងផ្ទាត់របាយការណ៍ និងចាត់ការមន្ត្រីដែលប្រព្រឹត្តខុស។
ការគាំទ្រផលិតផលខ្មែរក្រោយការរឹតត្បិតពាណិជ្ជកម្មជាមួយថៃ បានបើកឱកាសដល់ផលិតករ។ សម្ព័ន្ធសមាគមសហគ្រាសធុនតូច និងមធ្យមកម្ពុជា (FASMEC) បានរាយការណ៍ថា តម្រូវការផលិតផលខ្មែរកើនប្រមាណ ៣០% ចាប់តាំងពីយុទ្ធនាការពហិការផលិតផលថៃ។ នេះជាការវាយតម្លៃរបស់សមាគម មិនមែនកំណើនផលិតកម្មជាតិនោះទេ។ រដ្ឋាភិបាលត្រូវប្រែក្លាយឱកាសនេះទៅជាការផលិតមានគុណភាព តម្លៃសមរម្យ និងការផ្គត់ផ្គង់ទៀងទាត់។
វិធានការទប់ស្កាត់ទំនិញគេចពន្ធ រដ្ឋត្រូវមានវិធានការស៊ើបអង្កេត និងបង្ក្រាបជាប្រញាប់លើបទល្មើសនាំចូលទំនិញគេចពន្ធតាមច្រកព្រំដែនឡាវ វៀតណាម និងច្រកព្រលានយន្តហោះ។ ការបណ្តែតបណ្តោយឱ្យមានទំនិញគេចពន្ធ គឺជាការសម្លាប់អ្នកផលិតក្នុងស្រុក ដែលបង់ពន្ធត្រឹមត្រូវដោយអយុត្តិធម៌។
ការជួយសហគ្រាសត្រូវបង្ហាញតាមការកាត់បន្ថយថ្លៃ ការពង្រីកកម្ចីសមរម្យ និងការអនុវត្តច្បាប់ស្មើគ្នា។ អាជីវករត្រូវការលទ្ធផលដែលប៉ះដល់ជីវភាពពួកគេ។
សរុបមក យន្តការ ឬគោលនយោបាយល្អឥតខ្ចោះយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏អាចបាត់បង់ប្រសិទ្ធភាពទាំងស្រុង ប្រសិនបើការអនុវត្តជាក់ស្តែងត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយអំពើពុករលួយ និងបក្ខពួកនិយម។
សន្ទស្សន៍យល់ឃើញពីអំពើពុករលួយរបស់អង្គការតម្លាភាពអន្តរជាតិ ចេញផ្សាយនៅថ្ងៃទី១០ ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ២០២៦ បានផ្តល់ពិន្ទុឱ្យកម្ពុជាត្រឹមតែ ២០/១០០ ប្រៀបធៀបនឹង ថៃ ៣៣ និងវៀតណាម ៤១។ ពិន្ទុនេះជាសញ្ញាព្រមានអំពី «ហានិភ័យអភិបាលកិច្ច» ដែលរដ្ឋាភិបាលត្រូវប្រញាប់ដោះស្រាយ៕
អត្ថបទដោយ៖ លោក សុក្រឹត ពុទ្ធិ









